Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής: «Όταν θα δεις τη θάλασσα» του Στέφανου Δανδόλου

 

Γράφει η Βασιλική Μολφέση 

 

Καταπληκτικό, ατμοσφαιρικό, ιστορικό κι ερωτικό είναι το νέο μυθιστόρημα του Στέφανου Δανδόλου με τον ποιητικό τίτλο «Όταν θα δεις τη θάλασσα». Με υπέροχο λυρικό τρόπο γραφής, πολλά καλολογικά στοιχεία και άπειρες εικόνες εξιστορεί την υπόθεσή του, που αναφέρεται στη ζωή και τον έρωτα δυο γυναικών, της Μαργαρίτας στο 1886 και της Δωροθέας τριάντα περίπου χρόνια μετά στο 1919, με φόντο την ιστορία της χώρας μας, τα πολιτικά παρασκήνια με τα παιχνίδια των μεγάλων δυνάμεων και τα καταιγιστικά γεγονότα.

22407462_10204080197162124_1510276874_n

Διαδραματίζεται σε μια πολυτάραχη περίοδο με τους Βαλκανικούς πολέμους, τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και τον ελληνικό στρατό να φτάνει πανηγυρικά στη Σμύρνη, σε μια εποχή που εκσυγχρονίζεται η χώρα με τρένο, δρόμους και το άνοιγμα της διώρυγας της Κορίνθου , και με σχεδόν όμοιες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας σήμερα, με δάνεια, τις χρεοκοπίες του 1827 και 1843 και χωρίς η ιστορία να διδάσκει το λαό μας ή δεν τον αφήνουν να θυμάται και να διδάσκεται. Όταν ο Άγγλος Τόμας Έργουιν προτείνει τον εκκεντρικό κι ασυμβίβαστο Τσαρλς Φαραντέι σαν ιδανικό τοπογράφο για τη χάραξη της σιδηροδρομικής γραμμής Αθηνών- Πατρών δεν φαντάζεται το τρομερό παιχνίδι που παίζει η μοίρα μαζί του, αλλά και οι σιδηροδρομικές γραμμές σε ένα χωριό της Πελοποννήσου που παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη ροή κι εξέλιξη της υπόθεσης.

Η Δωροθέα ζει εκεί στιγμές γαλήνης στο αρχοντικό, αγναντεύοντας τις ακτές με τα βότσαλα να λάμπουν και την δικής της σπηλιά του Φεγγαριού, μετά από την υπηρεσία της ως νοσοκόμα σε τρεις πολέμους, «με τσακισμένα κορμιά , σάρκες που αιμορραγούσαν, ράβοντας τρύπες σε κορμιά που είχαν λατρευτεί από μητέρες και δένοντας ώμους ορφανούς από χέρια».

Μεγαλώνει συντροφιά με τη μητέρα της που διαισθανόμενη τη μοναξιά της απελευθερώνει φόβους, αποτυχίες, ισόβιους εφιάλτες και απραγματοποίητα όνειρα. Αξιόλογο, καλογραμμένο βιβλίο γεμάτο έρωτα , πάθος , ιστορία , πολιτικά γεγονότα, συνήθειες της εποχής , τη νοοτροπία του λαού μας και τη καταπίεση των γυναικών που καταδίκαζαν στη σιωπή οι συνθήκες, η υποταγή και ο ρόλος.

Έντονες κινηματογραφικές σκηνές εκτυλίσσονται στη ζωή των ηρώων, με ερωτικό πάθος και ρομαντικές αποδείξεις αληθινής αγάπης κι έρωτα. Έντονα επίσης και τα συναισθήματα αγάπης τόσο στον έρωτα που ζουν οι δυο γυναίκες , της Μαργαρίτας και της Δωροθέας αργότερα με τον κουλό κουρσάρο της, συγκίνησης στη συνάντηση της με τον πατέρα της , συμπάθειας και οίκτου για την στάση του Τόμας, παρόλη τη δύναμη και το κύρος του, επηρεασμένου από τις αντιλήψεις ενός συντηρητικού πατέρα, αγγλικής νοοτροπίας και πολιτικής και για τη ζωή του Τσαρλς, του ανθρώπου που έφτασε στο Κάιρο, περπατώντας στις αφρικανικές ερήμους, σκεπασμένος με τον μανδύα της μοναξιάς και στραγγισμένος από όνειρα.

Υπέροχες οι περιγραφές του συγγραφέα δίνοντας την εικόνα της Αθήνας τότε «με τα χαμόσπιτα τότε στην περιοχή της Ακρόπολης, την ερημιά στο Κολονάκι με τις επαύλεις στην οδό Πατησίων και τις κακοτράχαλες αλάνες κάτω από την πλατεία Ομονοίας». Και δυο όμορφες ξεχωριστές φράσεις : «Ολόκληρη η διαδρομή του ανθρώπινου γένους είναι γεμάτη από μυστικές ιστορίες, από πράξεις που έμειναν βαθιά θαμμένες στο σκοτάδι. Ιδίως ο έρωτας. Και η Πολιτική. Λωρενς Γουιλμπορν (1894) » Η Εδέμ δεν είναι τόπος. Κανένας παράδεισος δεν είναι τόπος. Η μόνη πατρίδα που έχουμε είναι οι δικοί μας άνθρωποι, το παρελθόν μας, το παρόν μας…»