Μάριος Καρακατσάνης: Κανένα εμπόδιο δεν είναι ικανό να σε εμποδίσει όταν θέλεις να γράψεις… ούτε καν η δυσλεξία

Συνέντευξη στη Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Τις ημέρες αυτές θα έχουμε την ευχαρίστηση να δούμε στο Ηράκλειο ένα συγγραφέα διαφορετικό:

‘Ενα συγγραφέα που θα μας παρουσιάσει εντός των ημερών το  συγγραφικό του έργο που θα μας αποδείξειότι κανένα εμπόδιο δεν είναι ικανό να σε εμποδίσει όταν θέλεις να γράψεις… ούτε καν η δυσλεξία.

Για την ιδιαίτερο αυτή συγγραφική  παρουσία που θα γίνει στις 26-5 στις 8 μ.μ. στο χώρο του  Mimar snack-cafe- στην  Αμμουδάρα θα μιλήσουν  η δημοσιογράφος- συγγραφέας Ρίκη Ματαλλιωτάκη και η συγγραφέας Ζανέτα Κουτσάκη.

18470759_10155293840651575_603670175_n (Custom)

Λιγα  γενικά λόγια για το Μάριο Καρακατσάνη:

ο πρώτο του βιβλίο κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία, ενώ επανεκδόθηκε ξανά μαζί με τα υπόλοιπα βιβλία του από τον εκδοτικό οίκο Όστρια. Ο Μάριος Καρακατσάνης είναι από τους Έλληνες συγγραφείς στην Ελλάδα ο οποίος ασκεί την τέχνη της συγγραφής ενώ είναι δυσλεκτικός. Συνολικά έχει εκδώσει 8 βιβλία. Την «Συμφωνία», το «Ξύπνημα» την «Άμυ», την «Συμφωνία των 5» και το «Για πάντα» από τον εκδοτικό οίκο Όστρια, τους «Εφιάλτες του μυαλού I» και «Εφιάλτες του μυαλού IΙ» από τον κυπριακό εκδοτικό οίκο Ανώνυμο και τέλος την «Κούκλα/Ο φύλακας άγγελος μου» από τον εκδοτικό οίκο «Εντύποις». Στο πανελλήνιο διαγωνισμό «Βραβεία Λογοτεχνίας του Φανταστικού «Larry Niven»» διακρίθηκε με την τρίτη (3η) θέση για συγγραφή νουβέλας. Στον επίσης πανελλήνιο διαγωνισμό «Ασημένια σελίδα 2015», έλαβε την πρώτη θέση με έπαινο στην κατηγορία διήγημα.

Και τώρα αυτά που είπα μιλώντας στο http://Cretablog.gr

Έχετε παραδεχτεί δημόσιο ότι είστε  δυσλεξικός. Για πείτε μας αλήθεια τι είναι η δυσλεξία;

Η δυσλεξία ως έννοια είναι ένας όρος ιατρικός που αναγνωρίζει τη μαθησιακή διαταραχή που προκαλεί προβλήματα στην ανάγνωση και στη γραφή λέξεων. Η δυσλεξία, επειδή υπάρχει θεραπεία, δεν σημαίνει πως είναι και νόσημα! Αν διαγνωστεί έγκαιρα αντιμετωπίζονται τα περισσότερα συμπτώματά της. Όσο συντομότερα εντοπιστούν, τόσο συντομότερα αντιμετωπίζονται. Σε εμένα δυστυχώς, λόγω της εποχής μου (1978), διαγνώστηκε όταν πια ήμουν 30 ετών και αυτό με δική μου πρωτοβουλία, γιατί πάντα είχα την απορία του τι συνέβαινε με εμένα. Ωστόσο, δεν θέλησα να ακολουθήσω καμιά θεραπεία αφού έμαθα πια να ζω με αυτή, την θεωρώ φίλη μου και σύντροφό μου σε κάθε στιγμή της ζωής μου. Με άλλα λόγια, την συνήθισα πια.

Η δυσλεξία, πρέπει να ξεκαθαρίσω, ούτε ασθένεια είναι, ούτε μεταδίδεται. Αφορά μια δυσλειτουργία νευρολογικών αιτιών και κληρονομικών. Ο άνθρωπος που έχει γεννηθεί με δυσλεξία θα πεθάνει με αυτή. Όπως, πολύ απλά, ο άνθρωπος που γεννήθηκε να γράφει με το αριστερό, και κάποτε αυτό ήταν κατακριτέο και δεχόταν μεγάλη βία για να αλλάξει χέρι γραφής. Αριστερόχειρας γεννήθηκε κι αριστερόχειρας θα πεθάνει. Όπως εκείνος που γεννήθηκε με μπλε χρώμα ματιών…

Οπωσδήποτε, η δυσλεξία επηρεάζει τη ζωή των ανθρώπων που τη βιώνουν. Ζουν στην μειονεξία, στο περιθώριο, επειδή δυσκολεύονται μαθησιακά να προχωρήσουν στα στάδια της σχολικής εξέλιξης όπως τα άλλα παιδιά. Η αποτυχία που εισπράττουν δεν είναι δική τους ευθύνη, όμως επηρεάζει έντονα τον ψυχισμό τους.

 

Πόσο δύσκολο είναι για εκείνον που πάσχει από δυσλεξία να διαβάζει και να γράφει;

Είναι πάρα πολύ δύσκολη η ανάγνωση γιατί μεταξύ άλλων, εμείς οι δυσλεκτικοί, έχουμε πρόβλημα συγκέντρωσης αλλά και μνήμης. Εγώ προσωπικά δεν έχω διαβάσει ποτέ μου κανένα βιβλίο που έχει πάνω από 100 σελίδες, γιατί έπρεπε να το ξεκινήσω να το τελειώσω αυθημερόν. Οι λόγοι είναι πολύ απλοί. Αν επιχειρούσα να διαβάσω ένα μεγαλύτερο και το έκλεινα για να το συνεχίσω κάποια άλλη μέρα, δεν θα θυμόμουν το μεγαλύτερο μέρος της υπόθεσης που είχα διαβάσει! Επίσης, ήταν ακατόρθωτο να διαβάζω δίχως να σκέφτομαι κάτι άλλο! Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, ο νους μου ταξιδεύει αλλού και όχι σε αυτό που κάνω. Δεν είναι κάτι που μπορώ να το ελέγξω.

Όσο για την γραφή, είναι πιο εύκολη σε σύγκριση με την ανάγνωση, αλλά έχει και αυτή τα δικά της προβλήματα. Καταρχάς είμαστε εντελώς ανορθόγραφοι. Έχουμε άθλιο γραφικό χαρακτήρα και το κυριότερο όλων κάνουμε ασύντακτες προτάσεις. Αυτό δεν επηρεάζει εμάς αλλά τους άλλους, αφού δεν καταλαβαίνουν τι γράφουμε. Το πρόβλημα σύνταξης υφίσταται επειδή τα γραφόμενά μας είναι ένας συνδυασμός σκέψης και γραφής. Όταν σκεφτόμαστε κάτι υποσυνείδητα γράφουμε ένα μέρος στο χαρτί και τα άλλα παραμένουν στο μυαλό μας. Για εμάς είναι μια ολοκληρωμένη εικόνα. Για τους άλλους όμως, που δεν ξέρουν τι σκεφτόμαστε, είναι πρόβλημα να κατανοήσουν αυτά που εμείς θέλουμε.

 

Πως κατάφερες να ξεπεράσεις τα εμπόδια της δυσλεξίας και να είσαι σε θέση να γράφεις;

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ξεπεράσει ακόμα κανένα εμπόδιο! Η τεχνολογία με βοηθάει και η επιμονή μου. Πάντα τα γραπτά μου τα κάνω σε υπολογιστή έτσι ώστε να μην φαίνεται ο γραφικός μου χαρακτήρας, αλλά και να μου διορθώνει τα σοβαρά ορθογραφικά μου λάθη. Όσον αφορά την σύνταξη, τα διαβάζω ξανά και ξανά και ξανά και διορθώνω κάθε φορά ό,τι μου χτυπάει άσχημα στο μάτι. Βέβαια όταν τελειώνω ένα έργο μου, βάζω την σύντροφο μου αλλά και 4 φίλους, που πλέον για εμένα είναι οικογένεια μετά από τόσα χρόνια που συνεργαζόμαστε, να τα διαβάζουν και να μου λένε ό,τι απορία έχουν, ό,τι δεν καταλαβαίνουν. Έτσι διορθώνω ξανά ό,τι προκύψει.

Ο κυριότερος λόγος, όμως, που με βοήθησε να μπορέσω μετά από 20 χρόνια να γράψω 3 βιβλία και 10 ιστορίες είναι ότι γράφω από 14 ετών. Με πείσμα και επιμονή δεν σταμάτησα ποτέ, μα ποτέ, να γράφω ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Ποιήματα, μικρές ιστορίες, ακόμα και σε ημερολόγιο. Βλέποντας τα μειονεκτήματά μου έναντι των άλλων, η αγάπη μου για το γράψιμο με ώθησε να μην υποχωρήσω. Ειδικά όταν έδινα τις ιστοριούλες μου σε φίλους και εκείνοι δεν καταλάβαιναν τι έγραφα τσαντιζόμουν περισσότερο. Τότε, σε ηλικία 16 ετών, έβαλα στόχο ότι μια μέρα ο κόσμος όχι μόνο θα διαβάζει τις ιστορίες μου αλλά θα τις καταλαβαίνει κιόλας! Δεν με ένοιαζε αν θα του άρεσαν ή όχι. Αυτό που με έκαιγε ήταν να μπορούσε να τις καταλάβει.

Έτσι, 19 χρόνια μετά, το πείσμα μου με δικαίωσε. Και αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω. Γιατί για εμένα δεν μετράει αν ο κόσμος με χαρακτηρίσει συγγραφέα ή όχι, με νοιάζει όμως να ξέρω ότι καταλαβαίνει τι γράφω, τι σκέφτομαι, τι μηνύματα θέλω να περάσω μέσα από κάθε μου ιστορία. Αν το καταφέρω αυτό, ναι, θα μπορώ να πεθάνω ήσυχος. Από εκεί και πέρα αν αποκτήσω και την πολυτέλεια να αγαπήσει ο κόσμος τον ιδιαίτερο τρόπο σκέψης και γραφής μου, τότε ναι, θα μπορώ να πω ότι κατάφερα να ξεπεράσω κάθε μου όνειρο, κάθε μου προσδοκία, έχοντας βαθιά μέσα μου την ικανοποίηση ότι νίκησα την ζωή που με έκανε να νιώσω τραγικές καταστάσεις με συμμαθητές αλλά και με τις εκάστοτε συντρόφους μου, που πάντα με κορόιδευαν όταν διάβαζαν κείμενά μου, αφού το μόνο που έβλεπαν ήταν καλικαντζούρες και ορθογραφικά λάθη. Τίποτε άλλο. Ακόμα και στις ευχετήριες κάρτες…

 

Ποια είναι η μεγαλύτερη χαρά ή επιβράβευση που παίρνεις μέσα από τη συγγραφή;

Τα όμορφα λόγια του κόσμου! Αυτά μου δίνουν δύναμη και κουράγιο να συνεχίσω να παρουσιάζω τα βιβλία μου. Γιατί την συγγραφή δεν πρόκειται να την σταματήσω ποτέ. Είναι σαν να λες σε έναν ανάπηρο που ξαφνικά περπάτησε να σταματήσει να τρέχει. Δεν υπάρχει περίπτωση! Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το μάθουν όλοι οι συγγραφείς φτασμένοι και μη. Να παρουσιάζουν την δουλειά τους μέσα από την καρδιά τους, ταπεινά και σεμνά και όχι μέσα από τις γνωριμίες τους αν μιλάμε για νέους συγγραφείς ή εκμεταλλευόμενοι το όνομά τους αν μιλάμε για φτασμένους. Ο κόσμος είναι αυτός που θα κρίνει, δεν ξέρει ονόματα και καταστάσεις, ξέρει μονάχα αυτό που διαβάζει. Επίσης, ξέρει ότι δεν υπάρχει καλό και κακό βιβλίο, αλλά καλή και κακή προσπάθεια. Αυτό μετράει και τίποτε άλλο!

 

 

Τι σου έχει λείψει από τα παιδικά σου χρόνια;

Το να μπορώ να ονειρεύομαι πιστεύοντας ότι όταν θα μεγαλώσω θα τα κάνω πραγματικότητα. Γιατί τώρα που μεγάλωσα είδα πως τελικά ήταν μόνο… όνειρα.

 

Θα συγχωρούσες κάποιον που σας έχει πικράνει; Γιατί μέσα από τα έργα σου βγάζεις μια δυνατή οργή.  

Αν έβλεπα ότι το είχε μετανιώσει πραγματικά θα το έκανα με όλη μου την καρδιά, όπως και το έχω κάνει βέβαια. Μέσα από τα έργα μου πράγματι βγάζω οργή γιατί πολύ απλά δεν έχουν μάθει οι άνθρωποι να ζητάνε συγνώμη.

 

Αν η μοίρα σου γύριζε την πλάτη, τι θα έκανες για να την προσεγγίσεις ξανά;

Απολύτως τίποτα. Μόνος μου φτιάχνω την μοίρα μου. Παλεύω από τότε που γεννήθηκα, δεν έχω μάθει να υποχωρώ στα δύσκολα.

 

Ποια είναι τα μελλοντικά σου όνειρα;

Να μπορώ να γράφω χωρίς να χρειάζεται να κάνω τίποτε άλλο και να μου αποσπά χρόνο από την συγγραφή.
Τι σε ευχαριστεί σε αυτή τη ζωή;

Η καλή παρέα, το καλό φαγητό και φυσικά η συγγραφή συνοδεία με λίγη μουσική.

 

Τι σε οργίζει;

Η ειρωνεία και το ψέμα. Ό,τι θες πες το μου κατάμουτρα, θα το εκτιμήσω. Αλλά ποτέ μην κάνεις το λάθος να με ειρωνευτείς. (Θα το έχω στα υπ’ όψιν, να ξέρεις όμως πως αν το κάνω θα είναι για να σε πειράξω)

Γνωρίζεις τον εαυτό σου;

Αρκετά καλά για να πω ότι δε μετανιώνω για τίποτα. Αγαπώ τα λάθη του μα και τα καλά του. Απλά θα ήθελα μερικές φορές να με ρωτάει πριν κάνει ότι θέλει. (Απίστευτο δεν είναι! Ορισμένες φορές ο εαυτός μας αντιδρά εντελώς διαφορετικά απ’ ό,τι θα θέλαμε και μας ξαφνιάζει).