ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΟ ΣΤΙΓΜΑ: Ασυνείδητα ή ακόμα και συνειδητά τις περισσότερες φορές προκαλείται από τους ίδιους τους γονείς..

 

 

Συνέντευξη  στη Ρίκη Ματαλλιωτάκη

 

 

Ποιος είπε άραγε ότι εν έτι 2017 που διανύουμε έχουμε ξεφύγει από τις φοβερές και θανατηφόρες φωτιές της πυρράς της Ιεράς Εξέτασης του Μεσαίωνα  που έκαιγε σαν ποντίκια τους αιρετικούς που έπιανε στα γρανάζια της…

Αυτό σίγουρα  θα μπορούσαν να το αποδείξουν καλύτερα από κάθε άλλο   μονάχα κάποια δυστυχισμένα  άτομα που θα έπεφτε πάνω τους η δημόσια κατακραυγή όντως σαν πυρά  και μόνο αν τολμούσαν να εκφράσουν ελεύθερα τις ιδιαίτερες σεξουαλικές τους επιθυμίες που γιαυτό το λόγο ακριβώς

Κι όμως όλοι αυτοί όχι μόνο δεν ευθύνονται για το ομοφυλοφιλικό στίγμα που κατά το πλείστον της κοινής γνώμης κουβαλούν πάνω τους σαν κατάρα φροντίζοντας   για το λόγο τούτο να το κρύβουν στα  σκοτάδια της εσωστρέφειας τους , αλλά αντίθετα τις περισσότερες φορές είναι πέρα για πέρα άμοιροι ευθυνών του  «ανομήματος τους.»

Σε μια διαφωτιστική συζήτηση περί του θέματος, η ψυχολόγος κ. Τερέζα Βαλαβάνη, κάνει γνωστό ότι πλην της φύσης η οποία ασφαλώς    συντελεί καίρια στο τραγικό αυτό «λάθος» παραμόρφωσης μιας ανθρώπινης υπόστασης, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό της την ομοφυλοφιλία, συνειδητά ή ασυνείδητα,  τις περισσότερες φορές την προκαλούν οι ίδιοι οι γονείς, οι γενικότερες οικογενειακές σχέσεις και ειδικά η μάνα που κρατά μια σχέση- κλειδί στη διαμόρφωση κάθε λογής χαραχτήρα των παιδιών της.

 

Θεωρείται ότι η ομοφυλοφιλία είναι κάτι  επίκτητο ή γεννιέται κανείς μαζί της κουβαλώντας την εφ΄ όρου ζωής σαν κατάρα.

 

Είναι μια πολύ καλή ερώτηση αυτή και όντως έχει πολύ απασχολήσει τους ερευνητές που την διερευνούν ακόμα σαν φαινόμενο της ανθρώπινης φύσης. Σύμφωνα λοιπόν  με τις ψυχολογικές θεωρίες η ομοφυλοφιλία στη ζωή μας στο μεγαλύτερο βαθμό της  αποκτάται στη πορεία και δεν μιλάμε βέβαια για  τα λάθη της φύσης τα οποία δημιουργούν τη σύγχυση. Για περιστατικά ανθρώπων δηλαδή  που η μεν γυναίκα γεννιέται και με τα δύο γεννητικά όργανα ο δε άνδρας από γεννήσεως του επίσης  έχει εμφανή θηλυκά στοιχεία πάνω του, όπως  στήθος π.χ.  Σε τέτοιου είδους περιπτώσεις οι άνθρωποι είναι κατά  πολύ περισσότερο ατυχείς από κάθε άλλη και χρειάζονται κάποια χειρουργική επέμβαση για να βοηθηθούν και να αποκτήσουν μία από τις δύο ταυτότητες.

 

Ας μιλήσουμε όμως για την  γνωστή ομοφυλοφιλία . Για περιπτώσεις ανδρών δηλαδή που τίποτα πάνω τους δεν διακρίνει κάτι τέτοιο, που φτάνουν έως και του σημείου ακόμα  να παντρευτούν μέχρι  που κάποια στιγμή  διαπιστώνεται η διπλή τους ζωή, αλλά και τις  γυναίκες αντίστοιχων περιπτώσεων. Αφού δεν γεννιόμαστε μαζί της λοιπόν ποιος είναι εκείνος ο λόγος που την εμφανίζει στη ζωή μας.

 

Η ομοφυλοφιλία είναι το αρνητικό  Οιδιπόδειο που επιφέρει  πάντα σαν αποτέλεσμα τη καθήλωση του μικρού αγοριού ή του μικρού κοριτσιού προς το γονέα του αντίθετου φύλου ούτως ώστε  να μη μπορεί να ολοκληρωθεί. Αυτονόητα όπως καταλαβαίνετε  το λάθος σε γενικές γραμμές επέρχεται  μέσω των οικογενειακών μας ταυτίσεων κι έχει να κάνει όσο αφορά το αγόρι με μια πανίσχυρη μητρική σχέση που το καταδυναστεύει εφ΄ όρου ζωής. Ξέρουμε ότι  γνωστοί άνδρες τέτοιου είδους,  όπως ο Ταχτσής αίφνης ο οποίος μάλιστα τόλμησε και αυτοβιογράφησε,  διατηρούσαν πανίσχυρες σχέσεις με γιαγιάδες, θείες, και φυσικά  ατσάλινες μητρικές μορφές που στη κατοπινή τους ζωή  δεν  τους επέτρεπαν  να δοθούν ψυχικά σε άλλη γυναίκα.

Εκείνο δηλαδή που γίνεται στη περίπτωση των ομοφυλόφιλων ανδρών, είναι το γεγονός πως κυριαρχεί γύρω τους μια κραταιά γυναικεία μορφή , συνδυασμένη παράλληλα και με το φόβο,   η οποία στη περίοδο της εφηβείας απαγορεύει την απαιτούμενη μετάβαση σε άλλα γυναικεία πρότυπα  πόθου πλην αυτών. Από εκεί και πέρα τούτοι οι άνδρες περιπλανώνται εσαεί για να βρουν τον άνδρα, ένα άνδρα που συνήθως ατονεί στα  δικά τους πρότυπα και που μπορεί να είναι ο πατέρας- άνδρας ναυτικός,   ο άνδρας που είχε αφιερωθεί μόνο στη δουλειά του,

ο  άνδρας που ξημεροβραδιάζονταν στο καφενείο, ο αδιάφορος άντρας..

Κάπως έτσι τα αγόρια αυτά δεν σταματούν να ψάχνουν τον «άνδρα» ενώ στην ουσία ψάχνουν να βρουν τη χαμένη τους ταυτότητα  αφού είναι παιδιά τελείως εγκλωβισμένα από τη μια  στην ισχυρή φιγούρα της μητέρας τους κι από την άλλη  στην αδιάφορη και άτονη φιγούρα του πατέρα τους.

 

Τι γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις κοριτσιών.

Κάτι αντίστοιχο έχουμε και στις περιπτώσεις των κοριτσιών αφού κι αυτά επίσης έχουν να κάνουν με μια γυναικεία μορφή που για κάποιο λόγο δεν  επιτρέπει την μετάβαση αντικειμένου μια και τα κορίτσια σαν βρέφη οιδιποδδειακά μετακινούνται από τη μητέρα προς το πατέρα  αντίθετα από τα αγόρια που παραμένουν κολλημένα στη μητέρα τους έως ότου αργότερα κάνουν τη μετάβαση τους προς άλλες γυναίκες.

Αν ετούτη  τη συναισθηματική μετάβαση λοιπόν το κορίτσι δεν την καταφέρει μέχρι την ηλικία των δυόμισι έως το πολύ τριών χρονών που αρχίζει το Οιδιπόδειο αλλά εξακολουθεί και  παραμένει καθηλωμένο στη μητέρα του, αυτό θα είναι και η αιτία  που θα την αναγκάσει σε όλη την υπόλοιπη ζωή του  να μην κάνει βήμα προς την ετερόφυλη σχέση, προς τον άνδρα.

Χαραχτηριστική για του λόγου το αληθές είναι η περίπτωση μια πελάτισσας μου  η οποία πριν χρόνια μου περιέγραφε πως κοιμόταν αγκαλιά με την μητέρα της και πως εκείνη τη μυρωδιά από τις μασχάλες της γυναίκας που την γέννησε, έψαχνε να βρει αργότερα και στους διάφορους εναγκαλισμούς της με άλλες γυναίκες.

Διακρίνουμε δηλαδή μια βρεφική, μια παιδική ανάμνηση που αναπαραγάγετε και  από ένα σημείο και μετά γίνεται μπούσουλας σε ολόκληρη τη κατοπινή ζωή μας.

 

Από τις εμπειρίες σας ποια είναι η ουσιαστική και όχι μερική αντιμετώπιση τούτων των ανθρώπων από το κοινωνικό σύνολο στον  τον 21ο  αιώνα. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην αντιμετώπιση του χθες και του σήμερα;

Δυστυχώς  παρ΄ ότι στις μέρες μας η ομοφυλοφιλία  είναι πλέον πολύ διαδεδομένο φαινόμενο,  εν τούτοις εξακολουθούμε να διατηρούμε απέναντι της μια συμπεριφορά Πόντιου Πιλάτου η οποία  μας επιτρέπει από τη μια να την αποδεχόμαστε και από την άλλη να την αναθεματίζομε  θεωρώντας λίγο ή πολύ όλα αυτά τα άτομα σαν τέρατα της φύσης. Δεν είναι έτσι βέβαια, και χρειάζεται να γραφτούν ακόμα πολλά άρθρα, να γραφτούν  πολλά βιβλία , να γίνουν πολλές ομιλίες ούτως ώστε να δημιουργηθεί χώρος στη συνείδηση μας γιαυτούς τους ανθρώπους. Κι αυτοί οι άνθρωποι είναι απλώς άνθρωποι  με μόνη διαφορά από εμάς  τους υπόλοιπους την ανοκλήρωτη σεξουαλική τους ταυτότητα και το μέγεθος της εσωτερικής δυστυχίας τους που στη πραγματικότητα  δεν μπορούν  ουσιαστικά να αποποιηθούν ούτε ακόμα κι όταν διαθέτουν  το θάρρος,  ή έστω την οικονομική ισχύ, τη δόξα  η κάτι άλλο  που θα τους βοηθήσει να παραδεχτούν προς τα έξω την αληθινή φύση τους.

Βέβαια η δυστυχία στις μέρες μας  είναι δεδομένο που αφορά όλους μας, οι καταθλίψεις όμως, οι φοβίες, οι ανασφάλειες είναι συμπτώματα που μεγεθύνονται πάνω τους μια και πολύ συχνά οι άνθρωποι αυτοί  φθάνουν  στο σημείο να έχουν  έως και ψυχωσικές διαταραχές  όπως μια κανονική σχιζοφρένεια ας πούμε ή μια παρανοϊκή ψύχωση που μπορεί να ξεσπάσει στο υπόβαθρο μιας ομοφυλοφιλίας που δεν γίνεται δεκτή είτε από τον ίδιο τον φέροντα είτε από την οικογένεια του.

Και σαν κοινωνία λοιπόν αλλά πάνω απ΄ όλα  σαν οικογένεια ( αφού η οικογένεια κρατά το κυριότερο ρόλο στη ψυχική υγεία ενός ατόμου με τέτοιες ιδιαιτερότητες)   , πρέπει να μάθουμε να μην τους αντιμετωπίζουμε σαν να είναι λεπροί , γιατί δεν είναι. Κάνοντας το πρόβλημα δικό μας θα διαπιστώσουμε ότι  ομοφυλόφιλο θα μπορούσε να  ήταν το οποιοδήποτε παιδί της οποιασδήποτε λεγόμενης, καλής οικογένειας. Χρειάζεται   να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε σαν ίσους αυτούς τους ανθρώπους  οι οποίοι ακόμα κι αν δεν το δείχνουν ζουν σε μια κατάσταση μεγάλης δυστυχίας και σύγχυσης, σαν συνανθρώπους,   και πάνω απ΄ όλα να αποδεχτούμε  την ιδιαιτερότητα  τους μια κι η αποδοχή είναι και  το πρώτο εύνασμα  για να αλλάξουν κι εκείνοι οτιδήποτε θελήσουν να αλλάξουν στη ζωή τους. 

 

Που σημαίνει αν κατάλαβα σωστά ότι η  ομοφυλοφιλία είναι μια κατάσταση αναστρέψιμη, κάτι δηλαδή που διορθώνεται αν κάποιος το αποφασίσει;

 

Το να αλλάξει ριζικά μια τέτοια κατάσταση είναι κάτι που βέβαια δεν μπορείς να το χαραχτηρίσεις ακατόρθωτο αν όμως θέλεις να δεις την αλήθεια κατάματα, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Χρειάζεται πρώτα πρώτα το άτομο να επιθυμεί πραγματικά  την αλλαγή και να δουλέψει  ψυχοθεραπευτικά πολύ σκληρά επί πολλά έτη. Γιαυτό ακριβώς δεν ξέρω και πολλούς που να το έχουν επιχειρήσει και  να το έχουν επιτύχει. Και παρ΄ ότι είναι μια διαφορετική κατάσταση, απλώς για να δείξω το βαθμό,  τις δυσκολίες της  ομοφυλοφιλικής θεραπείας θα τις εξομοίωνα με τις δυσκολίες της θεραπείας  ενός προχωρημένου καρκίνου που όπως κι εκεί  δεν συμβαίνει  συχνά αλλά πάντως  έχουμε περιπτώσεις που επέρχεται ξαφνική ίαση, το ίδιο και στην θεραπεία της ομοφυλοφιλίας..

Όχι βεβαίως ξαφνικά ούτε κι ανώδυνα, το αποτέλεσμα αν φανεί θα φανεί μετά από σκληρή, επίπονη και μακροχρόνια ψυχοθεραπεία  στα άδυτα και στα άβατα της ψυχής των ανθρώπων που πραγματικά επιθυμούν να φτάσουν σε ένα  τέτοιο αίσιο τέλος. Έτσι ναι, ίσως και να μπορέσουμε να έχουμε αλλαγές  αλλά πάντα σε ένα μικρό ποσοστό όμως μια και τα άτομα συνήθως που φτάνουν ως το κατώφλι του ψυχοθεραπευτή φτάνουν μόνο για ψυχολογική στήριξη, όχι για ριζική θεραπεία.    Μπορούν  ασφαλώς  να δουλέψουν και μόνοι τους ως προς το κάθε τι που αφορά την αποδοχή του εαυτού τους. Να  σπάσουν την εσωστρέφεια που τα χαραχτηρίζει, να επικοινωνήσουν με άλλους ανθρώπους, είτε συγγενείς είτε φίλους, με το άμεσο περιβάλλον τους που είπαμε πως είναι   το άλφα και το ωμέγα στην ψυχική τους υγεία, και ει δυνατόν με άλλους ανθρώπους του ιδίου προβλήματος.

  Υπάρχει κάτι που να χαραχτηρίζει όλα αυτά τα άτομα;

Είναι   κατά κανόνα άτομα ιδιαίτερα ευαίσθητα άτομα,  πολύ συχνά   έχουν καλλιτεχνικές ευαισθησίες κι ένα μεγάλο πλούτο   που αν καταφέρουν δημιουργικά να τον κατευθύνουν, τότε το  εσωτερικό τους πρόβλημα τους συνήθως επουλώνεται και καμιά φορά φθίνει κι εντελώς.