Δωρεαν ελάβετε μα και… δωρεάν δότε…

 Γράφει η Ρίκη Ματαλλιωτάκη

 

 

Η πλέον μέγιστη μορφή σοφίας που προφέρθηκε ποτέ στο ανθρώπινο γένος με τον απλούστερο λόγο ούτως ώστε να να γίνεται με ευκολία αντιληπτη εως και στα κατώτερα στρώματα που του επιβάλλεται από διάφορους παράγοντες η αμάθεια, είναι νομίζω οι υψηκλες  έννοιες που απορρέουν μέσα από το στόμα του Χριστού.

«Ουδείς δύνασαι δυσίν Κυρίοις δουλεύειν. Ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον καταφρονήσει, ή ενός ανθέξετε και του ετέρου καταφρονήσει. Ου δύνασθαι Θεώ δουλεύει και Μαμωνά». (Κατά Ματθαίον κεφ. ΣΤ παρ. 24)

«Ασθενούντας θεραπεύετε, λεπρούς καθαρίζετε, δαιμόνια εκβάλλετε, νεκρούς εγείρατε, δωρεάν ελάβατε δωρεάν δότε». (Κατά Ματθαίον κεφ. 1 παρ. 8)

-Προς  διευκόλυνση ανεύρεσης και εξάλειψης κάθε αμφιβολίας οι παραπομπές-.

 

Πόσο δωρεάν όμως γίνεται η εκτέλεση της δωρεάς ετούτης από τους ίδιους τους εκπροσώπους και τους υπηρετούντας τον Κύριο ώστε έστω κι αν όχι με απόλυτη ακρίβεια μα τουλάχιστον με κάποια σχετικότητα και προσέγγιση να ποιούνται τα λόγια που προέτρεπαν:

«Δεύτε προς Με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι …»

Γιατί πώς να το κάνουμε, οι πάσης φύσεως κοπιόντες για να απεφορτιστούν εις την ιερότητα ενός χώρου που όμως το κάθε δευτερόλεπτο της χρησιμότητας του τιμάται δραχμάς …

Και επειδή φαίνεται οι άνθρωποι σε οποιονδήποτε χώρο δεν άλλαξαν και ούτε πρόκειται να αλλάξουν ποτέ, Εκείνος το είχε προβλέψει κι αυτό:
«Και λέγει αυτοίς, γέγραπται ο οίκος μου προσευχής οίκος κληθήσεται, υμείς δε αυτόν ποιήσατε σπήλαιον ληστών. Και προσήλθον αυτώ χωλοί και τυφλοί εν τω ιερώ και εθεράπευσεν αυτούς». (Κατά Ματθαίον κεφ. Κ.Α. παρ. 13-14).

Μικρό παιδί ήμουνα και θυμάμαι ακόμα κάποιες καλοκαιρινές ημέρες  που παρέμενα στο χωριό και η γιαγιά μου κρατώντας με από το χέρι με έπαιρνε μαζί της κάθε Σάββατο απόγευμα με το πρώτο χτύπημα της καμπάνας του εσπερινού για να πάμε στην εκκλησία.

Βλέπεις, το μυστήριο τα εξομολόγησης το «εκτιμούσε» δεόντως…

Μετά το πέρας κάθε προσωπικής  της εξομολόγησης λοιπόν έβ αζε το χέρι στην τσέπη, έβγαζε τον οβολό της –ποτέ δεν έμαθα το ακριβές μέγεθος του- και τον πρόσφερε στο αγωνιωδώς προτεινόμενο χέρι.

Μεγαλώνοντας και μια και είχα και από εκεί επίσης μια πρώτου επιπέδου εμπειρία, έμαθα ακόμα ότι πληρώνεται και το μνημόνευμα των πεθαμένων, πληρώνεται και το ευχέλαιο που γίνεται για να καθαγιαστεί το σπίτι από συνοχές δαιμονίων και κακών, αδρά μάλιστα καθ’ ότι πρόκειται για επίσκεψη εξυπηρέτησης κατ’ οίκον, πληρώνεται επίσης και το σαρανταλείτουργο,  η αρτοκλασία, η βάπτιση, ο γάμος, οτιδήποτε τελικά αφορά την εισχώρηση εντός των αχράντων μυστηρήιων , διευκολύνεται δίχως όρια και περιθώρια με ένα μικρό φακελάκι.

Κάτι σαν αυτό ας πούμε που δίνουμε στους γιατρούς για να αποκτήσουμε νούμερο προτεραιότητας στη σειρά αναμονής στο προθάλαμο ενός ιατρείου.

Όταν μεγάλωσα πολύ κι άρχισα να αναρωτιέμαι για τα γύρω μου γίγνεσθαι και να τα αναλύω, ξεκίνησα να αναρωτιέμαι για το πώς να μεταφράζεται άραγε εκείνο το «δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δότε» αφού ηλίου φαεινότερο ήταν, έβγαλα το συμπέρασμα, πως ο υπηρέτης του Θεού έστρεφε το πρόσωπο του από την αντίθετη πλευρά κάνοντας ότι δεν βλέπει όταν καταλάβαινε από την προηγούμενη φορά πληρωμής του ότι και η τωρινή αμοιβή του δεν θα ήταν η κατά την γνώμη του σεβαστή και πρεπούμενη.

Φαίνεται μάλλον ότι τα λόγια του Χριστού ειπώθηκαν για να παραμείνουν κατανοητά μόνο εντός των χαμηλών στρωμάτων.

Εκείνων δηλαδή που επικρατεί και η περισσότερη «αμάθεια» μια κι ο κλήρος  ανήκε, έως χθες τουλάχιστον- εις την υψηλής ευμάρειας κοινωνία.- Ο παπάς κι ο δάσκαλος…-

Το χθες πέρασε όμως, έφυγε ανεπιστρεπτί, Κι αν κάποια πράγματα που στην διάρκεια τους, λόγω συνθηκών εποχής περνούσαν με ανοχή ή απαρατήρητα, ή έστω κι αν ακόμα οι άνθρωποι που τα βίωναν τότε τα θεωρούσαν απαραίτητε λόγω χαμηλού δείκτη νοημοσύνης ή άλλων τινών, σήμερα που καλώς  ή κακώς ο δείκτης τούτος  έχει ανέβει κατακόρυφα, το να προσαρτείται έξω από τις εκκλησίες κατάλογος με την κοστολόγηση των μυστηρίων, το λιγότερο που μπορεί να χαρακτηριστεί είναι υποβάθμιση της ανθρώπινης ευφυΐας και το περισσότερο ιεροσυλία.

Ιεροσυλία απέναντι στην ορατή και αόρατη παρουσία που πλανάται και θα πλανάται εις αεί δίπλα μας.

Αυτά κι ας κρίνουν το θέμα οι περισσότερο ιθύνοντες κι επαΐοντες από μένα…