Μια φορά κι ένα καιρό….

Γράφει η  Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Κάθισα γύρω απο ένα τραπέζι μόνη μου.

Γύρω μου, αναμμένοι αστραφτεροί και πολυτελείς πολυέλαιοι, μα τόσο αστραφτεροί και πολυτελείς που θέλησα να κρατήσω και να απολαύσω το φως τους μόνη μου.

Στο τραπέζι ο μόσχος ο σιτευτός, ακριβός και καλομαγειρεμένος….μα τόσο καλομαγειρεμένος που μήτε μπουκιά δεν μου ‘ρχονταν να μοιράσω με άλλους και θέλησα να τον απολαύσω μόνη μου.

Γύρω μου η ατμοσφαίρα πλάνταζε απο θεϊκή μουσική…μα τόσο θεϊκή που ζήλεψα να την μοιραστώ και θέλησα να την απολαύσω μόνη μου….

Τα λουλούδια στα βάζα μυρωμένα και ανοιξιάτικα…μα τόσο ανοιξιάτικα που θέλησα να απολαμβάνω την μυρωδιά τους μόνη μου…

Κι όλα αυτά γύρω απο το το κορμί μου το μοναδικό, το τοσο μοναδικό που δίσταζα να το μοιράσω με άλλον κι αποφάσισα να το απολαμβάνω κοιτώντας το στον καθρέπτη μόνη μου….

Όχι, δεν αξίζει τον κόπο να το βεβηλώσει κανεις, το θέλω ανέγγιχτο…Κι ούτε κατάλαβα πως πέθανα μια στιγμή μόνη μου….πεινασμένη, διψασμένη, αμύριστη και γυμνή…μόνη μου….