Το << Ηθικό Πλεονέκτημα>>:Δεν είναι  <<κληρονομικό δικαίωμα>>,αλλά ένα σπάνιο <<μέταλλο>> που  δοκιμάζεται σκληρά ,στο αμόνι της καθημερινότητας.

 

 

του Δημήτρη Κ. Σαρρή

 

Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι μέσα στο νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον έχει ξεσπάσει μια πρωτοφανής σε έκταση, γενικευμένη κρίση, με οικονομικά αλλά και περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά, με όλες τις δυσμενείς συνέπειες για τις Εθνικές Οικονομίες, καθώς και το φυσικό  & δομημένο περιβάλλον.

Οικονομίες κρατών κλυδωνίζονται, κολοσσοί τραπεζικοί & ασφαλιστικοί καταρρέουν, βιομηχανίες πτωχεύουν και εκατομμύρια εργαζομένων χάνουν τις εργασίες τους, εκτινάσσοντας την ανεργία στα ύψη και το φάσμα της φτώχειας και των κλιματικών αλλαγών προβάλλει απειλητικά.

Αν λάβει κανείς υπόψη του, τα μείζονα προβλήματα όπως της παγκόσμιας  ειρήνης ,που δοκιμάζεται σε πολλά σημεία της γης, της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των αρχών της δικαιοσύνης, του δράματος των προσφύγων  , των εκατομμυρίων ανέργων και χιλιάδων εργαζομένων που δεν τους παρέχεται ιατροφαρμακευτική & νοσοκομειακή περίθαλψη και είναι ουσιαστικά ανασφάλιστοι , αλλά και των συνταξιούχων , που με την καταβαράθρωση των εσόδων τους αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης , δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας.

Η ποικίλλων αιτίων & πολλαπλών επιπτώσεων αυτή κρίση, που δίδει την εικόνα μιας γενικής παρακμής και έχει επηρεάσει και την χώρα μας, η οποία βιώνει παράλληλα και μία άλλη ιδιότυπη κρίση αξιών & Πολιτικής Ηθικής.

Μία κρίση που προέρχεται κύρια από την διάρρηξη των σχέσεων εμπιστοσύνης των πολιτών προς την πολιτική και κάποιους  πολιτικούς , σαν αποτέλεσμα της εμπλοκής ορισμένων υψηλά ιστάμενων πολιτικών προσώπων σε οικονομικά σκάνδαλα διασπάθισης του δημοσίου χρήματος, με παράλληλο προκλητικό πλουτισμό τους, ή ακόμη από προκλητικές ιδιοτελείς ενέργειες, άλλων , επικαλούμενοι την άποψη  ότι κάθε Νόμιμη Ενέργεια , δηλαδή Νομότυπη είναι και Ηθική, ενώ οι δύο αυτές έννοιες δεν ταυτίζονται πάντοτε.

Ο λαός μας είναι αγανακτισμένος από την προκλητική αυτή συμπεριφορά, έστω ολίγων, πολιτικών αλλά και από την ατιμωρησία την οποία πέτυχαν κάποιοι άλλοι , με αποτέλεσμα ένα μεγάλο κομμάτι του να θεωρεί πλέον την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ως έννοια ΑΣΥΜΒΑΤΗ με την έννοια της ΗΘΙΚΗΣ, ενώ αντίθετα σε μία ευνομούμενη Δημοκρατία θα ήσαν ΤΑΥΤΟΣΗΜΕΣ.

Με τις θεμελιακές αυτές έννοιες της ΗΘΙΚΗΣ & της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ  ασχολήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ στο έργο του: «ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ».

Κατά τον μεγάλο αυτό Σταγειρίτη, βασικός στόχος της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ως η ύψιστη ανθρώπινη τεχνική της οργανωμένης κοινής συμβίωσης των πολιτών, πρέπει να είναι η επίτευξη της ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ τους, μέσω των αρχών και των αξιών της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ & ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΗΘΙΚΗΣ.

Οι αρχές και οι αξίες αυτές πρέπει να διακρίνουν τους πολιτικούς που παράγουν πολιτική και οι οποίοι ανυπόκριτα χαίρονται με την χαρά και λυπούνται με την λύπη των απλών ανθρώπων , πράγμα που σημαίνει ότι είναι κοινωνικά ευαίσθητοι.

Επίσης, Ο ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΡΟΔΙΟΣ, ένας από τους επτά σοφούς (296-215 π.Χ.) έλεγε με πικρία ότι « εκείνοι που ξεχωρίζουν την ΠΟΛΙΤΙΚΗ από την ΗΘΙΚΗ, ποτέ δεν θα καταλάβουν ούτε την μία ούτε την άλλη», καυτηριάζοντας την πολιτική συμπεριφορά και δράση ανθρώπων της εποχής του.

Για τον ΑΠΟΛΛΩΝΙΟ και για κάθε έντιμο σκεπτόμενο άνθρωπο υπήρχε μία αδιάσπαστη σχέση και ταύτιση μεταξύ της πολιτικής ενέργειας και των ηθικών αρχών, ώστε του ήταν αδιανόητο να φανταστεί την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ξέχωρα από την ΗΘΙΚΗ.

Η άποψη όμως αυτή του Λίνδιου σοφού, είναι δυστυχώς ζητούμενο και στην σύγχρονη πολιτική ζωή του τόπου.

Έτσι, διαπιστώνουμε ότι στην εποχή μας το ΗΘΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ στην πολιτική συμπεριφορά και δράση, συστηματικά αγνοείται και ολοένα παραμερίζεται, δίνοντας την θέση του στις εκάστοτε πολιτικές σκοπιμότητες και τα ατομικά οφέλη.

Είναι συνηθισμένο φαινόμενο το «ΠΡΕΠΟΝ» να αντικαθίσταται με κυνισμό με το «ΣΚΟΠΙΜΟ».

Οι πολιτικές διακηρύξεις των κομμάτων που διαπνέονται από ένα φλύαρο ιδεαλισμό & αλτρουισμό στην πράξη μένουν γράμμα κενό και υποτάσσονται συχνά σε «κανόνες»  του πολιτικού αμοραλισμού.

Επανειλημμένα ,κατά καιρούς, έχουμε ακούσει μεγαλόστομες   διακηρύξεις για << μηδενική ανοχή στην διαφθορά>> ή για <<αριστερή ηθική>>  ή το σύνθημα <<κάτω οι κλέφτες>>, από πολιτικές δυνάμεις ,για να διαψευσθούν τραγικά μόλις  κατακτήσουν το κυβερνητικό λάφυρο, παραβιάζοντας ,με την σειρά τους ,τους κανόνες της πολιτικής ηθικής ,θυμίζοντας το γνωμικό <<δάσκαλε που δίδασκες…>>.

Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής πρακτικής που τείνει να γίνει ο κανόνας, είναι η εδραιωμένη αντίληψη των πολιτών ότι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ & ΗΘΙΚΗ δεν έχουν σχέση μεταξύ τους, καθώς η μεν ΗΘΙΚΗ υπαγορεύει κανόνες του «ευ αγωνίζεσθαι» και της έντιμης συμπεριφοράς προς τους ανθρώπους, η  δε ΠΟΛΙΤΙΚΗ, είναι ταυτόσημη με τον καιροσκοπισμό, την ίντριγκα, την «ανθρωποφαγία», την αλαζονεία, την αναξιοκρατία και η βασική της αρχή είναι ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Γεγονός πολύ επικίνδυνο για την Δημοκρατία, γιατί η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ως συμμετοχή των πολιτών στην διαχείριση των κοινών, που αποτελεί βασικό στοιχείο της σε μία τέτοια εξέλιξη  απαξιώνεται και υποβαθμίζεται, πολίτες, δε, οδηγούνται στην ιδιώτευση, γεγονός που ρίχνει νερό στον μύλο των πάσης φύσεως εχθρών της που καραδοκούν.

Για να αποκατασταθεί λοιπόν η αξιοπιστία της πολιτικής πρέπει να γίνει κατανοητό ότι  το <<ηθικό πλεονέκτημα >> ,δεν είναι κληρονομικό δικαίωμα αλλά , ένα σπάνιο <<μέταλλο>> που δοκιμάζεται  σκληρά στην πράξη , στο αμόνι της καθημερινότητας .