Έχετε γράμμα…από τον Άγιο  Βαλεντίνο  φυσικά!

 

                                                  Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Δυο γράμματα μου ζήτησαν να δημοσιεύσω ανώνυμα δυο άνθρωποι λόγω της σημερινής ημέρας…  κι είμαι απολύτως βέβαιη πως αυτός-αυτή  που θα το διαβάσουν θα καταλάβουν με τη πρώτη ότι γράφτηκε για εκείνους κι ελπίζω  μέσα από τη ψυχή μου να ανταποκριθούν.

Γιατί τον έρωτα είναι θαύμα να τον συναντούμε στη ζωή μας και είναι αμαρτία να παραβλέπουμε τα θαύματα.

 

«Να σου επιτεθώ με αγάπη   προσπάθησα για να σου θυμίσω ότι υπάρχει αγάπη άσχετα βέβαια από το ότι δεν τα κατάφερα…»

«Μερικές μέρες πριν σε παρακάλεσα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου για κάτι, σου είπα «είναι ανάγκη να ξέρω αν όλα όσα μου έδειξαν τα μάτια σου και το κορμί σου μου τα έδειξαν όντως ή αν εγώ είμαι τρελή και τα έπλασα με τη φαντασία μου…», κι ήταν όντως «ανάγκη ψυχής» να ξέρω αλλά εσύ με αγνόησες ως συνήθως φυσικά…

Δεν μπορείς όμως με τίποτα να μου αφαιρέσεις το δικαίωμα να σου πω  τουλάχιστον πέντε πράγματα για να κλείσω με αυτά οριστικά και τελεσίδικα την αυλαία μιας κωμωδίας που  παρότι εσύ ξεκίνησες για να σπάσεις πλάκα εσύ έπρεπε και να τη κλείσεις, εν τούτοις δεν είχες τη τόλμη να το κάνεις παρά έφυγες σαν λιποτάκτης.

Ένα από εκείνα λοιπόν  που θα ήθελα να σου πω, είναι ότι το να πιάνει κάποιος το όπλο, να το στρέφει στον  άλλο και στη συνέχεια να αρχίζει να πυροβολεί τη ζωή και τη ψυχή του είναι το μόνο εύκολο….αυτό μπορούμε να το κάνουμε όλοι άσχετα  φυσικά από το ότι  ξεχνάμε πως  με μαθηματική ακρίβεια  οι σφαίρες τούτου του όπλου γυρνάνε πάντα μπούμερανκ πάνω μας…

Το δύσκολο όμως ξέρεις πιο είναι; Να αρχίσεις να «πυροβολείς» τον άλλο με ενδιαφέρον, με προσήλωση, με αφοσίωση, με συμπάθεια, με στοργή, με έρωτα…-ναι, όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο με έρωτα- την ώρα που αυτός «πυροβολεί» με αδιαφορία, με  πόνο, με σκληρότητα, με χυδαιότητα, με ψέμα…αυτό είναι το δύσκολο, όμως εγώ  εδώ και χρόνια αυτό έχω επιλέξει να κάνω και δεν υπάρχει περίπτωση να το αλλάξω χίλιοι κι αν βρεθούνε  να με πονέσουνε  στη ζωή μου σαν εσένα….να επιτίθεμαι με αγάπη επέλεξα…αν δηλαδή θυμάσαι πως υπάρχει και μια τέτοια λέξη στο παγκόσμιο λεξιλόγιο….

Καλώς ή κακώς το ίδιο  προσπάθησα να κάνω και μαζί σου  …να σου επιτεθώ με αγάπη   προσπάθησα για να σου θυμίσω ότι υπάρχει αγάπη άσχετα βέβαια από το ότι δεν τα κατάφερα…προσπάθησα  όμως κι αυτό έχει για μένα σημασία.

Κι εσύ τι έκανες για τούτη τη δική μου προσπάθεια; Eξ ιδίων μάλλον κρίνοντας τα αλλότρια με κατηγόρησες για ψευτιά, για δόλο, για υστεροβουλία, για αρρωστημένες ανασφάλειες και αμφιβολίες, αυτό έκανες,  φροντίζοντας επιτηδευμένα να ξεχνάς όλα  τα δικά σου.

Κι εγώ παράβλεπα τη σκληρότητα σου κι έλεγα είναι άμυνα, την εγωιστική συμπεριφορά σου λέγοντας είναι καλυμμένη καλοσύνη, τις ιδιορρυθμίες σου και τις παραξενιές σου λέγοντας «είναι αποτέλεσμα της μοναξιάς του», και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι με την δική μου υπομονή και ανοχή όλα θα φτιάξουν σιγά- σιγά γιατί η αγάπη μόνο αγάπη μπορεί να προκαλέσει

Λάθος φυσικά…έκανα λάθος, το παραδέχομαι γι’ αυτό ακριβώς  αναλαμβάνω  και τις ευθύνες  μου… ξέρεις, ποτέ δεν μετάνιωσα  για τα λάθη μου, αντίθετα  τα λάτρεψα, γιατί  μόνο μέσα από αυτά έμαθα να ξεχωρίζω το σωστό και δεν έχει σημασία πως χάνω και το δρόμο πότε-πότε.

Γι’  αυτό  ακριβώς  θα σου στείλω κάποια στιγμή και το cd  με  τις φωτογραφίες μας, το δικαιούσαι εξάλλου…Για να μπορείς ρε γαμώτο  κι εσύ σαν άντρας να το δείχνεις και να  υπερηφανεύεσαι  πως για να χορτάσεις το βασικό σου ένστικτο κατάφερες κι έκανες μια γυναίκα που εξ αρχής σου είπε «έχω πονέσει πολύ…» μια γυναίκα

έξυπνη μεν, αλλά κατά τα υπόλοιπα αφάνταστα ρομαντική και προπάντων αφάνταστα ευκολόπιστη, να σε εμπιστευτεί σχεδόν ολοκληρωτικά.

Πίστεψε, με δεν έχω απολύτως κανένα  μα κανένα πρόβλημα, πρόβλημα θα είχα αν αισθανόμουν αλλιώς, αν αισθανόμουν δηλαδή σαν κι εσένα, έτσι όπως είμαι με τον εαυτό μου μια χαρά είμαι…πονάω, το παραδέχομαι αλλά δεν με πειράζει γιατί ο πόνος μου θυμίζει πως ζω, πως είμαι άνθρωπος με όλες του τις αισθήσεις ακέραιες και μου αρέσει που είμαι άνθρωπος….

Κρατάω λοιπόν στη σκέψη μου μονάχα τη πρώτη φορά που στη κυριολεξία κάναμε έρωτα κάτω από το «φως των αστεριών»-θυμάσαι αλήθεια;- κι εκείνη τη φορά μου είπες  «έκανα έρωτα μαζί σου και ακούμπησα τη ψυχή  μου πάνω σου Ρ…..» κι  αφού δε μπορώ να κάνω αλλιώς σου λέω:

Αντίο…

και να  προσέχεις τον εαυτό σου…όσο μπορείς τουλάχιστον….

 

Υ.Γ. Πιθανόν το γράμμα αυτό να το θεωρήσεις σαν μια ακόμα δική μου «πουστιά», δεν ήθελες να μου μιλήσεις, δεν ήθελες να σου μιλήσω κι εγώ παραβίασα την επιθυμία σου….το να σου πω όμως έστω  και με τέτοιο τρόπο αυτά τα λίγα ήταν για μένα ανάγκη ψυχής, το τονίζω, όσο δε για σένα μπορείς να μη τα «ακούσεις», ως εξάλλου είναι και το «προσφιλές σου άθλημα…», αυτό για να γελάσεις λίγο…μαζί μου φυσικά…

Και πάλι αντίο…»

 

 

«Η πεποίθηση της  αναξιότητας χτίζει γερά τείχη,  κι όσο πιο πολύ με πλησιάσεις τόσο πιο άγρια θα σου επιτεθώ. Βλέπεις πολεμάω αυτό ακριβώς που χρειάζομαι περισσότερο…»

«Πέρασαν έντεκα χρόνια και έξη μήνες από τότε που έλαβα το γράμμα σου…Θυμάσαι; Σίγουρα ναι όπως κι εγώ…Μου έγραφες:

«Θέλω να ξέρεις πόσο σημαντικός είσαι για μένα, πόσο μπορείς να γίνεις ο δημιουργός του πλάσματος που κρύβεται μέσα μου αν πραγματικά το θελήσεις. Μόνο εσύ μπορείς να γκρεμίσεις το τοίχο που πίσω του στέκω τρέμοντας. Μόνο εσύ μπορείς να με απελευθερώσεις από το σκοτεινό κόσμο του πανικού, της αβεβαιότητας και της μοναξιάς μου. Γι΄ αυτό σε παρακαλώ μη με προσπερνάς. Ξέρω πως δεν θα είναι εύκολο για σένα. Η πεποίθηση της  αναξιότητας χτίζει γερά τείχη,  κι όσο πιο πολύ με πλησιάσεις τόσο πιο άγρια θα σου επιτεθώ. Βλέπεις πολεμάω αυτό ακριβώς που χρειάζομαι περισσότερο. Έχω ακούσει όμως πως η αγάπη είναι πιο δυνατή από τα τείχη και σε αυτό στηρίζονται όλες μου οι ελπίδες. Γι’  αυτό άρχισε να χτυπάς το τοίχο με τα σταθερά αλλά απαλά χέρια, γιατί το κορίτσι που κρύβεται μέσα μου είναι ευαίσθητο και δε μπορεί να μεγαλώσει πίσω από τοίχους.

Μη με παρατάς, σ’  έχω ανάγκη.»

…Κι εγώ το έκανα σημαία μου, αρχή και τέλος σε ότι κάνω γιατί πίστεψα και πιστεύω στα λόγια σου πως είναι  αληθινά και το νιώθω παρόλο που υπήρχαν και ίσως να υπάρξουν ξανά στιγμές αμφισβήτησης, προδοσίας, πόνου και μοναξιάς.

Όμως πέρα από αυτές τις στιγμές ή ακόμα και μέσα σε αυτές, ο έρωτας σου και η αγάπη σου με κάνουν να αισθάνομαι δυνατός και έτσι μπορώ να παλέψω και παλεύω να γκρεμίσω όχι μόνο ένα αλλά πολλούς τοίχους που έχουν υψωθεί μπροστά και ανάμεσα μας για να μας κρατήσουν μακριά…Ξέρεις, χωρίς τη δύναμη που αντλώ από τον έρωτα σου δεν θα τα κατάφερνα έως τώρα εκεί που έχω φτάσει και αργότερα εκεί που θα φτάσουμε ΜΑΖΙ!!!

Αυτός είναι ο έρωτας…και είμαι πολύ τυχερός που τον αναγνώρισα στο πρόσωπο σου.

«Ο πιο Δυνατός έρωτας είναι εκείνος που μπορεί να καταδείξει την αδυναμία του» (11λεπτά: COELHO) κι  είμαι τόσο αδύναμος και παραδομένος σε σένα χωρίς καν να έχω δώσει ούτε μία μάχη απέναντι στον  έρωτα σου.

Δικός σου»