2016 χρονια αναζητούμε την ελπίδα…πάμε για το 2017

 Γράφει η Ρικη Ματαλλιωτάκη 
 Η 25η Δεκεμβρίου ήταν κατά το νέο τότε, ημερολόγιο η ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου. Αυτή την ημέρα οι εθνικοί γιόρταζαν την γενέθλια ημέρα του αήττητου ήλιου, την αύξηση δηλαδή της ημέρας, την νίκη του φωτός κατά του σκότους, αφού απο την επομένη η μέρα αρχίζει σιγα σιγά να μεγαλώνει κατά δευτερόλεπτα.
Με λίγα και απλά λόγια την 25η Δεκεμβρίου  ξεκινα ο αιώνιος  θρίαμβος του φωτός απέναντι στο σκοτάδι και οι άνθρωποι απο καταβολής κόσμου χαίρονταν και πανηγύριζαν γι’ αυτο.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, όλοι λίγο ως πολύ γνωρίζουμε πως η 25η Δεκεμβρίου υιοθετήθηκε σαν ημέρα επετείου της γέννησης του Χριστου , τον  4ο αιώνα από τον Πάπα Ιούλιο.
Η γέννηση του Διόνυσου
Γιατι επιλέχθηκε ; Μα γιατι έπρεπε να επιλέξουν την μέρα που ειχε την μεγαλύτερη επιρροή  στα πλήθη κι αυτη δεν ήταν αλλη απο την συγκεκριμένη μέρα―25η Δεκεμβρίου― που γιόρταζαν τα γενέθλια του αήττητου ήλιου.
 Πίστευαν ότι στις 25 του μηνός ο Ήλιος αναγεννιέται και παίρνει νέα δύναμη.
 Αν πάμε και  πιο πίσω, θα δουμε ακόμα πολλές αλλες παρόμοιες δοξασίες, ―Μίθρας κτλ―αλλα το θέμα μας, όχι, δεν ειναι εκεί.
Το θέμα μας δεν είναι αν την ελπίδα του κόσμου την βαφτίσαμε
 Χριστουγεννα, Ηλιούγεννα, Μιθρούγεννα, ή ότι αλλο  τέλος πάντων.
Το θεμα μας θαρρώ ειναι, πως οι εμεις οι άμοιροι οι άνθρωποι, 2016 χρόνια τώρα―και ειμαι και ελαστικη, αφηνω εξω ολα τα προηγουμενα―αναζητούμε την ελπίδα, πάμε  για το 2017, κι ακόμα δεν την βρήκαμε…ακόμα δεν ηρθε.
Αντιθετα θα ελεγα, διαρκώς μακραίνει απο διπλα μας όλο και περισσότερο… Θα δεήσει άραγε να ερθει ποτέ;

Ξερω, ξερω…..γινομαι κουραστικη… δεν μας παρατας ρε ψωνιο , μπορει να σκεφτεστε, αλλα εγω θα το πω και θα το ξαναπω και θα συνεχίσω παντα να το λέω….

Ερχονται Γιορτές ρε γμτ … για ποιους και για πόσους όμως; ;;;;;;

Έρχονται Χριστούγεννα… Τι Χριστούγεννα;  Της ματσαμπούκας και των ψεύτικων φώτων;

Αυτά τα Χριστούγεννα;

Μα τα Χριστούγεννα κανονικά θα έπρεπε να είναι εσωτερικό φως…

Ένα φως παγκόσμιο που να αντανακλά πάνω σε ολους τους ανθρώπους και όχι μονο πάνω στο χιλιοφορτωμένο τραπέζι μας…

Καταλαβαίνω,  σας την χάλασα, όμως όχι, εγώ προσωπικά,  όσο υπάρχουν γύρω μου άνθρωποι σαν της φωτογραφίας, θα αρνούμαι να γιορτάζω τέτοια Χριστούγεννα.

Γι’ αυτό και στο τραπέζι του σπιτιου μου, ούτε και φέτος δεν θα μπει τίποτα παραπάνω από οτι θα εμπαινε μια οποιαδήποτε άλλη,  συνηθισμένη μέρα.

Ευελπιστω απλως πως τα αληθινα Χριστουγεννα μπορεί και να τα γιορτάσω κάποτε, κάπου αλλου, σε ένα άλλο κόσμο, ή σε μια άλλη ζωή…ποτέ δεν ξέρεις….