753: Σαν σήμερα ο  Ρωμύλος και ο Ρέμος ιδρύουν τη Ρώμη, σύμφωνα με την παράδοση.

Σύμφωνα  με τον μύθο, που αναφέρει ο Τίτος Λίβιος στο βιβλίο του «Από το κτίσιμο της πόλης», μητέρα των δύο διδύμων, που έμελλε να ιδρύσουν τη Ρώμη, Ρωμύλου και Ρέμου ήταν η Ρέα Συλβία, ή Ιλία.

9166843359_1b910d0372_z

by Peter Paul Rubens

Ήταν κόρη του βασιλιά της Άλμπα Λόνγκα, Νουμίτορα τον οποίο ανέτρεψε ο αδερφός του Αμούλιος, προκειμένου να σφετεριστεί τον θρόνο. Ο Αμούλιος όμως σκότωσε και όλους τους αρσενικούς απογόνους του αδερφού του, ενώ ανάγκασε τη Ρέα Συλβία να γίνει ιέρεια της θεάς Βέστα (Εστία), δηλαδή να γίνει Εστιάδα. Αυτό σήμαινε πως θα έπρεπε να πάρει όρκο ότι θα διατηρήσει την παρθενία της για τριάντα χρόνια. Με αυτόν τον τρόπο ο Αμούλιος είχε αποκλείσει την πιθανότητα να αποκτήσει απογόνους ο Νουμίτωρ μέσω της κόρης του.

Όμως ο θεός Μαρς (Άρης) είχε άλλα στο μυαλό του. Ξεγέλασε τη Ρέα Συλβία, έτσι τουλάχιστον ισχυρίστηκε η ίδια, την οδήγησε σε ένα δάσος κι εκεί την αποπλάνησε. Αποτέλεσμα αυτής της ένωσης ήταν η γέννηση του Ρωμύλου και του Ρέμου. Όταν το έμαθε ο Αμούλιος διέταξε να φυλακίσουν τη Ρέα Συλβία και να θανατώσουν τα μωρά. Όμως ο δούλος, στον οποίο ανατέθηκε αυτό το φρικτό έργο, λυπήθηκε τα δύο αγόρια. Τα έβαλε σε μια σκάφη και την άφησε στις όχθες του ποταμού Τίβερη, ο οποίος είχε ξεχειλίσει. Ο θεός του ποταμού Τιβερίνος, προστάτευσε τα μωρά και όταν τα νερά αποσύρθηκαν η σκάφη άραξε στη ρίζα μιας αγριοσυκιάς που ονομάστηκε Ρωμινάλιος ερινεός.

Τα δύο αγόρια βρήκε μια λύκαινα, που είχε χάσει τα μικρά της. Τα θήλασε κι έτσι αυτά μπόρεσαν να κρατηθούν στη ζωή μέχρι να τα βρει ο βοσκός Φαυστύλος που τα πήρε στην καλύβα του και τα μεγάλωσε σαν παιδιά του, μαζί με τη γυναίκα του τη Λαρεντία. Μετά από χρόνια ο Ρωμύλος και ο Ρέμος θα ανατρέψουν τον Αμούλιο, θα αποκαταστήσουν το Νουμίτορα στον θρόνο και θα ιδρύσουν τη Ρώμη.

Η ιστορία με τη λύκαινα που θηλάζει τα δύο μωρά αντί να τα φάει, είναι από τις πιο γνωστές και τις πιο τρυφερές ιστορίες. Μάλιστα από πολλούς θεωρείται ως απόδειξη πως ένα θηλυκό, ανεξάρτητα σε ποιο είδος ανήκει, είναι πρώτα μάνα και μετά ο,τιδήποτε άλλο. Επίσης το σύμπλεγμα με τους μικρούς Ρωμύλο και Ρέμο να θηλάζουν από το στήθος της λύκαινας είναι ένα από τα πιο διάσημα αγάλματα αφού αποτελεί και σύμβολο της πόλης της Ρώμης.

a920535eb8d82266ddb44b97e2ec65c9

by Giuseppi Cesari

Πόσο λογικό όμως είναι ένα θηρίο να αγνοήσει το αίσθημα της πείνας και να υπακούσει στο μητρικό ένστικτο; Η αλήθεια είναι πως όχι και πολύ αλλά ακριβώς εδώ βρίσκεται και η γοητεία του συγκεκριμένου μύθου. Πέρα όμως από τη γοητεία και το μύθο υπάρχει και μια αλήθεια σε όλα αυτά, όπως και σε κάθε μύθο άλλωστε. Μια αλήθεια βρίσκεται πάντα στον πυρήνα κάθε μύθου και κάθε παραμυθιού που εμείς καλούμαστε να την ανακαλύψουμε. Όσοι δηλαδή δεν αρκούμαστε μόνο σε μια ωραία αφήγηση αλλά θέλουμε να δούμε και τι υπάρχει πίσω από αυτή.

Στην ιστορία του Ρωμύλου και του Ρέμου έχουμε ένα γεγονός, ότι τα δύο παιδιά βρέθηκαν εγκαταλελειμμένα και κάποιος ανέλαβε να τα περιμαζέψει και να τα ταΐσει. Θα μπορούσε αυτό να το έχει αναλάβει ένα ζώο, μια λύκαινα; Πιθανόν. Όμως η αλήθεια εδώ δεν κρύβεται στο ίδιο το ζώο αλλά στο όνομά του. Η λέξη «λύκαινα» είναι εκείνη που θα λύσει το μυστήριο.

Βλέπετε στα λατινικά η λέξη Lupa είχε δύο σημασίες: μία κυριολεκτική (λύκαινα) και μία μεταφορική (πόρνη). Τώρα γιατί τότε η πόρνη ονομαζόταν Lupa, δηλαδή λύκαινα, υπάρχουν ένα σωρό ερμηνείες που όμως μάλλον είναι εικασίες παρά γνώση. Άλλωστε με ποια λογική, στις μέρες μας, η αντίστοιχη λέξη για μια πόρνη είναι bitch, επί το αγλλοσαξονικότερο, ή σκύλα, επί το ελληνικότερο;

Ο χώρος όπου εργάζονταν είχε δανειστεί το όνομά του από εκείνες. Το “Lupanar de Pompeii”, αν το μεταφράσουμε κυριολεκτικά σημαίνει «η λυκοφωλιά της Πομπηίας». Στην πραγματικότητα όμως σήμαινε «πορνείο της Πομπηίας» και είναι ένα από τα γνωστότερα και πιο καλοδιατηρημένα κτίσματα της ερειπωμένης πόλης.

220px-Pompeya_lupanar

Lupanar de Pompeii

Χαρακτηριστικό των γυναικών αυτών ήταν πως κυκλοφορούσαν ελεύθερα στους δρόμους της πόλης, φορώντας πάντα σκούρα ρούχα ώστε να ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες γυναίκες που φορούσαν λευκά, δείγμα της ηθικής τους εντιμότητας, προκειμένου να προσελκύσουν πελάτες. Είναι λοιπόν λογικότερο μια περιφερόμενη πόρνη να βρήκε τα δύο μωρά στις όχθες του Τίβερη και να ανέλαβε να τα θηλάσει παρά μία λύκαινα.

Όμως οι Ρωμαίοι, περνώντας τα χρόνια, υιοθέτησαν την κυριολεκτική ερμηνεία της λέξης Lupa είτε γιατί η λέξη πια δεν χρησιμοποιούνταν με αυτό τον τρόπο είτε γιατί δεν ήταν και τόσο τιμητικό τους ιδρυτές μιας από τις πιο ένδοξες πόλεις, να τους έχει αναθρέψει μια πόρνη. Όπως και να το κάνουμε η λύκαινα είναι πιο γοητευτική ως εκδοχή.

Το πραγματικό όνομα της γυναίκας που ανέθρεψε τους κατοπινούς ιδρυτές της Ρώμης δεν το μάθαμε ποτέ κι έτσι ως τις μέρες μας η λύκαινα είναι αυτή που τιμάται για τη μητρική στοργή της κι όχι η γυναίκα που πραγματικά φρόντισε τα δύο μικρά αγόρια.