ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ένας αξιοπρεπής θάνατος: Το ύψιστο καθήκον μας!

Γράφει η Ρίκη Ματαλλιωτάκη

 

Υπάρχουν όρια στα ανθρώπινα όρια…. αν σου κοπεί το χέρι για παράδειγμα το παίρνεις απόφαση πως θα ζήσεις στο εξής δίχως χέρι, υπάρχουν και άλλα όμως που σου είναι αδύνατον να τα υπερβείς και το σημαντικότερο είναι το έσχατο: η στιγμή του θανάτου μας.Μόνο τότε καταλαβαίνεις ποιος ήταν ο μέχρι πριν λίγο ζωντανός άνθρωπος και αν πράγματι βάραινε η ύπαρξης του Ένας γελοίος θα πεθάνει με γελοίο τρόπο, τινάζοντας τα πόδια σαν πρόβατο σε σφαγείο –εξ ου μάλλον και η έκφραση «τα τίναξε»

Ένας φιλοσοφημένος άνθρωπος όμως θα δεχτεί το θάνατο σαν αναπόφευκτο μουσαφίρη κι αφού σπάσει και τη τελευταία γραμμή άμυνας που οργάνωσαν οι γιατροί-όσον αφορά το υλικό μέρος της υπόθεσης- και οι παπάδες όσον αφορά το πνευματικό μέρος της ίδιας υπόθεσης, τότε οι κραυγές τρόμου και αγωνίας θα είναι γι’ αυτόν όχι απλά άσκοπες αλλά και γελοίες.Το να πεθάνουμε λοιπόν με ένα αξιοπρεπή θάνατο, όσο κι αν φτάνει στα αυτιιά μας αδιανότητο και ξένο, θαρρώ είναι το ύψιστο καθηκον που θα μπορούσαμε να ΑΠΑΙΤΉΣΟΥΜΕ απο τον εαυτό μας!