Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής

«Αγάπη όπως… αλμύρα» της Αλέκας Ζωγράφου

Γράφει η Βασιλική Μολφέση

 

Υπέροχο, καλογραμμένο κι ευκολοδιάβαστο είναι το μυθιστόρημα της Αλέκας Ζωγράφου με τίτλο : «Αγάπη όπως… αλμύρα».

Η υπόθεσή του έχει κεντρική ηρωίδα τη Λίζα και το Ρέθυμνο, εκεί όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια, απέκτησε φίλους, έναν μεγάλο έρωτα, γνώρισε την προδοσία κι έχασε αγαπημένους της ανθρώπους με τραγικό τρόπο. Μια δυνατή ιστορία που προτρέπει τον αναγνώστη να αναρωτηθεί πόσα άσχημα χτυπήματα δίνει η ζωή και πόση δύναμη χρειάζεται ο άνθρωπος για να μπορέσει να ξεφύγει από τη θλίψη και να προχωρήσει ελπίζοντας σε κάτι όμορφο. Ένα βιβλίο που διαβάζεται με αγωνία ως την τελευταία σελίδα με πολύ καλή πλοκή γεμάτη έντονα συναισθήματα, έρωτα, αγάπης, φιλίας, προδοσίας, θυμού, οργής, εκδίκησης, πίκρας και αδικίας από τα χτυπήματα της μοίρας και με ανατροπές που φέρνουν τα πάνω κάτω στη ζωή της Λίζας. Όπως με ωραίο λόγο και με πολλά καλολογικά στοιχεία λέει χαρακτηριστικά η συγγραφέας: «Οι συμπτώσεις και οι ανατροπές στη ζωή της Λίζας είχαν στήσει τρελό χορό και είχαν επιλέξει για πίστα εκείνη…ξανά και ξανά..». «Τραγικά γεγονότα για χρόνια είχαν καταδικάσει τη Λίζα στη φυλακή της μοναξιάς, στη θλίψη. Οι επιλογές της και η μοίρα την τιμωρούσαν και την απέρριπταν και την έριξαν στον ιστό της μοναξιάς και την καταχνιά της, την φυλάκιζαν στα ανήλιαγα κελιά της, εκεί που η θλίψη γέμιζε τα άδεια δωμάτια της ψυχής της». Απίθανες και παραστατικότατες είναι οι περιγραφές για το όμορφο Ρέθυμνο με τα σοκάκια, την απεραντοσύνη του πελάγους και τα παραδοσιακά του προϊόντα. Ήθη, έθιμα , όμορφες εικόνες και «οι ήχοι της λύρας και του λαούτου και το άκουσμα ης ασκομαντούρας να γεμίζουν λάμψη και κρότους τη νύχτα». Και μερικές ουσιαστικές φράσεις από το εξαιρετικό αυτό βιβλίο: «Να ξεκινάς, τη ζωή σου στις αποχρώσεις του ροζ και αυτή να καταλήγει σε σκληρό μαύρο και η μόνη αντίθεση, το μόνο κοντράστ να είναι εκείνο το κόκκινο της αστραπής, το έντονο κόκκινο του αίματος…» «Ο πόνος και οι πληγές που με έναν μαγικό τρόπο, έναν καταραμένο τρόπο η νύχτα, το σκοτάδι και η ησυχία διογκώνουν τα προβλήματα, βαραίνουν τα παράπονα, μεγαλώνουν τις αποστάσεις και το κενό στην ψυχή». «Ακόμη και οι πιο τακτοποιημένες ζωές, εκείνες που βρίσκονται στο απυρόβλητο, ακόμη κι εκείνες μπορούν να γίνουν γκρεμίσματα. Τι και αν θωρακίζονταν μέχρι τώρα με «πάντα» και «ποτέ»; Τις συμπτώσεις όμως δεν τις είχαν ρωτήσει και εκείνες έχουν μια κακή συνήθεια…διαφωνούν… Οι συμπτώσεις τα οργανώνουν όλα τέλεια και οδηγούν τους ανθρώπους εκεί που θέλουν αυτές». «Πόσο μια στιγμή έχει τη δύναμη να επηρεάζει την πορεία της ζωής των ανθρώπων είτε γκρεμίζοντάς τους σε δύσβατα μονοπάτια είτε ανεβάζοντάς τους στα άλλα μονοπάτια της ευτυχίας».