Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής

«Αντέτι» της Μαρίας Πρινάρη-Καρκαβατσάκη

 

Γράφει η Βασιλική Μολφέση

 

 

Καταπληκτικό , καθηλωτικό και με ζωντανή γραφή είναι το μυθιστόρημα της Μαρίας Πρινάρη-Καρκαβατσάκη με τίτλο «Αντέτι».

 

Η υπόθεσή του βασισμένη σε αληθινά γεγονότα διηγείται τη ζωή τριών γενιών μιας οικογένειας που έζησαν σε έναν χωριό της Κρήτης, μια εποχή με σημαντικά ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα. Ξεκινάει από το 1930 και τον εκτοπισμό του Σήφη από το χωριό του για να αποφευχθεί η βεντέτα, τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής που ακολούθησαν, έως την εξέγερση του Πολυτεχνείου και λίγο μετά.

Πολυπρόσωπο μυθιστόρημα με ανατροπές και μυστικά που περνούν στην επόμενη γενιά και δημιουργούν προβλήματα , θυμό αγανάκτηση , οργή, πείσμα κι εγωισμό. Κι άλλοτε έρωτα, συγκίνηση αγάπη φιλία και περηφάνια . Όμορφες και παραστατικότατες είναι οι περιγραφές της συγγραφέως για την καθημερινότητα της ζωής στο χωριό με τις αγροτικές εργασίες , τα υφαντά, τα κρητικά φαγητά, τη ρακή, τον ασβέστη στα πεζούλια της αυλής, τα λουλούδια και τα αρωματικά βότανα αλλά και τον έλεγχο της ζωής των άλλων , ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων όπως συμβαίνει στις κλειστές κοινωνίες.

Και ειδικά στην Κρήτη το έθιμο της βεντέτας και η θυσία, προκειμένου να γίνει ο σασμός και να μη χυθεί αίμα. Ένα υπέροχο βιβλίο με θαυμάσια πλοκή, συγκινητικές σκηνές και αγωνία για την εξέλιξη της ζωής των ηρώων, με όνειρα και αγάπη, που όμως «Η ζωή δεν νοιάζεται πάντα να λύσει τις απορίες μας.

Κάποια πράγματα γίνονται γιατί έτσι ήταν το πεπρωμένο», όπως πολύ όμορφα τονίζει η συγγραφέας για τις «Ζωές πότε βουτηγμένες στο μέλι, πότε στο φαρμάκι, πότε στο αίμα, έρωτες, εκτοπισμούς, κι άλλους έρωτες, αγάπες, μίση, χρόνια γεμάτα ομορφιά και πόνο». Υμνεί «την περηφάνια , την αξιοπρέπεια και την αγάπη για τη λευτεριά που πήραν το φόβο και τον έκαναν προσευχή κι έπειτα τραγούδι, το άδικο το έκαναν πείσμα και αντίσταση» στα σκληρά χρόνια της Κατοχής. Και δυο όμορφες και ουσιαστικές παράγραφοι :

«Εκδίκηση για κάθε πατέρα που στ΄ όνομα των δικών τους κανόνων και άγραφων νόμων δεν δίσταζαν να σκοτώνουν τα αισθήματα των παιδιών τους και να εξουσιάζουν τις ζωές τους». «Συμπεριφορές ανθρώπων με την υπακοή τους στο εθιμικό δίκαιο που ήταν τόσο ισχυρό και από τους νόμους, ισχυρότερο κι από την αγάπη ακόμα. Κι ο χρόνος που αλλάζει συμπεριφορές ωριμάζει το νου, δίνει σημασία στα ουσιαστικά της ζωής, μας γερνάει , είναι όλα αυτά που ζούμε και μας λυγίζουν που γράφουν στην ψυχή και στο πρόσωπο με χαρακιές την ιστορία μας».