Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής

«Αν ακούς απόψε κράτα με από το χέρι» της Βάλιας Μπαμπέτσα

Γράφει η Βασιλική Μολφέση

 

Πολύ καλό, κοινωνικό και ερωτικό είναι το μυθιστόρημα της Βάλιας Μπαμπέτσα με το ρομαντικό και τρυφερό τίτλο «Αν ακούς απόψε κράτα με από το χέρι». Η συγγραφέας με ήπια και μεστή γραφή στολισμένη με ωραίες εικόνες και ποιητικές εκφράσεις διηγείται τη ζωή της οικογένειας Ιωάννου και των δυο κοριτσιών της, της Λίνας και της Αρετής. Η μια με δίψα για ζωή , διασκέδαση και έρωτα η άλλη μοναχική, ιδιαίτερη και συναισθηματική που εκφράζεται μόνο μέσα από τα βιβλία της. Τεράστιες αλλαγές στη ζωή τους φέρνουν τα πάνω κάτω και σκορπούν δάκρυα και πόνο και τα δυο κορίτσια πρέπει να πατήσουν επάνω στα συντρίμμια για να χτίσουν απ΄ την αρχή τα παλάτια τους.

Έρχονται αντιμέτωπες με σκληρές δοκιμασίες, που τις κάνουν να ωριμάσουν και να εκτιμήσουν την αληθινή αγάπη. Η καθεμιά με τα δικά της λάθη , τους φόβους, τις αδυναμίες και τις απώλειές της, η Αρετή να μετουσιώνει τον πόνο σε τέχνη, χαρίζοντας μαγευτικά ταξίδια στον κόσμο της λογοτεχνίας και η Λίνα να μετρά τα λάθη της, μέχρι να οδηγηθούν και οι δυο στη λύτρωση , ελευθερώνοντας τη ψυχή τους και βρίσκοντας επιτέλους την Ιθάκη τους. Ο Δημήτρης, ο Μάνος, η Μαρίζα, ο Μιχάλης, ο Άρης, ο Φίλιππος, ο πατέρας τους Γιάννης με την αγάπη του διάχυτη σε όλη την υπόθεση, την αφοσίωση και τον αγώνα του για την ευτυχία τους και η μητέρα τους Αλίκη με τα μυστικά από το παρελθόν, εμπλέκονται σε μια υπέροχη ιστορία αγάπης, μίσους, περιπέτειας, ίντριγκας, έρωτα και πάθους. Υπέροχο βιβλίο που διδάσκει ότι το Φως είναι η Αγάπη, και πως ο άνθρωπος μέχρι να βρει την ευτυχία και την αληθινή αγάπη περνάει στενοχώριες, πόνο, θλίψη και απογοητεύσεις για να είναι ικανός να εκτιμήσει ότι αξίζει και ότι ξεχωρίζει στη ζωή του. Το βαθύτερο νόημα του βιβλίου, κατά την άποψή μου, συνοψίζεται στις παρακάτω δυο παραγράφους: «Ο δρόμος της αυτογνωσίας ήταν ανέκαθεν δύσβατος αλλά μαγευτικός διότι στο τέλος της διαδρομής ανακαλύπτεις τους θησαυρούς». «Ο άνθρωπος ανεβαίνει βουνά ολόκληρα, ατέλειωτα, ογκώδη μέχρι να κατακτήσει την κορυφή και να δει τον ήλιο να λάμπει ηλιόλουστος, δίχως να απειλείται από σύννεφα και καταιγίδες, μα η ανταμοιβή είναι πιο σημαντική από όποιον περπατά διαρκώς σε άτονα και ίσια μονοπάτια. Εκείνος ξεχνά να απολαύσει το φεγγάρι, να μυρίσει το ανθισμένο χαμομήλι την άνοιξη, να αφουγκραστεί τον αχό του βυθού, τη θέα των αστεριών και τους ήχους της θάλασσας».