ΤΙ ΘΑ ΦΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ

«Αν δεν ήμουν εγώ… Αν δεν ήμουν εδώ…» της Μαρίας Κρόκου

Γράφει η Βασιλική Μολφέση

 

 

Εξαιρετικό και καλογραμμένο είναι το βιβλίο της Μαρίας Κρόκου με τίτλο «Αν δεν ήμουν εγώ… Αν δεν ήμουν εδώ…». Υπέροχη υπόθεση με πολύ καλή πλοκή, πολλά γεγονότα, περιπέτειες και δολοφονίες, άπειρα συναισθήματα, αγάπη, έρωτα, φιλία, προδοσία και κυρίως με μια μεγάλη, δυνατή, αληθινή αγάπη που καταφέρνει να υπερνικήσει πολλά εμπόδια και να αντέξει στο χρόνο. Ένα θαυμάσιο βιβλίο για τη διαφορετικότητα των ανθρώπων και για τις διαφορές που ενώνουν και κάνουν τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Από τις παρακάτω τρεις ξεχωριστές παραγράφους αποδίδονται τόσο τα ουσιαστικά μηνύματα του βιβλίου όσο και η υπέροχη γραφή της συγγραφέως μας:

«Έτσι όπως κεντώ τα ρούχα, έτσι κάθεται και η μοίρα και κεντάει τις ζωές μας. Σε άλλες πετυχαίνει αριστουργήματα , σε άλλες αφαιρείται και ξεχνάει βελονιές και σε άλλες κάνει λάθος και χρειάζεται να ξηλώσει και να ξεκινήσει από την αρχή. Αλλού χρησιμοποιεί μεταξωτές κλωστές και αλλού φθαρμένες που κόβονται με το παραμικρό. Να είσαι πάντα έτοιμος για όλες τις βελονιές , καλές και άσχημες, με όμορφες αλλά και φθαρμένες κλωστές». • «Γιατί πραγματικά ένα από τα συναισθήματα που σε κάνει να νιώθεις πως πετάς είναι η αγάπη. Η αληθινή αγάπη που σε κάνει να νομίζεις πως είσαι αθάνατος, πως μπορείς να μείνεις για μια ζωή αλώβητος, που σε κάνει να θέλεις το καλό όλου του κόσμου. Οι άνθρωποι που είναι ερωτευμένοι , οι άνθρωποι που στάθηκαν τόσο τυχεροί και συνάντησαν την αληθινή αγάπη, είναι απλά ανίκανοι να κάνουν κακό. Όλα οδηγούν στην ευτυχία και στην καλοσύνη». • «Πόσοι άνθρωποι υποφέρουν εξαιτίας όλων εκείνων που το μυαλό τους έμεινε κολλημένο. Στα στερεότυπα , στις πολιτικές, θρησκευτικές και βιοτικού επιπέδου προκαταλήψεις που κρατούν σε απόσταση τον έναν άνθρωπο από τον άλλο. Σε καμιά θρησκεία , κανένα πολιτισμό, δεν υπάρχει πουθενά γραμμένο το να μην αγαπάς εκείνον που έχει διαφορετική θρησκεία, διαφορετική πατρίδα, διαφορετικό χρώμα. Κι όμως ακόμη και το ανάστημα πολλές φορές παίζει ανασταλτικό παράγοντα για το είδος της σχέσης που έχουν οι άνθρωποι. Στη σημερινή εποχή ο κοινωνικός φόβος είναι ίσως η χειρότερη μορφή φόβου που υπάρχει γιατί στοχεύει κατευθείαν στη ανάγκη του ανθρώπου για κοινωνικότητα και αποδοχή. Καταδυναστεύει γενιές ολόκληρες και δημιουργεί ανθρώπους μη πραγματικούς , αφού έχουν μη πραγματικές και αληθινές επιλογές».