ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΑΣΤΕΓΟΙ, ΖΗΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΠΡΕΖΟΝΙΑ

 

Επιμέλεια κειμένου Ρίκη Ματαλλιωτάκη

 

 

Περπατώντας στη πόλη βλέπω  σύγχρονα κτίρια, πανάκριβα αυτοκίνητα και καλοντυμένους ανθρώπους που πηγαίνουν στις δουλειές τους, στις σχολές τους, για ψώνια, για καφέ, για βόλτα, για ραντεβού….Κι όσο κι αν προσπαθώ να κλείσω τα μάτια μου,   δίπλα τους σαν γνήσια αστικά αρχέτυπα βλέπω πάντοτε, μα πάντοτε, άστεγους, ζητιάνους και πρεζόνια.

Φιγούρες παντός καιρού που κάνουν το μυαλό και το σώμα να πάλλονται σε  ρυθμούς διαφορετικούς, έντονους κι ικανούς να σε βγάλουν από τη καθημερινή σου νιρβάνα…αν  όλοι αυτοί αντί για άνθρωποι ήταν πίνακας ζωγραφικής θα ήταν παπαρούνες σε κυκλαδίτικο τοπίο ή ίσως και θεόρατα, φουρτουνιασμένα κύματα σε ώρα μεγάλου θυμού του Ποσειδώνα…αδύνατον δηλαδή να μη τους προσέξεις!

Μόνο που στο συγκεκριμένο τοπίο ο νόμος των συγκοινωνούντων δοχείων λειτουργεί ανάποδα κι όσο και αν οι φιγούρες αυτές παραμένουν σταθερές κι αμετακίνητες, επιμένουμε να τους αγνοούμε, σαν να μην υπάρχουν.. DELETE και τελειώσαμε. Οι ζητιάνοι, οι άστεγοι και τα πρεζόνια αποτελούν το χειρότερο δυνατό σενάριο του καθενός από εμάς ξεχωριστά αφού αν όλοι μας κυνηγάμε το όνειρο, αυτοί είναι ο εφιάλτης, το bad trip που ποτέ δεν πιστεύουμε ότι μπορεί να συμβεί. Αυτό όμως τελικά  όχι μόνο είναι εκεί, όχι μόνο υπάρχει αλλά και διαρκώς αυξάνεται..

Τα νούμερα βέβαια σε άλλες πιο προηγμένες  χώρες  της Ευρωπαϊκής Ένωσης δίνουν τη διάσταση ενός εκρηκτικού προβλήματος που ακούει στο όνομα περιθωριοποίηση μεγάλων πληθυσμιακά ομάδων

( Ενδεικτικά, οι άστεγοι στη Βρετανία είναι 350.000, στη Γερμανία 330.000, στη Γαλλία περί τις 90.000) όμως και εδώ ακόμη στην Ελλάδα της ιδιοκατοίκησης και της οικογενειακής πρόνοιας οι σύγχρονες κοινωνικές καταστάσεις έχουν διαρρήξει τα προστατευτικά δίκτυα.

17.ΟΟΟ άτομα που η διεύθυνσή τους δεν έχει οδό και αριθμό (εκ των οποίων τα 8.000 ζουν στην Αθήνα) αριθμώνται οι άστεγοι στη χώρα μας. Έλληνες, αλλοδαποί, άντρες και γυναίκες, οικονομικά κατεστραμμένοι από δάνεια και κάρτες, απολυμένοι λίγο πριν από τη συνταξιοδότηση, χρήστες ναρκωτικών, αποφυλακισμένοι, απόκληροι, άνθρωποι, κάποτε, της διπλανής πόρτας που ζούσαν μια κανονική ζωή, περιφέρονται σαν σκιές σε πλατείες, σε παρκάκια και πεζόδρομους του κέντρου, πριν καταλήξουν στις «καβάτζες» τους, τα πρόχειρα σπιτικά τους από χαρτόκουτα, σανίδες και πλαστικά.

Οργανώσεις ωστόσο  που ασχολούνται με το πρόβλημα, επισημαίνουν ότι πέραν εκείνων που κοιμούνται στο πεζοδρόμιο, στο μετρό, στα παγκάκια υπάρχουν και οι άλλοι άστεγοι, αυτοί που διαβιούν σε ανασφαλή και εξαθλιωμένα καταλύματα χωρίς πρόσβαση σε νερό, ρεύμα, θέρμανση.

Για τη λύση του προβλήματος τούτου υπάρχουν φυσικά δύο εκδοχές, η μία ισχυρίζεται «Μακάριοι οι ελεήμονεςότι αυτοί ελεηθήσονται..» και η άλλη  «Καλύτερα να μάθεις σε κάποιον να ψαρεύει, από το να του δώσεις έναψάρι«..

Ποιος ξέρει τελικά ποιο είναι το σωστό, ποιο είναι το σίγουρο;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο καθένας από όλους αυτούς  τους σύγχρονους «Άθλιους», του παρίες τ της εποχής μας, , έχει τη δική του ιστορία και η κάθε ιστορία είναι τελείως διαφορετική:
«Δεν θέλω να δακρύσω μπροστά σας. Αλλά χρειάζομαι βοήθεια…». Είναι η κραυγή απελπισίας ενός άστεγου, του Χάρη, που είναι ικανός , όπως και  πολλοί άλλοι επίσης  άστεγοι, τα παγωμένα βράδια να φτάσει ως το σημείο να κάνει  μια αξιόποινη πράξη ή να αυτοτραυματιστεί προκειμένου να περάσει μια νύχτα στο κρατητήριο ή στο νοσοκομείο.

 

ΠΕΙΝΑ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΦΤΩΧΕΙΑ

 ΑΠΟ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΟΗΕ

 

Για τη λύση του προβλήματος πάντως είτε τη μια εκδοχή  χρησιμοποιήσουμε εμείς οι απλοί άνθρωποι, είτε την άλλη, τα στοιχεία της ετήσιας έκθεσης του ΟΗΕ για την ανθρώπινη ανάπτυξη είναι ανατριχιαστικά και δίνουν ένα ηχηρό χαστούκι σε κάθε λογής απολογητή του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς αφού  αποτελούν μια αδιάσειστη μαρτυρία των διαρκώς εντεινόμενων ανισοτήτων και της περιθωριοποίησης ολοένα και μεγαλύτερων κοινωνικών ομάδων στον κόσμο τον οποίο ζούμε…

Μόνο οι τρεις πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου, ο Μπιλ Γκαίητς της Microsoft, ο Σουλτάνος του Μπορουνέϊ και άλλος ένας λιγότερο γνωστός, διαθέτουν περισσότερο πλούτο από όσο διαθέτουν 48 από τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες!!! Μόλις 225 από τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη, έχουν περιουσία που ξεπερνά το ετήσιο εισόδημα 2,5 δισεκατομμυρίου ατόμων, ενώ περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν ούτε ένα κουλούρι την ημέρα!!! Τα πλούτη 15, μόνο από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου είναι μεγαλύτερα από τα ΑΕΠ μιας ολόκληρης Ηπείρου, της Αφρικής!!! Από τα 4,4 δισεκατομμύρια των «υποανάπτυκτων» χωρών τα τρία πέμπτα, δηλαδή το 60% ζουν χωρίς βασική υγιεινή, το ένα τρίτο χωρίς πόσιμο νερό, το ένα τέταρτο σε άθλια στέγη, ενώ το ένα πέμπτο των παιδιών υποσιτίζεται!

Αυτά τα εφιαλτικά στοιχεία, είναι ο σύγχρονος πολιτισμός που προσφέρει στους εργαζόμενους ο καπιταλισμός με την υποταγή των πάντων στα κέρδη των μεγιστάνων του πλούτου. Στην ιστορία της ανθρωπότητας ποτέ άλλοτε, κατά απόλυτη και σχετική έννοια, δεν είχαν πεινάσει, δεν είχαν λιμοκτονήσει τόσα εκατομμύρια άνθρωποι!

Τα τελευταία χρόνια δε τα πράγματα έχουν χειροτερέψει σε μεγάλο βαθμό ενώ πάλι σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, το πλουσιότερο ένα πέμπτο των ανθρώπων στον κόσμο:

Καταναλώνει το 58% της ολικής ενέργειας, ενώ το φτωχότερο ένα πέμπτο λιγότερο από 4%.

Καταναλώνει το 45% όλου του κρέατος και του ψαριού, ενώ το φτωχότερο ένα πέμπτο λιγότερο από 5%.

* Κατέχει το 74% όλων των τηλεφωνικών γραμμών, ενώ το φτωχότερο ένα πέμπτο κατέχει το 1,5%.

* Κατέχει το 87% των σχημάτων του κόσμου, ενώ το φτωχότερο ένα πέμπτο λιγότερο από 1%.

Βέβαια το πόσο μπορούμε εμείς οι Έλληνες να ανακουφιστούμε απ΄ το γεγονός του ότι η Ελλάδα κατέχει την 20ή θέση στον κατάλογο των ανισοτήτων , με  500.000 άνεργους   δηλαδή και με εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους  που ζουν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας, αυτό είναι άλλη ιστορία. Η 20ή θέση εξάλλου είναι αποτέλεσμα της στατιστικής των «μέσων όρων», σύμφωνα με την οποία ο βιομήχανος, ο εφοπλιστής ή ο τραπεζίτης με εισόδημα ενός δισεκατομμυρίου και ο άνεργος με τις εκατό χιλιάδες – κι αν τις έχει κι αυτές – έχουν μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα πεντακόσια εκατομμύρια και πενήντα χιλιάδες δραχμές ο καθένας!

Η δραματική αυτή πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων ταξικών και πολιτικών επιλογών. Κάποιοι, συγκεκριμένα αυτοί που δεν δουλεύουν, τα παράσιτα του συστήματος πλουτίζουν, στο βαθμό που δισεκατομμύρια φτωχαίνουν και εξαθλιώνονται.

Οπότε εάν η πρώτη φάση της παγκοσμιοποίησης έφερε την Οκτωβριανή επανάσταση, εάν η δεύτερη φάση της προσπάθησε να αποτρέψει νέους Οκτώβρηδες φέρνοντας όμως ένα κύμα επαναστάσεων στον Τρίτο Κόσμο, τότε η τρίτη φάση της παγκοσμιοποίησης πρέπει να οδηγήσει σ΄ ένα συνδυασμό και πιθανώς συντονισμό κοινωνικών εκρήξεων τόσο στην Ευρώπη όσο και σε όλο τον κόσμο. Ο δρόμος του Παγκόσμιου Οκτώβρη δεν πρέπει ν΄ αργήσει. Γιατί μόνο ο συνειδητός, δημοκρατικός σχεδιασμός των παγκόσμιων πόρων από τους παραγωγούς, μπορεί να ελέγξει την παγκοσμιοποίηση, να τερματίσει την πείνα και τις ανεξέλεγκτες κοινωνικές καταστροφές και οικονομικές καταρρεύσεις που φέρνει μέσα στον παρασιτικό πλέον καπιταλισμό της παρακμής, και να την αναδείξει ως την υλική βάση ενός νέου αληθινά πανανθρώπινου πολιτισμού.