Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής

«Για μια καλύτερη ζωή» της Μαρίας Παναγιώτου

 

Γράφει η Βασιλική Μολφέση

Αξιόλογο και με ευαίσθητα μηνύματα είναι το μυθιστόρημα της Μαρίας Παναγιώτου με τίτλο «Για μια καλύτερη ζωή». Η συγγραφέας με πολύ ωραία γραφή , τρυφερότητα και κατανόηση εξιστορεί τη ζωή του Ανδρέα και της κόρης του με αναφορές και πιο πριν, στη γενιά των γονιών του, μιας εύπορης οικογένειας της Κωνσταντινούπολης που μετά το οργανωμένο πογκρόμ το Σεπτέμβρη του 1955, με τραγικές περιπέτειες και απώλειες ανθρώπων και περιουσιών, φτάνει στον Πειραιά «για μια καλύτερη ζωή».

Ο Ανδρέας με δύναμη ψυχής δίνει αγώνα για επιβίωση για ένα νέο ξεκίνημα, επιθυμώντας γαλήνη και ηρεμία και προσπαθώντας με πνεύμα, λογική και φιλότιμο να περισώσει ταυτότητα, ιστορία, μνήμες και τη γενιά του. Πολλά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στις σχέσεις του , στο γάμο του αλλά και στον ανεπιθύμητο γάμο της κόρης του Ηλιάννας , που μέσα από αυτά τονίζεται η οικογενειακή θαλπωρή, η στήριξη, η δοτικότητα και η αγάπη στις σχέσεις των ανθρώπων , φτάνοντας στο τέλος και στις συγκινητικότατες και ανατρεπτικές εξομολογήσεις των ηρώων, με μυστικά που αποκαλύπτονται και διαταράσσουν τα δεδομένα της ζωής τους.

Μέσα από τη ζωή των ηρώων της δίνει παραστατικότατα τις συνθήκες ζωής στη Βασιλεύουσα πριν το 1955, το εμπόριο, τα σχολεία, τις βιβλιοθήκες, τα καφέ σαντάν, τα θέατρα και τον πολιτισμό μέχρι την ανασφάλεια , τις φριχτές εικόνες από τις λεηλασίες σπιτιών και καταστημάτων και τέλος το διωγμό, προκειμένου να κορεστεί ο όψιμος εθνικισμός των Τούρκων. Με πολύ ωραίες περιγραφές η συγγραφέας περπατάει με τον αναγνώστη της στα μαγευτικά και νοσταλγικά τοπία της Πόλης, στο Πέραν, στον Κεράτιο, στο Φανάρι, στην Αγιά Σοφιά και στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής ενώ ταυτόχρονα θυμίζει σημαντικά γεγονότα της Ιστορίας του ελληνισμού της Πόλης. Με μεγάλη ευαισθησία θίγει το μεγάλο πρόβλημα της προσφυγιάς, που θλίβει η περιφρονητική αντιμετώπισή της από τη φτωχή Ελλάδα καθώς η μόρφωση, το ήθος και η λεπτότητα των τρόπων προκαλούσαν τον φθόνο της ακαλλιέργητης κοινωνίας, ως μοναδικοί φορείς του πνεύματος, εξορισμένοι από τον τόπο που έζησαν και μόχθησαν, με γκρεμισμένα όνειρα και χαμένες επιθυμίες και ζωές. Συγκλονίζει τον αναγνώστη το ταξίδι του Ανδρέα στην Κωνσταντινούπολη, γεμάτο αναμνήσεις «με τον αέρα να μυρίζει μπαχάρια και το τραγούδι της καρδιάς που έβγαινε από το παραμύθι της Χαλιμάς και στη φαντασία μια λύρα έπαιζε τη μουσική της ιστορία της Πόλης.

Η άγρια χαρά της χαμένης πατρίδας, ο χαμένος Βόσπορος των προγόνων. Η στριφογυριστή μεταξωτή κλωστή που ένωνε το Βυζάντιο με το Πεκίνο». Και μια ουσιαστική παράγραφος : «Στη ζωή όλα είναι ρευστά και πριν αυτή τελειώσει κανένας δεν θεωρείται αποτυχημένος. Δεν υπάρχει μαύρη οριακή γραμμή, όλα αλλάζουν και οι πιο σκοτεινές στιγμές είναι προσωρινά στάδια σ΄ ένα μακρύ, εξελισσόμενο ταξίδι που σταματά στο θάνατο».