Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής

«Επιστροφή στη χαμένη αθωότητα» της Κατερίνας Γκούνα

Γράφει η Βασιλική Μαλφέση

 

 

Συναρπαστικό και καλογραμμένο είναι το μυθιστόρημα της Κατερίνας Γκούνα με τίτλο «Επιστροφή στη χαμένη αθωότητα». Η συγγραφέας με πολύ καλή γραφή, ύφος κυνικό και χιουμοριστικό, μας χαρίζει ένα ολοκληρωμένο, μεστό μυθιστόρημα με κεντρική ηρωίδα τη Λυδία που στην πορεία γίνεται Φιλιώ, όταν από τα μεγάλα πλούτη θα γνωρίσει την φτώχεια, από την επιφανειακή και ματαιόδοξη ζωή θα γνωρίσει την πραγματική αγάπη, τον έρωτα και τι θα πει “Οικογένεια ” και το να νοιάζεται ο ένας για τον άλλον.

Υπέροχες και παραστατικότατες οι περιγραφές τόσο των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα στο βιβλίο με τις ανατροπές ως το τέλος του, όσο και στα τοπία σε Αθήνα και Αλεξάνδρεια, στο χωριό, στο νησί, δίνοντας ταυτόχρονα και την εξέλιξη της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Η υπόθεσή του είναι η ζωή της ηρωίδας που εξομολογείται τις αδυναμίες, τα λάθη, τον τρόπο ζωής που είχε διδαχθεί καθώς και τη ζωή των προγόνων της και πως έφτασε στα δικά της πάθη και λάθη, αποζητώντας την κάθαρση και τη λύτρωση , ξεχνώντας «λάθη και ζωές χαμένες, μέρες και νύχτες που έφυγαν στο πουθενά, καρδιές που γέρασαν χωρίς ποτέ να ανθίσουν». Από το χρήμα, την απληστία, την καλοπέραση, την αλαζονεία και τη μοναξιά που για την απόκτησή τους έδωσε αντιπαροχή τα νιάτα, την ομορφιά, τα όνειρα και τον έρωτα περνάει στην αλληλεγγύη, στην αγάπη, στα αγαθά της γης και στη φύση , απολαμβάνοντας τις ομορφιές γύρω και τονίζει τη δύναμη και το πείσμα που πρέπει να έχει ο άνθρωπος, να αγωνίζεται στη ζωή και να παλεύει τα δύσκολα, μέσα από περιπέτειες που διδάσκουν το δικαίωμα της γυναίκας στην αξιοπρέπεια, την πίστη, την αλήθεια και την αφοσίωση του άντρα της.

Ζωντανεύει τον κόσμο μας σήμερα και στους πλούσιους και στους φτωχούς «έναν κόσμο που μέσα σε λίγα χρόνια έχρισε για θεό του το χρήμα, στρέβλωσε το νόημα των λέξεων, αναδεικνύοντας τη λαμογιά σε αρετή, αφού πρώτα τη βάφτισε μαγκιά. Η αξιακή αναθεώρηση όλων εκείνων που μέχρι τότε κρατούσαν γερά δεμένο τον κοινωνικό ιστό, προχωρούσε με ταχείς ρυθμούς στο όνομα ενός πλουραλισμού, που χωρούσε οποιαδήποτε ηλιθιότητα περνούσε απ΄ το μυαλό αυτών που είχαν εξουσία ή δημόσιο λόγο.

Η αλλαγή σάρωνε οτιδήποτε παλιό έβρισκε μπροστά της. Ο καλός έγινε συνώνυμο του βλάκα. Όποιος μιλούσε για ήθος χαρακτηριζόταν αναχρονιστικός και καθυστερημένος. Αν τολμούσε να πει τις λέξεις «έθνος- Πατρίδα», έπαιρνε ετικέτα του φασίστα ή του γραφικού. Τέτοιες ύποπτες λέξεις δεν ταίριαζαν στη λαμπερή σάλα του ρετιρέ όπου οι πάσης φύσεως απατεώνες ξαναβαπτισμένοι ως ξύπνιοι, κάπου κάπου διέκοπταν το βαλς της διαπλοκής, κοιτάζοντας από το μπαλκόνι τον περιχαρή λαό σε ύπνωση».

Συγκινητικές στιγμές στο τέλος της εξαιρετικής υπόθεσης ξετυλίγονται στο νησί της Λέσβου, όπου οι ήρωες βρίσκουν τον ανθρώπινο κι ευαίσθητο χαρακτήρα τους, απαλλαγμένοι από προδοσίες, υποκρισίες κι εκδίκηση, και τη Λυδία-Φιλιώ να νιώθει και να γεύεται τη φύση, κατανοώντας το παρελθόν των παλαιότερων γενιών σε Αθήνα και Αλεξάνδρεια, της γιαγιάς Φιλιώς και το δυνατό της έρωτα ως το θάνατο, της γιαγιάς Ευγενίας με μόνο σκοπό της το χρήμα, της μάνα της με τις λάθος επιλογές και το τίμημά τους και να καταλήγει στο τόσο ωραίο «τελικά ούτε ο έρωτας έχει ηλικία. Ακατάδεχτος στην ομορφιά και τη νιότη, αδιάφορος για τις ρυτίδες του προσώπου, μπορεί να γεννηθεί οπουδήποτε». Και μια αγαπημένη μου παράγραφος: «Γιατί η ζωή δεν είναι παρά ένα παραμύθι για μεγάλους.

Ένα παραμύθι με καλόκαρδα ξωτικά που έρχονται κοντά μας σαν φίλοι, αγαπημένα πρόσωπα, σαν έρωτας. Κι εμείς θα πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να τους αναγνωρίζουμε και να παλέψουμε ώστε να μην τους χάσουμε ποτέ. Όπως όλα τα παραμύθια όμως έχει και κακές μάγισσες. Έρχονται δίπλα μας με την εξαπάτηση κρυμμένη μέσα στο λαμπερό ρούχο του ψεύδους. Εκεί θα πρέπει να σταθούμε δυνατοί να τους αντισταθούμε όχι με μίσος και εκδίκηση αλλά με λησμονιά και συγχώρεση».