ΕΛΛΑΔΑ

Ζαχαριάς, Βακάκης: Τα τραγικά παιχνίδια της μοίρας Αντώνης Πρέκας 29.07, 08:22

«Σας παρακαλώ, µη µε ρωτάτε ποιο είναι το σκορ. ∆εν είµαι καν βέβαιος ποιο είναι το παιχνίδι» είχε πει κάποτε ο γηραιός πια (γεννηµένος το 1933) Βρετανός σκιτσογράφος Ασλεϊ Μπρίλιαντ (Ashleigh Brilliant), θυµοσοφώντας µε πικρή ειρωνεία περί των εγκοσµίων. Κάτι σαν το προφητικό «Μηδένα προ του τέλους µακάριζε», που είχε απευθύνει µε άλλο ύφος ο αρχαίος Ελληνας σοφός (και νοµοθέτης) Σόλων προς τον τελευταίο βασιλιά της Λυδίας, Κροίσο, τον οποίο όλοι θεωρούσαν (αλλά και ο ίδιος έτσι προσδιοριζόταν) ως τον ευτυχέστερο άνθρωπο του κόσµου. Ενεκα του πλούτου και της εξουσίας που απολάµβανε.

Ηταν την περασµένη Τρίτη αργά το απόγευµα όταν γνωστοποιήθηκε η είδηση πως «ο γιος του Ζαχαριά σκοτώθηκε σε τροχαίο» και αµέσως σχεδόν όλοι οι ελληνικοί ιστότοποι (την άλλη ηµέρα και οι εφηµερίδες) κατέγραφαν το γεγονός µε τίτλους όπως: «Μετά τον Mr Jumbo, τον γιο του χάνει και ο Ζαχαριάς», «Ο θάνατος του υιού Ζαχαριά ξυπνά µνήµες του τροχαίου µε την Porsche του υιού Βακάκη».

Ολοι πλέον έκαναν – και δικαίως– λόγο για «τα τραγικά παιχνίδια της µοίρας», που είχαν ως θύµα τους γιους των δύο επιχειρηµατιών. Εκ των κορυφαίων (και πρωτοπόρων, για ξεχωριστούς λόγους ο καθένας) στην αγορά της λιανικής πώλησης παιχνιδιών εν Ελλάδι. Και όλοι, αυτονόητα, εστίασαν στους οξύµωρους συνειρµούς που εν προκειµένω δηµιουργεί η έννοια της λέξης «παιχνίδι», η οποία ως µέρος του λόγου είναι ουδέτερο ουσιαστικό και κατά την πολυσήµαντη ελληνική γλώσσα ταυτίζεται: Πότε µε το παίγνιο ή την παρτίδα ως αντικείµενο (ή µέσο) ευχαρίστησης, διασκέδασης, ψυχαγωγίας και ενίοτε άσκησης και µάθησης. Πότε µε την επιδίωξη ή τον σκοπό. Πότε µε τις αθλοπαιδιές και τις αθλητικές αναµετρήσεις. Το σκορ, τους βαθµούς, την τακτική ή τη στρατηγική για να κερδηθεί ένας αγώνας (εύκολος ή δύσκολος). Πότε µε την πλάκα ή το αστείο. Πότε µε τη σκευωρία, το κόλπο ή την εξαπάτηση. Ενώ, τέλος, ως συνώνυµό της χρησιµοποιείται και η λέξη «έρµαιο». Ουδέτερο ουσιαστικό και αυτή η οποία ετυµολογικώς ξεκίνησε ως «θεόσταλτο δώρο», αλλά κατά την τρέχουσα χρήση κατάντησε να χαρακτηρίζει τον άνθρωπο (ή το αντικείµενο) που η πορεία του γίνεται παιχνίδι στα χέρια της µοίρας και των θεών.

Ο Αλέξανδρος Ζαχαριάς και ο Γιώργος Βακάκης ήταν παλληκάρια 23 χρόνων. Ζηλευτοί γόνοι και οι δύο πλούσιων γονιών. Σκοτώθηκαν και οι δύο επιτόπου σε τροχαία δυστυχήματα, με περίπου δύο χρόνια διαφορά.

Λεπτομέρειες

Ο πρώτος βρήκε τον θάνατο οδηγώντας ένα «μεσαίας πολυτέλειας» Volkswagen Golf GTI, ο δεύτερος οδηγώντας μια πανάκριβη Porsche. Στην περίπτωση του Αλέξανδρου λεπτομέρειες για τη μοιραία σύγκρουση έδωσαν στις αρμόδιες Αρχές κάποιοι αυτόπτες μάρτυρες. Στην περίπτωση του Γιώργου το συγκλονιστικό γεγονός κατέγραψε βίντεο, που παρακολούθησε εκ των υστέρων με κομμένη την ανάσα όλος ο κόσμος. Το πρόσφατο τροχαίο δεν ήταν πολύνεκρο – ο Αλέξανδρος ήταν το μόνο θύμα. Στο τροχαίο του 2017 έχασαν τη ζωή τους -εκτός από τον Γιώργο- άλλα τρία άτομα. Η 33χρονη Αποστολία Πατμάνογλου με τον μόλις τριών ετών γιο της, αλλά και ο συνοδηγός του (και φίλος του), Ανδρέας Γεωργακόπουλος, που ξεψύχησε μετά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο.

Η σύντομη πορεία τους στη ζωή, αν και όχι ταυτόχρονη, υπήρξε -ας πούμε- παράλληλη και με πολλά διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά. Αλλά η σύμπτωση που εντέλει τους «ένωσε» είχε και για τους δύο το ίδιο μακάβριο τέλος.

Η «ειρωνεία» είναι πως, ανατρέχοντας κανείς στην επιχειρηματική (και όχι μόνο) ζωή των γεννητόρων τους, θα βρει αναλογίες που (ίσως) μόνο μεταφυσικά μπορούν να «εξηγηθούν».

Ο ιδρυτής της φερώνυμης αλυσίδας παιχνιδιών, Αλέξανδρος (το δικό του όνομα έδωσε στον γιο του) Ζαχαριάς, απέφευγε πάντα τα φώτα της δημοσιότητας. Γι’ αυτό και ελάχιστα γνωρίζει για εκείνον η κοινή γνώμη. Ξεκίνησε φτωχός από το χωριό Καστράκι (κοντά στα Μετέωρα) και από απλός υπάλληλος της πασίγνωστης εταιρείας παιχνιδιών El Greco (ιδιοκτησίας της οικογένειας Βακάκη, με ιδρυτή τον παππού Γιώργο Βακάκη), κατάφερε να δημιουργήσει μόνος του τη δική του αλυσίδα καταστημάτων, όταν ως πρωτοπόρος στο είδος του ανακάλυψε την κινεζική αγορά, με τα πάμφθηνα προϊόντα. Ετσι, τα καταστήματα «Ζαχαριάς» γνώρισαν (σχεδόν μονοπωλιακές) δόξες μεταξύ 1980-1990, φτάνοντας περίπου τα 100 σε όλη την Ελλάδα (τώρα έχουν απομείνει γύρω στα 15).

To 1996, όμως, εισβάλλει στην αγορά ο γιος του πρώην αφεντικού του, ο σαρωτικός Απόστολος Βακάκης, και ανοίγει στη Γλυφάδα το πρώτο Jumbo. Εναν χρόνο μετά, περνά το κατώφλι της Σοφοκλέους, αντλώντας 2 εκατ. ευρώ.

Με χαμηλό, αλλά διαφορετικό προφίλ

Τη χρυσή εποχή του 1999, όταν όλη η Ελλάδα αγόραζε μετοχές, ο Απόστολος Βακάκης επένδυσε στη γη. Ομως, μια καταστροφική πυρκαγιά έκανε στάχτη τις αποθήκες και τα κεντρικά γραφεία της διοίκησης το 2000. Η νέα στέγη βρέθηκε σε βιομηχανικά κτίρια στο Μοσχάτο. Η κορύφωση της επιτυχίας ήρθε το 2004, όταν ανέλαβε ύστερα από πλειοδοτικό διαγωνισμό το δικαίωμα αποκλειστικής παραγωγής και εμπορίας της Μασκότ του 2004 για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο τζίρος των Jumbo έφτασε πλέον το μισό δισ. ευρώ τον χρόνο.

Επιστρατεύοντας όλα τα όπλα του σύγχρονου επιχειρηματικού μάρκετινγκ και της επικοινωνίας, κατάφερε να κάνει τη φίρμα του αυτήν που οι Ελληνες καταναλωτές λατρεύουν να… μισούν. Το Jumbo στη συνείδηση του καθενός έχει καταγραφεί, πλέον, ως ένα παιχνιδάδικο το οποίο, όμως, δεν κάνει περιτύλιγμα σε δώρα που προορίζονται μόνο για παιδιά (κάθε άλλο). Ξεχωριστό κεφάλαιο αποτελούν -επίσης- τα διαφημιστικά σποτάκια με τις ατάκες που προκαλούν ντόρο. Η εμπλοκή του ίδιου του Απ. Βακάκη στη δημιουργία των διαφημιστικών σποτ λέγεται πως είναι κάτι παραπάνω από εμφανής, με τον ίδιο μάλιστα να κρύβεται και πίσω από ορισμένα από τα πιο επιτυχημένα σλόγκαν. Στον αντίποδα, ο συντηρητικός Αλέξανδρος Ζαχαριάς κάθε άλλο παρά τέτοιου είδους πρακτικές ήταν (και παραμένει) διατεθειμένος να υιοθετήσει. Και οι δύο επιχειρηματίες στην ιδιωτική τους ζωή κρατάνε χαμηλό, αλλά διαφορετικό προφίλ. Ο Απόστολος Βακάκης χρησιμοποιεί τακτικά το ελικόπτερο για να μετακινείται στο δίκτυο των καταστημάτων του, δεν φωτογραφίζεται σε κοσμικές εκδηλώσεις και εργάζεται ασταμάτητα. Παρά ταύτα, σχεδόν το πανελλήνιο γνωρίζει τα προσωπικά του. Υπήρξε για πολλά χρόνια παντρεμένος με την Εύη Γιατίλη, με την οποία και απέκτησε τα τρία παιδιά του, τη Χριστίνα, τη Σοφία και τον Γιώργο. Ο γάμος τους, όμως, δεν κράτησε πολύ. Μετά τον χωρισμό τους, παντρεύτηκε την Αλίκη Μπενρουμπή, του ομώνυμου ομίλου εμπορίας και εισαγωγής ηλεκτρικών συσκευών, και στη συνέχεια την Ειρήνη Παναγοπούλου, κόρη του εκλιπόντος εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου.

Για τα προσωπικά του Αλέξανδρου Ζαχαριά ελάχιστα έχουν βγει προς τα έξω. Λίγοι γνωρίζουν πως έχει κάνει δύο γάμους και πως ο αδικοχαμένος γιος του ήταν το «στερνοπούλι» του και ζούσαν μόνοι οι δυο τους στο σπίτι στον Αγιο Στέφανο. Ο 23χρονος ήταν το παιδί που απέκτησε από τη δεύτερη σύζυγό του, Μαρία, την οποία γνώρισε ως υπάλληλο σε ένα από τα καταστήματά του. Αν και χωρισμένοι, εκείνη εξακολουθεί να εργάζεται καθημερινά στην επιχείρηση, πάντα δίπλα στον νεαρό Αλέξανδρο. Μέχρι και το μεσημέρι της Τρίτης…

Ο πατριάρχης της αλυσίδας «Ζαχαριάς» έχει άλλα τρία μεγαλύτερα παιδιά, καρποί του έρωτά του με την παιδική του αγάπη (και πρώτη σύζυγό του) Ελισάβετ, η οποία δεν βρίσκεται εν ζωή. Ενα αγόρι και δύο κορίτσια. Τον Χάρη (τον μοναδικό της οικογένειας που το όνομά του απασχόλησε τα ΜΜΕ λόγω της σχέσης του με τη δημοσιογράφο Αθηναΐδα Νέγκα, με την οποία απέκτησε μια κόρη), τη Νίκη (ζει μόνιμα στο Λονδίνο) και τη Νανά.

«Για να μας σώσει»

Η ιστορία έχει πλοκή αρχαίας τραγωδίας – αν και αυτή για να περατωθεί (κατά τον αριστοτελικό ορισμό της) είναι απαραίτητη η κάθαρση. Αν ήμασταν στην Αμερική, ίσως κάποιος παραγωγός του Χόλιγουντ αποφάσιζε να την κάνει ταινία. Υπερπαραγωγή (αλλά και πάλι το happy end θα ήταν απαραίτητο). Ως στοιχεία για το «ντεκουπάζ» ενός ιδανικού σεναρίου αντιγράφω από τα σχετικά ρεπορτάζ της 23ης Ιουλίου: «Ο 23χρονος Αλέξανδρος Ζαχαριάς, γιος του ιδιοκτήτη της ομώνυμης αλυσίδας καταστημάτων παιχνιδιών, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα. Ηταν 6.08 το απόγευμα, στον αριθμό 8 της οδού Τραπεζούντος, στον Αγιο Στέφανο, όταν το ανθρακί Volkswagen Golf GTI το οποίο οδηγούσε έφυγε από την πορεία του κατά τη διάρκεια προσπέρασης και χτύπησε με σφοδρότητα πάνω σε στύλο της ΔΕΗ. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος» (σ.σ: «Το παιδί σκοτώθηκε για να μας σώσει», δήλωνε την επόμενη μέρα μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες ο οδηγός του προπορευόμενου αυτοκινήτου, Αλέξανδρος Καλαφάτης, διευκρινίζοντας: «Πιθανότατα φοβήθηκε μη χτυπήσει το δικό μας αυτοκίνητο και έστριψε το τιμόνι. Ετσι και μας χτυπούσε, θα ήμασταν εμείς νεκροί»).

Πριν από πέντε χρόνια, τον Αύγουστο του 2014, ο 18χρονος τότε Αλέξανδρος είχε γλυτώσει από του Χάρου του δόντια όταν ήταν συνεπιβάτης της κόκκινης Ferrari που οδηγούσε ο πατέρας του και είχε τραυματιστεί στη συμβολή των οδών Ελευθερίου Βενιζέλου και Αγίων Σαράντα, στην Εκάλη, όταν το super car καρφώθηκε σε προστατευτικά κιγκλιδώματα. Τότε ο οδηγός προσπαθούσε να αποφύγει δύο αυτοκίνητα, που ήδη είχαν συγκρουστεί, και ο επιχειρηματίας είχε πει ότι, όταν είδε τα οχήματα μπροστά του, «έκοψε» το τιμόνι και «κάρφωσε» τη Ferrari στα κάγκελα.

Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά 27/7/2019

parapolitika