ΑΠΟΨΕΙΣΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ

Η Κ.Α.Π – Κοινή αγροτική πολιτική και εμείς! Άρθρο του Νεκτάριου Σερμάκη

Η έκτακτη σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον επταετή προϋπολογισμό της περιόδου 2021-2027, η πρώτη από όσες θα ακολουθήσουν, μια που το θέμα είναι εξαιρετικά ευαίσθητο για να λυθεί σε μια και μόνο συνάντηση των ηγετών, δεν ικανοποίησε τις Ελληνικές επιδιώξεις.

Δεν εκπλήσσει κανέναν αυτό με δεδομένο ότι ουδείς είναι διατεθειμένος να δώσει περισσότερα ή να πάρει λιγότερα. Από την άλλη, το ισχυρό μπλοκ των χωρών που δεν καλοβλέπουν ούτε το ταμείο συνοχής ούτε την Κοινή Αγροτική Πολιτική, την περίφημη ΚΑΠ, θέλει να στραφούν αλλού τα κονδύλια και φυσικά να εστιαστούν στα συμφέροντα τους.

Η υπόθεση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για εμάς σε αυτή τη χώρα καθώς ένα από τα πιο πιθανά «θύματα» των περικοπών αναμένεται ότι θα είναι τελικά η Κοινή Αγροτική Πολιτική , την οποία ούτως η άλλως πριονίζουν εδώ και καιρούς χώρες που βεβαίως δεν έχουν δομήσει εκεί την οικονομία τους ώστε να έχει ρίζες στη… γη όπως εμείς.

Είναι όμως ταυτόχρονα και ένα καμπανάκι που ηχεί εδώ και χρόνια χωρίς να του έχει δώσει κανείς τη σημασία που θα όφειλε. Ότι πρέπει να χαράξουμε επιτέλους μια αγροτική στρατηγική – πολιτική που δεν θα εξαρτάται ούτε από τις επιδοτήσεις ούτε από τις κάθε είδους ενισχύσεις των Βρυξελλών. Βεβαίως, καλοδεχούμενες, φυσικά, απαραίτητες, αλλά όχι πλέον δεδομένες.

Γιατί ότι μοιάζει δεδομένο δεν είναι. Και αυτό αποδεικνύεται στην πράξη αναγκάζοντας μας αν δεν έχουμε ένα «Σχέδιο Β» να νιώθουμε επί ξύλου κρεμάμενοι. Δεν το έχουμε δει κατάματα τόσα χρόνια αυτό. Ας το δούμε τουλάχιστον τώρα. Τώρα που, είναι πλέον αναγκαία, η στροφή στην κατανάλωση των δικών μας εξαιρετικών Ελληνικών αγαθών και η αποφυγή των εισαγόμενων.

Και ταυτόχρονα αναγκαία μια συνολική προσπάθεια για να κατακτήσουμε όσες περισσότερες αγορές μπορούμε με αυτά τα προϊόντα για τα οποία θα έπρεπε να μας παρακαλούν και όχι να τους παρακαλούμε. Αυτά που θα έπρεπε να θεωρούνται εγγύηση ποιότητας με το σήμα που τα συνοδεύει να ανοίγει πόρτες σε όλο τον κόσμο. Και αν αυτό ήδη συμβαίνει σε κάποιο βαθμό δεν ισχύει καθολικά καθώς ο Έλληνας παραγωγός δεν έχει καταφέρει ούτε να εκσυγχρονίσει πλήρως τη γραμμή παραγωγής ούτε να σταματήσει να την εξαρτά από τις προθέσεις στήριξης της Ε.Ε.

Και την ίδια στιγμή το κράτος αδυνατεί να προωθήσει μια πάγια πολιτική που θα λαμβάνει υπόψιν κάθε παράγοντα και κυρίως τον απρόβλεπτο έχοντας συγκροτημένη στρατηγική κινήτρων και όχι αντικινήτρων προς τους παραγωγούς. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ακόμα και τώρα να μην πληγεί βάναυσα η σημαντική στόχευση της Ευρώπης στους αγροτικούς πληθυσμούς και οικονομίες αυτό μοιραία θα συμβεί στο μέλλον.

Και επειδή σε αυτή τη χώρα το μέλλον το αφήνουμε στο… μέλλον και δεν διδασκόμαστε από τα λάθη του παρελθόντος ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε από το λήθαργο του δεδομένου. Δεν πρόκειται για θέμα εσωτερικής πολιτικής αλλά για απλό ανακάτεμα της τράπουλας σε ένα σκηνικό που στοιχειώνεται από τη μαύρη τρύπα που αφήνει πίσω του το Brexit και η οποία κάπως πρέπει να καλυφθεί. Και ποιος είναι συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις το πιο άμεσο θύμα;

Αν όμως είχαμε πάψει να σκεφτόμαστε και να δρούμε ως άμεσα εξαρτώμενοι από τις Ευρωπαϊκές ενισχύσεις και ποντάραμε στο «άλογο» της ποιότητας ως Brand name ή αν απορροφούσαμε στην εσωτερική αγορά (και την τουριστική) αποκλειστικά Ελληνικά προϊόντα πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα;

Νεκτάριος Σερμάκης
Μέλος της Παγκρήτιας Δημοσιογραφικής Ένωσης
Εκδότης – Διοργανωτής Εκθέσεων
Π.Περιφερειακός Σύμβουλος Κρήτης