Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής

«Ξενοδοχείο Υπέροχων γυναικών» της FIONA DAVIS

 

Γράφει η Βασιλική Μολφέση

 

Θαυμάσιο και με καλοδομημένη πλοκή είναι το μυθιστόρημα της FIONA DAVIS με τίτλο «Ξενοδοχείο Υπέροχων γυναικών». Η συγγραφέας κάνοντας μια συναρπαστική αφηγηματική διαδρομή μεταφέρει τον αναγνώστη στη Νέα Υόρκη το 1950 όπου στο οικοτροφείο θηλέων «Μπάρμπιζον» έρχονται κορίτσια από άλλες πόλεις για να σπουδάσουν και να αλλάξουν τη ζωή τους.

Όνειρα, γέλια, δάκρυα, περιπέτειες και κρυμμένα μυστικά θα βγουν στο φως όταν σήμερα η δημοσιογράφος Ρόουζ αρχίζει έρευνα για το «Μπάρμπιζον» και τα κορίτσια του, κάποια από τα οποία μένουν εκεί έως σήμερα με κεντρική φιγούρα και πρωταγωνίστρια τη Ντάρμπι με τη μυστηριώδη στάση ζωής της.

Η Ρόουζ ανακαλύπτει πολλές συγκλονιστικές ιστορίες και βαθιά θαμμένα μυστικά στο φανταχτερό οικοτροφείο , κατανοεί τα κορίτσια , τα όνειρα και τις τρέλες τους και παραδειγματίζεται από αυτά για να ξεδιαλύνει δικά της παρόμοια προβλήματα, αποδεικνύοντας έτσι ότι σε κάθε εποχή οι προβληματισμοί, οι αμφιβολίες, οι επιθυμίες και τα όνειρα των κοριτσιών παραμένουν ίδια, αλλάζοντας μόνο μόδα και ρυθμούς

. Κοπέλες που ενάντια στις αντιξοότητες και στις προκαταλήψεις προσπαθούν να ανέβουν ψηλά, άλλες με αυτοπεποίθηση και άλλες με πιο ήπιο τρόπο, αλλά όλες αγωνίζονται να ξεφύγουν από τα στερεότυπα της εποχής, κάνοντας την επανάστασή τους , να σταθούν στα πόδια τους κι όχι εξαρτώμενες από τους άντρες. Η Ντάρμπι αποτελεί το συνδετικό κρίκο του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζονταν οι γυναίκες τη δεκαετία του ΄50 και του τρόπου που αντιμετωπίζονται σήμερα.

Ο αναγνώστης με νοσταλγία ταξιδεύει σε εκείνη την εποχή, στα κλαμπ της τζαζ μουσικής, τη διασκέδαση, το χορό, τις παραστάσεις στο Μπρόντγουέι, τις σχολές μουσικής και δραματικής τέχνης, τις εφευρέσεις της εποχής, τη λογοτεχνία και τη μόδα πλεγμένα όμορφα με τα όνειρα και τις ανατροπές στη ζωή των κοριτσιών, αφού ανεξάρτητα από ομορφιά και καταγωγή δεν ήταν εύκολος ο δρόμος τους, μιας κι επικρατούσε «για αιώνες ολόκληρους η γυναίκα δεν ήταν τίποτε περισσότερο από κτήμα του άντρα. Χωρίς άντρα δεν ήσουν ασφαλής. Χωρίς άντρα δεν είχες τιμή. Χωρίς άντρα πέθαινες».

Επίσης τονίζει τις διαφορές της πόλης της Νέας Υόρκης στο σήμερα και στο χτες, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Το «κουκλόσπιτο» που κάποτε αποτελούσε αξιόπιστο αποδέκτη χιλιάδων κοριτσιών, πλέον φάνταζε μικροσκοπικό δίπλα στους πιο ψηλούς και πιο αστραφτερούς ουρανοξύστες. Τα δωμάτια των νεαρών κυριών του δεν υπήρχαν πια, όπως άλλωστε ούτε και οι ίδιες οι νεαρές κυρίες που κάποτε είχαν κάνει όνειρα κι είχαν εξυφάνει πλεκτάνες κάτω από τις πεταλοειδείς αψίδες του».