Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής

«Οι δρόμοι της λήθης» της Χριστίνας Ζέμπη

Γράφει η Βασιλική Μολφέση

 

Εξαιρετικό και με συνταρακτική υπόθεση είναι το νέο μυθιστόρημα της Χριστίνας Ζέμπη με τίτλο «Οι δρόμοι της λήθης». Η συγγραφέας με πολύ ωραία και μεστή γραφή αφού μας γνωρίζει καθένα από τους ήρωές της και διεισδύει στην ψυχολογία τους, δένει τη ζωή τους με μια καλοδομημένη, ενδιαφέρουσα και γεμάτη περιπέτειες και αγωνία πλοκή. Με την εξαφάνιση της Μάγδας, μιας άβουλης, υποταγμένης και συνηθισμένης στον εξευτελισμό γυναίκας, αρχίζει να ξετυλίγεται η υπόθεση με αναφορές στο παρελθόν της αλλά και στο παρελθόν όλων των ηρώων. Κι ενώ η υπαστυνόμος Δέσποινα Καρανικόλα προσπαθεί να λύσει το μυστήριο μιας σειράς καλοστημένων ληστειών, παρουσιάζονται στο προσκήνιο κρυμμένα μυστικά για όλους τους ήρωες που άλλαξαν τη ρότα της ζωής τους.

Ιδιαίτερα για το Μάνο που παρόλο τον επικίνδυνο τρόπο ζωής του δεν χάνει τη μπέσα και το αίσθημα της δικαιοσύνης και για τον Διομήδη που αδικήθηκε από τη ζωή, εξ αιτίας ενός τυχαίου γεγονότος, φίλοι αδερφικοί που γνωρίστηκαν στη φυλακή. Φιλίες, έρωτες, πόνος, προδοσίες, αδικίες, εκμετάλλευση , κακοποίηση, μοναξιά και φόβος φέρνουν ανατροπές στη ζωή των ηρώων, που διασταυρώνονται οι ζωές τους και ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, περνώντας μέσα από όσα η μοίρα είχε σπείρει στο δρόμο του καθενός . Αξιόλογο βιβλίο που θίγει πολλά κοινωνικά μηνύματα , την έλλειψη δικαιοσύνης, τις ελλείψεις της εκπαίδευσης των παιδιών, την έλλειψη αρωγής της προς τα τυχόν ταλέντα τους, την απουσία των γονιών και τους κινδύνους που καραδοκούν, την βία, την κακοποίηση , την υποκρισία και την απάθεια της κοινωνίας.

Μιας κοινωνίας που κυβερνά ο νόμος του δυνατού, και στην άγρια εποχή της κρίσης, δεν τηρούνται ούτε καν τα προσχήματα και που οι ισχυροί λυπούνται τους αναξιοπαθούντες, «επιδεικνύοντας τα πλούτη τους και δακρύζοντας με σαμπάνια και χαβιάρι για ανθρώπους που πεθαίνουν από την πείνα». Ένα μυθιστόρημα γεμάτο δυνατά συναισθήματα «που δεν εξαρτώνται από την παρουσία ή την απουσία , δεν έχουν σχέση με τον τόπο και το χρόνο. Ούτε καν με τη ζωή και το θάνατο» και που προτρέπει τον αναγνώστη να σκεφτεί πόσο αλλάζουν οι ζωές των ανθρώπων από τη μια στιγμή στην άλλη από τυχαία γεγονότα και πόσο πονάει η προδοσία και η έλλειψη εμπιστοσύνης και στήριξης από τους οικείους ανθρώπους και ότι η ζωή είναι γεμάτη ανηφόρες και κατηφόρες και τυχεροί όποιοι έχουν γερά θεμέλια, είναι προετοιμασμένοι να τις αντιμετωπίσουν κι ακόμα πιο τυχεροί όσοι έχουν ένα χέρι να πιαστούν και να στηριχτούν. Και κάποιες φράσεις που ξεχώρισα: «Έτσι είναι η ζωή τα λάθη μας τα πληρώνουμε ακόμα κι αν δεν φταίμε στ΄ αλήθεια. Τίποτα δεν μένει ανεξόφλητο». «Τίποτα δεν σε προετοιμάζει για τη ζωή καλύτερα από την αγάπη. Είναι πυξίδα, άγκυρα, πηδάλιο. Υπάρχουν πράγματα που δεν τα ορίζεις και σε αιφνιδιάζουν. Πόσο υπεύθυνοι είμαστε γι αυτό που γινόμαστε τελικά;

Τι επιλογές έχουμε στην πραγματικότητα; Παρόλα αυτά δεν μπορείς να παίρνεις άφεση αμαρτιών ή να πληγώνεις άλλους ανθρώπους επειδή είχες άσχημα παιδικά χρόνια». «Όσο είμαστε ζωντανοί τη ζωή μας οφείλουμε να την παλεύουμε κι όχι να φορτώνουμε τη δυστυχία μας στους άλλους».