ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Οι 3 βασικές διαφορές που χωρίζουν έναν «μπαμπά», από έναν «πατέρα»

1. Ο μπαμπάς είναι ένα συναίσθημα, ο πατέρας είναι ένα πρόσωπο

Οι μπαμπάδες αποτελούν έναν συναισθηματικό πυλώνα για τα παιδιά τους, και η παρουσία τους στη ζωή τους είναι ανεκτίμητη. Όταν η ζωή γίνεται πολύ σκληρή και δύσκολη,  τα παιδιά μπορούν πάντα να καταφύγουν στους μπαμπάδες τους για καθοδήγηση και σταθερότητα. Θα θέλουν πάντα να είναι σίγουρα ότι ο «μπαμπάς είναι εκεί», να τα στηρίξει με κάθε τρόπο. Κι αυτό είναι ένας μπαμπάς. Από την άλλη ένας πατέρας είναι αυτός που θεωρεί ότι το να πληρώνει τους λογαριασμούς είναι αρκετό και έχει κάνει το καθήκον του.

2. Ο μπαμπάς αφουγκράζεται, ο πατέρας απλώς ακούει

Ένας μπαμπάς θα γίνει παιδί ο ίδιος προκειμένου να πλησιάσει και να κατανοήσει πλήρως το παιδί του. Αυτή η βαθιά κατανόηση της ψυχής του παιδιού είναι που κάνει τον «μπαμπα». Και τα παιδιά που έχουν έναν «μπαμπά» στο πλευρό τους ξεκινούν τη ζωή με ένα μεγάλο όπλο.

Ένας πατέρας έχει χάσει «τεύχη» από τη ζωή του παιδιού, ακόμα κι αν μένει στο ίδιο σπίτι. Δεν έχει επιτύχει τη σύνδεση, δεν ξέρει ποιο παιχνίδι, ποιο χρώμα και ποιο φαγητό αρέσει στο παιδί του. Τα παιδιά που έχουν έναν απόμακρο ή πολυάσχολο πατέρα που ποτέ δεν βλέπουν, δεν έχουν την ευκαιρία να επικοινωνήσουν μαζί του ουσιαστικά και με τον καιρό παύουν να προσπαθούν.

3. Ο μπαμπάς αποδέχεται, ο πατέρας κρίνει

Ο μπαμπάς αγαπά «ό,τι κι αν συμβεί» και αποδέχεται άνευ όρων. Συμβουλεύει με αγάπη, διορθώνει με τρυφερότητα, δείχνει με σεβασμό. Δεν βάζει τις προσδοκίες του πάνω από το παιδί, αλλά στρώνει το έδαφος για να αναπτύξει εκείνο, τις δικές του προσδοκίες.

Ο πατέρας αγαπά «αν και εφόσον» και «δίνει συναίσθημα» αν και εφόσον το παιδί εκπληρώνει τις προϋποθέσεις που αυτός έχει θέσει για να είναι άξιο της πατρικής αγάπης.

Έλενα Θάνου

.themamagers.gr/