Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής

” Ο ανεπιθύμητος νεκρός” του Γιώργου Πράτανου

Εξαιρετικό, συγκλονιστικό και με ξεχωριστή υπόθεση είναι το βιβλίο του Γιώργου Πράτανου με τίτλο ” Ο ανεπιθύμητος νεκρός” . Ένα βιβλίο, ύπνος και αφιέρωμα στον μεγάλο Κρητικό στοχαστή και συγγραφέα Νίκο Καζαντζάκη.

 

Η υπόθεσή του ξεκινά την 26η Οκτωβρίου 1957 με το θάνατο του Καζαντζάκη στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας μέχρι την 5 Νοεμβρίου ημέρα της ταφής του στο Μαρτινέγκο, στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ο συγγραφέας με καταπληκτική γραφή, ρεαλιστικότητα στο λόγο, παραστατικές περιγραφές , ζωντανούς διαλόγους και μετά από μεγάλη έρευνα των γεγονότων της εποχής, τοποθετεί τον αναγνώστη του να βιώνει δέκα ημέρες αγωνίας και θλίψης. Η υπόθεση εναλλάσσεται πότε στη Γερμανία με τις ετοιμασίες της συζύγου του Καζαντζάκη , Ελένης , τις δυσκολίες της να διεκπεραιώσει τα διαδικαστικά, τις αναμνήσεις της , τα συναισθήματά της και τη συμπαράσταση από ειλικρινείς φίλους και στην Αθήνα και το Ηράκλειο δίνοντας την απήχηση που είχε ο θάνατός του στις λογοτεχνικές παρέες στα στέκια των Αθηναίων, στο επίσημο ελληνικό Κράτος και στην εκκλησία, μέσα από τα φύλλα των εφημερίδων και τα ρεπορτάζ των δημοσιογράφων με πρωταγωνιστή το νεαρό τότε Φρέντυ Γερμανό.

Έτσι εξιστορούνται τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής του συγγραφέα, το έργο του, οι σκέψεις, οι φιλίες του με ανθρώπους του πνεύματος από όλο τον κόσμο, τα ταξίδια του, οι άδικες επιθέσεις των εχθρών του καθώς και σπουδαία γεγονότα της εποχής, με σημαίνοντα πρόσωπα της λογοτεχνίας και της πολιτικής. Πολύ όμορφες οι περιγραφές του Φράιμπουργκ με τα αυστηρά γεωμετρικά πολύχρωμα σπίτια, τα μεγάλα παράθυρα και τις εντυπωσιακές στέγες αλλά και όλων των τόπων και των γεγονότων, της άφιξης της αξιοπρεπέστατης Ελένης στο Ελληνικό , της υποδοχή της από φίλους και τέλος της άφιξη της σορού στο Ηράκλειο της Κρήτης, παρασύροντας τον αναγνώστη στο θλιβερό κλίμα του νησιού.

 

Εντυπωσιακά αξιόλογο βιβλίο από την πολύ καλή συγγραφική πένα του Γιώργου Πράτανου που αναβιώνει στιγμές της ελληνικής Ιστορίας και που με σεβασμό και θαυμασμό, χαρίζει ένα εκπληκτικό και ιδιαίτερο βιβλίο στην ελληνική λογοτεχνία, υμνώντας το έργο αλλά και τον άνθρωπο Νίκο Καζαντζάκη, φτάνοντας μέχρι το Ηράκλειο, όπου γίνεται η ταφή στο Μαρτινέγκο, με φόρο τιμής σύσσωμου του περήφανου Κρητικού λαού, παρουσία μεγάλων προσωπικοτήτων της εποχής

. Εκπέμπει μυριάδες συναισθήματα συγκίνησης, αγάπης, τρυφερότητας, θαυμασμού, σεβασμού, περηφάνιας, θλίψης, οργής και αγανάκτησης για την αδικία και το ανελέητο κυνηγητό από συμφεροντολόγους ανθρώπους τυφλωμένους από φθόνο και προλήψεις, για έναν γενναιόδωρο άνθρωπο, «αντάρτη του πνεύματος» που έζησε σε έναν μικρόψυχο κόσμο και που «δεν ξοδεύτηκε πολεμώντας τους επικριτές του, δεν επέτρεψε στον εαυτό του να συρθεί στο επίπεδό τους, δεν σπατάλησε τις δυνάμεις του σε ανώφελες απαντήσεις. Μόχθησε, έγραψε, παρήγαγε σκέψεις, ιδέες, ενέπνευσε…».

Χαρακτηριστικές φράσεις του βιβλίου , αντιπροσωπευτικές του μεγάλου μας συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη: «Μου δώσατε μια κατάρα Άγιοι Πατέρες, σας δίνω μια ευχή: σας εύχομαι να είναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο η δική μου και να ΄στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ». «ευλογημένη η κακοτυχία που μας επιτρέπει να ζυγιάζουμε τη ψυχή μας και να τη βρίσκουμε άξια».

Ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος γράφει στη νεκρολογία του «γιατί πολύ φοβούμαι πως και με τον Καζαντζάκη έχει συμβεί ο,τι δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο στην Ιστορία των Ελλήνων, και την αρχαία και τη νεώτερη. Οι Έλληνες αφόρισαν το Λασκαράτο, καταδίκασαν την πάπισσα Ιωάννα του Ροϊδη, άφησαν να σαπίσει στη φυλακή ο Θεόφιλος Καΐρης, εσκότωσαν με μια τραγική εκλογική καταδρομή τον Χαρίλαο Τρικούπη, αναθεμάτισαν το Βενιζέλο»….. Ο Ανδρέας Καραντώνης είπε «Η δίωξη ενός πνευματικού ανθρώπου είναι δίωξη εναντίον όλων. Μπορεί ο καθένας να είναι ο επόμενος στόχος όσο εκείνοι συνεχίζουν να κινούνται ανενόχλητοι, ενεργώντας παράνομα υπό την ομπρέλα του κράτους , χωρίς να απολογούνται πουθενά και σε κανέναν”….. Τ

έλος αξίζει άλλη μια φορά να τονισθεί η συγκλονιστικά πένθιμη εικόνα του Ηρακλείου με τη συγκινητικότατη συμμετοχή των Κρητών στην κηδεία του συγγραφέα, «αφού θεωρούσαν ότι ο Καζαντζάκης ήταν ένας από εκείνους, σώμα από το σώμα τους, αίμα από το δικό τους κρητικό αίμα, πνεύμα αναδυόμενο από το ίδιο τσουκάλι. Και αν πάλι κάποιος τους έλεγε πως τα βιβλία του τα διαβάζουν στο εξωτερικό, τότε θα ήταν μια ακόμη αφορμή για να κεράσουν μια ρακή και να πιουν κι εκείνοι μαζί του, καμαρώνοντας για τον σύντεκνό τους».