Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής

«Ο κρατούμενος» του Μανώλη Αλυγιζάκη

Γράφει η Βασιλική Μολφέση

 

 

Πολύ καλό και με γρήγορη ροή είναι το βιβλίο του Μανώλη Αλυγιζάκη με τίτλο «Ο κρατούμενος». Η υπόθεσή του αναφέρεται στον Πέτρο, κρητικό γιο μιας αγροτικής οικογένειας με έφεση στα γράμματα που σπουδάζει Οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και με υποτροφία συνεχίζει τις σπουδές του στο Βανκούβερ του Καναδά.

Εκεί γνωρίζει τη Σαμάνθα και αναπτύσσεται ένας ερωτικός δεσμός ενώ στην Αθήνα συνδέεται με τη Μάγδα, κόρη ευκατάστατης οικογένειας. Γυρίζοντας στην πατρίδα παίρνει την έδρα του Πανεπιστημίου και με βοηθό τη Δώρα, επίσης ερωτευμένη μαζί του, διδάσκει τους φοιτητές με ιδεαλισμό, όνειρα και ελευθερία της σκέψης.

 

Όλα αυτά διαδραματίζονται στα δύσκολα χρόνια της Χούντας, που με βία κυβερνά τον ελληνικό λαό, βασανίζοντας , εξορίζοντας ή και σκοτώνοντας ακόμα όποιους αντιτάσσονται στα δικά της φρονήματα. Ο συγγραφέας με παραστατική πένα δίνει την εικόνα της πολιτικής κατάστασης στη χώρα και με λυρικές και ποιητικές εκφράσεις, υμνεί τις ομορφιές της πατρίδας του, της Κρήτης, με την ιδιαίτερη ντοπιολαλιά, τις μαντινάδες, τις τοπικές φορεσιές, τη μουσική, τη λύρα και τον πεντοζάλη , τη φύση με τα αρωματικά φυτά, τον απέραντο ορίζοντα της θάλασσας και την ανυπότακτη κρητική ψυχή με το ζήλο για τιμή, ήθος και οικογένεια.

Όταν ο Πέτρος συλλαμβάνεται από τη στρατιωτική κυβέρνηση επειδή συντάσσεται με το μέρος των φοιτητών στις ιδέες περί ελευθερίας αλλά και του κοινωνικού ζητήματος, δίνουν αγώνα για να τον απελευθερώσουν οι γυναίκες που τον αγάπησαν, οι φοιτητές του και όσοι τον σέβονται σαν άνθρωπο και επιστήμονα. Ο ίδιος αισθάνεται το πνεύμα του νησιού του να τον περιτυλίγει, να τον ζεσταίνει, να του ζητά δικαίωση και να απαιτεί την αφοσίωσή του στα δοξασμένα ιδανικά του ιστορικού παρελθόντος του. Με όμορφες περιγραφές δίνει τα τοπία του Καναδά με τα τεράστια πλατάνια, τους κέδρους, τα έλατα και τα μεγάλα πάρκα αλλά και τις άθλιες συνθήκες της φυλακής που μηδενίζουν την προσωπικότητα και αφανίζουν την αξιοπρέπεια σαλεύοντας πολλές φορές το λογικό. Μια ξεχωριστή παράγραφος:

” Όλα είναι τέλεια δημιουργημένα με σοφία και ακρίβεια. Η γη με τα φιδογυριστά ποτάμια της, με τα ψηλά χιονοσκέπαστα βουνά με τις καταπράσινες κοιλάδες, τις γυαλιστερές σαν καθρέφτες λίμνες, τα αιωνόβια δέντρα της, τα καλόγνωμα ζώα, τις χαράδρες της με την ανεξήγητη ομορφιά τους, τη γαλανή θάλασσα με το πεντακάθαρο νερό , με τα γραφικά λιμανάκια και τους απέραντους ωκεανούς γεμάτους πλούτο και φιλοσοφική ηρεμία, με θύελλες και την πικραμένη αλμύρα τους.

Μα η τελειότητα λείπει από τον άνθρωπο που με βαρβαρότητα και εγωισμό ευθύνεται για τους πολέμους και τις καταστροφές». Ένα βιβλίο που προβληματίζει τον αναγνώστη και με σεβασμό στη δημοκρατία, απαραίτητη για την πρόοδο και ευημερία του βιοτικού επιπέδου κάθε λαού, τονίζει ότι υπάρχει ένα καλύτερο μέλλον και πρόοδος όταν «δεν ξεπουλάς τον εαυτό σου, όταν δεν συμβιβάζεσαι στο κάθε λογής περαστικό και ασήμαντο, όταν δεν εξαργυρώνεις την αξιοπρέπειά σου με κάθε ποταπό και διαβατάρικο».