ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Παύλος Ανδριάς: “Το βιβλίο είναι τρόπος να δώσεις ζωή στα νεκρά κύτταρα του νου”

 

 

 

Συνέντευξη στη Ρίκη Ματαλλιωτάκη

 

Δημοσιογράφος, μα και συγγραφέας με πολύχρονη πορεία ο Παύλος Ανδριάς είναι απο τους ανθρώπους που αξίζει τον κόπο να ασχοληθείς μαζί του. Έτσι λοιπόν, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου “Κραυγές στην παγωμένη λίμνη” σας δίνουμε την ευκαιρία να τον γνωρίσετε καλύτερα.

32885994_2085416894805173_3786941186791440384_n (Custom)

 

  1. Δημοσιογραφία και συγγραφή: Τα δένουμε ή από τη φύση τους είναι δεμένα μεταξύ τους;

Είναι δυο συγγενικές δράσεις, μιας και έχουν αρκετά κοινά στοιχεία, όπως είναι ο γραπτός λόγος, η έρευνα, η ανάπτυξη του θέματος κ.α. Έτσι, όταν κάποιος κατέχει και τα δύο αυτά «λειτουργήματα», θεωρώ πως έχει τον απόλυτο έλεγχο της συγκροτημένης γραφής.

  1. Μιλήστε μας για τη συγγραφική σας πορεία.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 αποφάσισα να εκδώσω το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο «Όταν το τρένο φεύγει», για να ασχοληθώ στη συνέχεια με τη σεναριοποίηση κειμένων, με το παιδικό θέατρο και τη συγγραφή κειμένων για ερασιτεχνικές ομάδες θεάτρου. Το 2008 από τις εκδόσεις Ίαμβος εκδίδω το δεύτερο βιβλίο μου, ένα ευθυμογράφημα αντλώντας θέματα από το χώρο των ΜΜΕ, με τίτλο «Άντε και σας πίστεψα», για να ακολουθήσουν  το 2009 το «Επίδομα Απιστίας», το 2011 το μυθιστόρημα «Στη δίνη των ένοχων χρησμών», το 2013 το μυθιστόρημα «Τα μανταλωμένα παραθύρια», το 2014 το μυθιστόρημα «Οι ξυπόλητοι κομπάρσοι», το 2015 το μυθιστόρημα «Άννα», για να ακολουθήσει το 2017 από τον ίδιο εκδοτικό οίκο το μυθιστόρημα, «Κραυγές στην παγωμένη λίμνη».

  1. Το γράψιμο ενός βιβλίου υπήρξε παιδικό όνειρο ή προέκυψε στην πορεία λόγω συνθηκών;

Η αλήθεια είναι ότι από μικρός μου άρεσε να γράφω, μη γνωρίζοντας στην ουσία τι ήταν αυτό που με μάγευε. Η δημιουργία ιστοριών πλοκής και ηρώων που εγώ τους ήθελα, όπως τους ήθελα, με έκλειναν για αρκετές ώρες μέσα στο σπίτι, ζώντας στο δικό μου κόσμο, όσο και αν οι φίλοι μου με καλούσαν για παιχνίδι. Τόσες ώρες γραφής, ούτε για το σχολείο δεν είχα αφιερώσει ποτέ…

  1. Σε ποιο κοινό σας ενδιαφέρει να απευθύνονται τα βιβλία σας; Ή μήπως δεν σας ενδιαφέρει καν;

Μισώ τις τεμπέλες, τις ομάδες, τη γκετοποίηση του κοινού πάνω σε καθετί που έχει να κάνει με την ελευθερία της έκφρασης και της δημιουργίας. Γράφω για την καθημερινότητα, για θέματα που αγγίζουν κάθε άνθρωπο και χρησιμοποιώ απλές κατανοητές λέξεις για να μπορεί ο αναγνώστης να παρακολουθήσει τη ροή του βιβλίου μου, αλλά και να μην κουραστεί από περιττές περιγραφές και αναλύσεις.

  1. Κατά την άποψη σας ποια είναι τα κριτήρια που θα προτείνατε στον αναγνώστη να επιλέξει βιβλίο μπαίνοντας στο βιβλιοπωλείο;

Τη διαίσθησή του. Σίγουρα τις πρώτες φορές, θα κάνει λάθος, θα εντυπωσιαστεί από τίτλους, εξώφυλλα, λόγια, κριτικές… Στην πορεία θα μάθει, θα αποκτήσει κρίση. Άρα το βασικό κριτήριο, είναι η γνώση.

  1. Πόσο μεγάλο, ή αντίστοιχα μικρό ρόλο, παίζει στην καθοριστική πορεία ενός συγγραφέα, η έκδοση των βιβλίων του σε επώνυμους οίκους;

Όλα είναι σχετικά. Και αυτό το λέω, γιατί πιστεύω ότι το κάθε βιβλίο έχει το δικό του άστρο. Γράφεις για να κερδίσεις τον αναγνώστη. Αυτό το κάνεις εσύ… Ο αναγνώστης δαπανά χρήματα για να αγοράσει ένα βιβλίο που θα τον ικανοποιήσει. Δεν αγοράζει το λογότυπο του εκδοτικού οίκου…

  1. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο καλό και στα πρώτα σε πωλήσεις βιβλία, ή μήπως κουμπώνει άνετα μέσα στο άλλο;

Κατά τη γνώμη μου υπάρχει τεράστια διαφορά. Το πρώτο δεν σημαίνει απόλυτα ότι είναι και καλό!  Πιστέψτε με κυκλοφορούν συγγραφικά διαμάντια στην αγορά, που δυστυχώς δεν έχουν γίνει γνωστά, μιας και οι τίτλοι είναι απίστευτα πολλοί για την εποχή μας. Το καλό όμως, έχει διάρκεια, αρκεί ο «συγγραφέας» να έχει υπομονή… και να μην κυνηγάει τα «φλάς» της δημοσιότητας.

  1. Είναι το βιβλίο φάρμακο για τη σημερινή κοινωνία;

Είναι ένας τρόπος να δώσεις ζωή στα νεκρά κύτταρα του νου, που η καθημερινότητα έχει θέσει σε αδράνεια. Είναι βάλσαμο σε κάθε πόνο, είναι μια συντροφιά που σου προσφέρει ζωή, αρκεί να πιστέψεις σ’ αυτό.

  1. Από πόσο νωρίς πρέπει να φέρνουμε τα παιδιά μας σε επαφή με τα βιβλία ώστε να γίνουν κομμάτι του είναι του;

Το παιδί όπως λένε αυτοί που ξέρουν, διαβάζει από την κοιλιά της μάνας του. Το παιδί είναι ένας απίστευτος μίμος. Κάνει ότι βλέπει, αντιγράφει ότι το εντυπωσιάζει, ότι βλέπει πιο συχνά. Έτσι, πιστεύω ότι το παιδί πρέπει να αγαπήσει το βιβλίο ως φίλο, πριν το μισήσει γιατί θα του το επιβάλει το σύστημα ως μέσο σπουδής και μάθησης.  

  1. Το φεις και γενικά τα σόσιαλ μίντια βοηθούν ένα συγγραφέα ή μήπως κατ’ ουσίαν τον βλάπτουν μια και του αφαιρούν από τον ελεύθερο χρόνο του;

«Παν μέτρον άριστον»… Όλα τα έχει ανάγκη, αρκεί να ξέρει να τα χρησιμοποιεί. Είναι ένα μέσο δωρεάν προβολής, που αν όμως δεν σεβαστείς τον αποδέκτη, αυτομάτως θα κερδίσει και μια δωρεάν διαγραφή. Η άσκοπη χρήση κουράζει και μερικές φορές, ενοχλεί… 

  1. Η τελευταία λέξη δικιά σας

Το φετινό καλοκαίρι ας γεμίσουν οι παραλίες βιβλία, με τον αέρα να μεταφέρει τους κόκκους της άμμου και μαζί το μήνυμα της φιλαναγνωσίας, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Συγγραφείς έχουμε. Καιρός είναι να αποκτήσουμε και αναγνώστες…

Σας ευχαριστώ πολύ