ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Προτάσεις για διάβασμα… επειδή μένουμε σπίτι κι η καλύτερη συντροφιά πάντα είναι ένα βιβλίο

 

 

Βιβλία διαχρονικά, βιβλία που αγαπήθηκαν και διαβάστηκαν από τον κόσμο, βιβλία που εμείς σας προτείνουμε θα γίνουν οι πιο πιστοί φίλοι που θα σας  κρατήσουν συντροφιά τις μέρες που δυστυχώς διανύουμε…

 

Μια φορά κι έναν καιρό… Θρύλοι της Κρήτης για μεγάλους και για παιδιά

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

…Μας λέει λοιπόν ο θρύλος πως το πλοίο τους δεν έφτασε ποτέ στην Κρήτη γιατί απλούστατα απέμεινε να περιπλανιέται αιώνια στο πέλαγος, ή για να το πούμε πιο σωστά όχι αιώνια αλλά μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινήσει ξανά η μάχη για την ανακατάληψη της Πόλης από τους Έλληνες
Τότε μόνο η περιπλάνηση του πλοίου των Τριών Κρητικών θα σταματήσει κι αυτοί θα επιστρέψουν στην Κωνσταντινούπολη ξανά για να ολοκληρώσουν την αποστολή που κάποτε ξεκίνησαν μα δυστυχώς έμεινε στη μέση… ως τότε όμως θα εύχονται για εμάς και για το καλό του τόπου μας σαν αερικά από το σύμπαν.

 Η Σμυρνιά

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Τους ανθρώπους της ιστορίας που θα διαβάσετε είχα την αγαθή τύχη να τους γνωρίσω, υπέργηρους πλέον, στα τελευταία τους… Για τη ζωή τους μου είπαν λίγα, εκ των υστέρων όμως εγώ φρόντισα κι έμαθα πολλά… κι επειδή σκέφτηκα πως αξίζει αποφάσισα να την περάσω στο χαρτί για να την παραδώσω σαν δίδαγμα στην αιωνιότητα. Γιατί στις σελίδες που θα διαβάσετε, ελάχιστα παρεμβαίνει η μυθιστορηματική πλοκή, το χέρι μου δηλαδή, τα ουσιαστικά γεγονότα είναι πέρα για πέρα αληθινά! Έτσι χρόνια μετά το θάνατο τους, και με αφορμή τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας, θυμήθηκα μια κουβέντα που μου είχε πει κάποτε η ηρωίδα μου: Η Ελλάδα κόρη μου είναι η χώρα που γεννά μεγάλους ήρωες και μεγάλους προδότες! κι η κουβέντα αυτή έγινε το έναυσμα για να ξορκίσω μέσα μου τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα, τις κατασχέσεις, τις καθημερινές, ανούσιες πολιτικές δηλώσεις, τις καθημερινές αυτοκτονίες, την εγκληματικότητα, τις δολοφονίες… κι όλα όσα τέλος πάντων έφεραν στη ζωή μας εκείνοι που μας πούλησαν. Όπως ακριβώς κάποιοι άλλοι πολλά χρόνια πριν είχαν πουλήσει για μια ακόμα φορά τον Ελληνισμό.

 ”Οι Λεύκες της Αιώνιας Αγάπης- Η κόρη του παπά”.

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Η συγγραφέας στις σελίδες του μέσα αποτυπώνει την πορεία του νησιού ανά τους αιώνες, τον βασανισμό των κατοίκων του από τους διάφορους κατακτητές, και το πως τελικά τούτες οι ατελείωτες κατοχές κατάφεραν να διαμορφώσουν το χαρακτήρα των ανθρώπων του και να επηρεάσουν τη μοίρα δύο νέων παιδιών που δεν ευθύνονται σε τίποτα.

Διαβάζοντας την ιστορία αυτή ο οποιοσδήποτε, λογικά, θ’αναρωτηθεί που σταματά η αλήθεια και που ξεκινά η συγγραφική μυθοπλασία… λογικά.
Λογικά ωστόσο ούτε εγώ η ίδια δεν μπορώ να απαντήσω επ’ ακριβώς μια κι όλα όσα έπλασαν το βιβλίο τούτο, βγαλμένα, στην αρχική τους μορφή, απ’ το στόμα της αγαπημένης μου γιαγιάς, τα πήρε και τα βύζαξε η ψυχή μου στα πρώτα της κλάματα, χαλκεύτηκε απ’ αυτά, τη συνόδευσαν στα πρώτα της βήματα και την άντρωσαν στα πρώτα της παλέματα… κοντολογίς υπήρχαν σαν από πάντα μέσα μου… δεν μεγάλωσα απλώς μαζί τους, νιώθω σαν να γεννήθηκα μαζί τους.
Οπότε, ακούγοντας ξανά και ξανά την ιστορία αυτή σαν παιδί, από ένα σημείο κι έπειτα μπερδεύτηκα ως κι εγώ η ίδια, τόσο που δεν κατάφερα ποτέ να διαχωρίσω αν τα γεγονότα που περιγράφω τα γεννούσε το μυαλό μου γράφοντας ή ανάβλυζαν από μέσα μου ωσάν μια πραγματικότητα που υπήρξε μεν άσχετα αν εγώ ποτέ δεν τη βίωσα.

Έρωτας στις ουρές των συσσιτίων

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Επίκαιρο, ρεαλιστικό και αισιόδοξο είναι το βιβλίο της Ρίκης Ματαλλιωτάκη με τίτλο «Έρωτας στις ουρές των συσσιτίων». Η υπόθεσή του αναφέρεται στον έρωτα της γεμάτης προσφορά, αγάπη και αλληλεγγύη Δήμητρας με τον προβληματισμένο και αξιοπρεπή Άρη.

Η συνάντησή τους γίνεται στις ουρές των συσσιτίων κουβαλώντας καθένας τους ένα τραυματικό παρελθόν , που τους δίδαξε, τους ωρίμασε, και τους χάρισε την εμπειρία να ξεχωρίσουν τις αξίες της ζωής.

Η συγγραφέας με πολύ μεστή γραφή καταφέρνει να αποδώσει τόσο τα γεγονότα και τις περιπέτειες των δυο αυτών ηρώων της και των οικείων τους με ξεχωριστές παρουσίες τις φίλες Μαριάννα και Ελένη, όσο και την κοινωνική και οικονομική κατάσταση της χώρας μας σήμερα, με την ανεργία, τους άστεγους, τα χαράτσια και τις συνέπειες τους στις ζωές των συνανθρώπων μας.

Στον κόκκινο παράδεισο της αγάπης

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

«…….Ξέρω ότι θες να μάθεις γιατί δεν σ’ αγάπησα. Γιατί εναντιώθηκα, σε σένα και σ’ όλο τον κόσμο. Γιατί σ’ εγκατέλειψα, γιατί σε βασάνισα, γιατί σε πολέμησα, γιατί σε έπνιξα.
Δεν σ’ αγάπησα γιατί δεν αγαπήθηκα, δεν συμπόνεσα γιατί δεν με συμπόνεσαν, δεν απόφυγα να βασανίσω γιατί με βασάνισαν, εγκατέλειψα γιατί με εγκατέλειψαν, σε έπνιξα επειδή πνίγηκα κι εγώ.
Συγχώρεσε με παιδί μου, μια κολασμένη ψυχή είμαι που ζητά ανάπαυση και μια ζωή μόνο είναι πολύ μικρή και πολύ σύντομη για να κάνει τον κύκλο της κάθαρσης.
Μια ζωή μόνο είναι πολύ μικρή και πολύ σύντομη για να πληρώσεις τις οφειλές σου, δίκαιες ή άδικες.
Δώσε μου την συγνώμη σου για να πάω πιο ανάλαφρη σ’ αυτόν που με περιμένει αιώνες τώρα στον κόκκινο παράδεισο της αγάπης για να μου χαρίσει την λύτρωση. Μην μ’ αφήσεις να ξαναγυρίσω πίσω παιδί μου….»
«Μην μ’ αφήσεις να ξαναγυρίσω πίσω παιδί μου;.»
Δεν καταλάβαινε η Αφροδίτη τι ήθελε να πει η μάνα της, όμως αυτό το «παιδί» μου έλιωσε κάθε οργή μέσα της. Όντως πρέπει να ήταν μια κολασμένη ψυχή, σκέφτηκε, το έδειχνε εξάλλου καθαρά ο βίαιος τρόπος που ξεψυχούσε.
Η αναπνοή της είχε πια μετατραπεί σε βρόγχο κι ακόμα το σάρκινο περίβλημα δεν έλεγε να λευτερώσει την άυλη διάσταση.
«Τι να κάνω; Πώς να την βοηθήσω;» δεν άντεχε να την βλέπει άλλο και ρώτησε τον Αντώνη
«Συγχωρώντας την! Δεν μπορείς να κάνεις κάτι παραπάνω, ξεψυχά, δεν το βλέπεις»
Το έβλεπε η Αφροδίτη, το έβλεπε, και μέσα από τα βάθη των σπλάχνων της βγήκε η μεγάλη συγχώρεση.
« Συγχωρεμένη να είσαι μάνα. Συγχωρεμένη!» της είπε μονάχα απλά κι έσκυψε να την φίλησει.
Το ένιωσε άραγε το φιλί η Μαριάννα; Μάλλον ναι, αφού το σώμα της σπαρτάρισε διαφορετικά τούτη την ύστατη στιγμή στην προσπάθεια του να ανοίξει το στόμα.
«Μουσταφά, Μουσταφά τον έλεγαν τον πατέρα σου. ..Μουσταφά, ή Μιχαήλ, μ’ όποιο όνομα θέλεις από τα δυο μπορείς να τον κρατήσεις…»

Η ακαμψία του αίσχους

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Μια άγρια θαλασσοταραχή σηκώθηκε απόψε μέσα σ’ ένα δωμάτιο παρθενικών ονείρων κουκουλώνοντας τα πάντα με αχνούς κυμάτων. Μια μικρή ψαρόβαρκα πάλεψε ανίσχυρη μα ουδείς δεν έλαβε τα σήματα κινδύνου που εξέπεμψε έως ότου κι εκείνη ξέπνοη πια αναποδογύρισε, βούλιαξε, και παρέδωσε τελικά δίπλα σε σωρούς αποβρασμάτων.Καημένη Αρετή! Δεν υπήρξε ποτέ για σένα το πριν, δεν υπήρξε ποτέ για σένα το μετά. Όλα, πριν και μετά, παρελθόν και μέλλον, συμπυκνώθηκαν σε τούτη τη στιγμή της ζωής σου που λέγεται τώρα . Καημένη Αρετή! Ποιο απ’ όλα τα όνειρα σου να έκοψε άραγε στη μέση ο σουβλερός πόνος και το αίμα με το κουφετί χρώμα που άρχισε ξαφνικά να πετιέται σαν πίδακας από την ήβη σου, να κυλά ανάμεσα στα πόδια σου και να τα πλημμυρίζει…

Στων μελτεμιών τις ράχες

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη


Η αγωνία ενός άντρα που δεν είναι «εκατό τοις εκατό άντρας». ο Γολγοθάς, που φορτωμένος στον σταυρό της διαφορετικότητας διανύει καθημερινά μέσα από τα δύο πολικά αντίθετα της υπόστασής του, η απεγνωσμένη προσπάθεια της λύτρωσης, και ο εξτρίμ έρωτας μιας αλλιώτικης σχέσης, θα κόψουν την ανάσα στο νέο βιβλίο της Ρίκης Ματαλλιωτάκη, που στόχος του είναι να αποδείξει πως οι άνθρωποι δίπλα μας υπάρχουν μόνο σαν ψυχή και όχι σαν φύλο

 Δεν θέλω να ξοδευτώ άλλο

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

«Χάθηκαν τα καλύτερά μου χρόνια κυνηγώντας χίμαιρες…ο άντρας της ζωής μου, τι τρέλα! Δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και πιθανόν να μην υπάρξει ποτέ. Το έψαξα ολάκερο σχεδόν το κουτί της Πανδώρας, χώθηκα έως τα μπούνια μέσα του, έπιασα πάτο στις λάσπες και στα σκατά αναζητώντας τον και δε βρέθηκε. Ο άντρας της συναισθηματικής και νοητικής μου ιδιοκτησίας, τουλάχιστον όπως τον έπλασα κι όπως τον ονειρευόμουν τόσα χρόνια, ενδεχομένως και να μην έλθει ποτέ. Ενδεχομένως… Που σημαίνει όμως ότι ίσως και κάποτε αποφασίσει να έλθει τελικά. Εξάλλου το κουτί της Πανδώρας είναι απύθμενο, οπότε τίποτα και κανείς δεν είναι ικανός να αναγκάσει τον άλλο να ζει χωρίς ελπίδα. Τίποτα και κανείς δεν είναι ικανός να απαγορεύσει το όνειρο. Φτάνει φυσικά το όνειρο να μην προκαλεί εξάρτηση…»

 Η αγάπη νίκησε το χρόνο

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη


«Κράτησε με σφιχτά Αγγελική» φώναζαν με απόγνωση οι πόθοι του Αναγνώστη «δέσε με κοντά σου καλή μου, μάζεψε με, σκόρπισα μακριά σου τόσα χρόνια. Αέρας γίνηκα και διέλυσα, θρύψαλα, στάχτη και πετάχτηκα, κράτησε με Αγγελική, κράτησε με…»
«Πάρε με Αναγνώστη» ικέτευαν οι πόθοι οι απέναντι «πάρε με ταίρι μου και σκόρπα με, αέρας θέλω να γενώ και να διαλύσω, φλουρί και κρύσταλλο να λιώσω μεσ’ τα χέρια σου. Για σένα τον φύλαγα τον εαυτό μου τόσα χρόνια. Πάρε με κι ότι θες κάνε με, πάρε με μόνο, πάρε με…»

 Γλυκό βύσσινο 

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη


Η Ρέα, μια υπό δοκιμασία ακόμα συγγραφέας, παλεύει για να συνυπάρξει το δικό της το μυαλό με το μυαλό της 15χρονης κόρης της και να μηδενίσει έστω τις βασικές διαφορές τους. Ψάχνει για διεξόδους που την ίδια, τη μεγάλη, θα την φέρουν μπρος και το παιδί, το μικρό, θα το φέρουν (θα το ταξιδέψουν ήθελε να γράψει) πίσω. Όμως που να πάρει η ευχή κι ο δικός της εσωτερικός κόσμος λειτουργεί τόσο διαφορετικά από των υπολοίπων που δεν τα καταφέρνει με τίποτα.
Έως ότου… έως ότου νιώθει το κλάμα της λύτρωσης να πλημμυρίζει τα μάτια της

 Αχ, πως της αρέσει να μιλά

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Μέσα από μια σειρά διηγημάτων με κοινό παρανομαστή την μοναξιά του σύγχρονου καθημερινού ανθρώπου, η συγγραφέας προσπαθεί να ξορκίσει το κακό κάνοντας τη δική της προσπάθεια να το αντιμετωπίσει κατάματα, κι αντίθετα εντελώς από τους ήρωες της να επιλέξει κατ’ αυτό τον τρόπο τη πραγματικότητα από την παγίδα ενός εκούσια «παγιδευμένου ονείρου»

Το τρενάκι

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη


Ο ήρωας, ο μικρός Παναγιώτης, ονειρεύεται χρόνια να εκπληρωσει το μεγάλο, παιδικό του όνειρο: Να αποκτήσει ενα τρενάκι.
Κι όταν επιτέλους φτάνει στο παρά πέντε για να το καταφέρει, το θυσιάζει στην ανθρώπινη ανάγκη αφού έτσι μόνο αισθάνονταν πως θα βιώσει την αληθινή έννοια των Χριστουγέννων.
Ο πρωτογόνατος της καρδιάς μου

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Κι όπως θωρώ στο σπίτι μου-στο σπίτι του- τις πολυκαιρισμένες και χλομιασμένες απ’ τον καιρό τον πολύ φωτογραφίες του, σαν να τινάζεται η καρδιά μου και φτάνει ο χτύπος της ψηλά ίσαμε τα μεσοδόκια.

Συγκλίζει το μυαλό μου! Αναφαίνεται στα μάτια μου να δρασκελά από μέσα τους πιο ζωντανός από ζωντανός και με τα μακριά του πόδια και τα μεγάλα ζάλα που έκανε να αναμερίζει και πάλι, πότε με καλοσύνη, πότε με γέλιο, πότε με ξυπνάδα, ως τότε, κι όλα να μένουν ξωπίσω του.
Ως τότε…