Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής

Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής: «Ξενοδοχείο ΖΑΧΕΡ» της RODICA DOEHNERT

 

              Γράφει η Βασιλική Μολφέση

 

Εξαιρετικό, ατμοσφαιρικό και πλούσιο σε ιστορικά γεγονότα είναι το βιβλίο της RODICA DOEHNERT με τίτλο «Ξενοδοχείο ΖΑΧΕΡ». Με φόντο την τοιχογραφία της Ευρώπης περίπου στο 1882 και κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ξετυλίγεται η υπόθεση του βιβλίου στη Βιέννη και κυρίως στο Ξενοδοχείο ΖΑΧΕΡ , με ιδιοκτήτρια την Άννα που μετά το θάνατο του συζύγου της έδωσε αγώνα για να θεωρηθεί ισάξια και να της παραχωρηθεί η άδεια λειτουργίας του. Εκεί ξετυλίγονται ιστορίες αγάπης, έρωτα, πάθους, φιλίες, όνειρα και συμβιβασμοί ανακατεμένα με τη γλύκα της πάστας Ζάχερ και με κεντρικά πρόσωπα τους Μάρτα και Μαξιμίλιαν , εκδότες από το Βερολίνο , του πριγκιπικού ζεύγους της Βιέννης, Γκέοργκ και Κονστάντσε Φον Τραουνστάιν και της Μαρί με την περίεργη εξαφάνισής της και τη σχέση της με την Όπερα και τον πρίγκιπα και αργότερα με την πρωτότυπη και προοδευτική για την εποχή της στάση ζωής. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στην υπόθεση η προσωποποίηση του Θανάτου και της Αγάπης που προδιαγράφουν το πεπρωμένο της ζωής των ανθρώπων.

34501729_10204914704944297_3869986728806711296_n

Ένα υπέροχο βιβλίο , καλογραμμένο που αποδίδει άψογα τις συνθήκες ζωής, τις ταξικές ανισότητες , τον αγώνα για ισότιμη συνύπαρξη των λαών στα εδάφη του στέμματος υπό την σκέπη μίας ενιαίας κεντρικής εξουσίας και το χωρισμό τους σε ενιαία κράτη μετά το Μεγάλο Πόλεμο, την πτώση των ευρωπαϊκών μοναρχιών και τον αγώνα των πλουσίων για να παραμείνουν στην εξουσία, δημιουργώντας συκοφαντίες, εκτελέσεις, προδοσίες ακόμα και φονικές επιθέσεις για να εδραιώσουν τα ηγεμονικά τους συμφέροντα. Ταυτόχρονα νέες ιδέες, οράματα, σχέδια, αμφιβολίες, άγχος αποτυχίας, ιδανικά και τον αγώνα των νεότερων για ισότητα, σε ένα γλωσσικό γαϊτανάκι από ρωσικά, πολωνικά, τσέχικα, σέρβικα, ουγγρικά, αυστριακά και γερμανοεβραϊκά. Πανέμορφες εικόνες με τα φορέματα εποχής των γυναικών αλλά και τον αγώνα τους για ισότητα, όπως τόσο όμορφα αποτυπώνεται σε αυτή τη παράγραφο: «Αγώνας για ελευθερία, να ελευθερώσει τις γυναίκες από την τυραννία των ανδρών που τις ταπείνωναν και απομυζούσαν τη ζωτική τους ενέργεια, κολλώντας σαν βρικόλακες πάνω στο σώμα τους για να τους κάνουν παιδιά, τα οποία με τη σειρά τους κολλούσαν κι αυτά πάνω στο σώμα τους. Στην αρχή στα στήθη τους και ύστερα στην ψυχή και την καρδιά τους. Και ύστερα ήρθαν οι καθηγητές κάθε φορά που η γυναίκα δεν άντεχε και φώναζε και ούρλιαζε και η διάγνωση ήταν «υστερία». Το βιβλίο αποτελεί έναν ύμνο για την ειρήνη χαρακτηρίζοντας τον πόλεμο «ως τον απόλυτο παραλογισμό της ανθρώπινης ύπαρξης», κάνοντας «περίπλοκη τη ζωή των ανθρώπων, γεμάτη αστάθμητους παράγοντες και ακατανόητα πράγματα, ένα ασήκωτο φορτίο που ήταν υποχρεωμένοι να μεταφέρουν».