ΚΡΗΤΗΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ

Το Κρητικό Άλογο: Εικόνες- βίντεο

Η ράτσα αυτή των αλόγων ζει στην Κρήτη απο την εποχή των Μινωϊτών και ειναι καθαρά η διατήρησή της πολιτιστική κληρονομιά του νησιού.

Το Άλογο της Μεσσαράς ή αλλιώς Γεωργαλίδικο, Γιοργαλίδικο ή Κρητικό Άλογο αποτελεί μια αυτόχθονη ράτσα κατοικίδιου αλόγου της Κρήτης, που δεν υπάρχει αλλού στον κόσμο. Η φυλή αυτή υπάρχει στο νησί από την Προμινωϊκή εποχή, καθώς έχει βρεθεί σκελετός αλόγου της ίδιας ράτσας σε ανασκαφές, και θεωρείται η αρχαιότερη στην Ευρώπη. Οι Κρητικοί το ονομάζουν άλογο της Μεσαράς, λόγω της αρχικής εκτροφής του στην ομώνυμη πεδιάδα.

Στις αρχές του 1990 υπήρχαν στην Κρήτη μόλις 80 ζώα (από 6000 το 1928), αλλά σήμερα το μέλλον θεωρείται αίσιο, καθώς πολλοί διατηρούν άλογα σε όλη την Κρήτη και ο πληθυσμός τους αναμένεται να ξεπεράσει σύντομα τα 1000 άτομα.

Τα γεωργαλίδικα άλογα αντέχουν περισσότερο από τα κοινά άλογα και είναι ιδανικά για τις συνθήκες της Κρήτης. Παρόλο που έχουν επιζήσει στους αιώνες λόγω της αντοχής τους στην σκληρή εργασία στα βραχώδη και δύσβατα μέρη της Κρήτης, τα άλογα σήμερα χρησιμοποιούνται κυρίως για τη συμμετοχή σε αγώνες ιππασίες που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο. Ένας από τους πιο γνωστούς αγώνες είναι αυτός που διοργανώνεται την άνοιξη και το φθινόπωρο στο Οροπέδιο του Στρούμπουλα.

 

Ιστορικά στοιχεία

Το γεωργαλίδικο άλογο ονομάστηκε «Άλογο Μεσσαράς» λόγω του ότι στον κάμπο της Μεσσαράς υπήρχε ο μεγαλύτερος πληθυσμός του σε σχέση με την υπόλοιπη Κρήτη.

Χρησιμοποιούνταν σε όλες τις γεωργικές ασχολίες, αλλά κυρίως ήταν το «Κόσμημα» κάθε σπιτιού γι’ αυτό έχριζε ιδιαίτερης εκτίμησης και ασχολίας. Ο σπιτονοικοκύρης το φρόντιζε ιδιαίτερα και το παρουσίαζε σε ιδιαίτερες κοσμικές συναντήσεις όπως γάμους, πανηγύρια με τον ανάλογο στολισμό.

Διοργανώνονταν κατά τόπους ιππικοί αγώνες με μεγάλη συμμετοχή κόσμου. Στους γάμους οι ιππείς έφευγαν απ’ το σπίτι του γαμπρού για να πάνε στο σπίτι της νύφης και ο νικητής έπαιρνε για βραβείο το λεγόμενο «τζεβρέ» (ζυμωτό κουλούρι με σχέδια) που κρεμούσε στο χαλινάρι του αλόγου με ένα όμορφο μαντίλι. Ένιωθε πολύ περήφανος ο Κρητικός, ο οποίος είχε ένα καλό μπεγήρι (αρσενικό γεωργαλίδικο) ή μια καλή φοράδα και έχαιρε εκτίμησης και θαυμασμού απ τους συμπολίτες του.

Στην Γερμανική κατοχή στην περιοχή της Μεσσαράς (Μοίρες, Φανερωμένη, Βαγιωνιά, Χάρακας, Βοριάς) υπήρχαν πέντε (5) πιστοποιημένοι επιβήτορες (καθαρόαιμοι) που χρησιμοποιούνταν για την διαιώνιση του είδους. Πολλά άλογα δυστυχώς επιτάχτηκαν στον πόλεμο, έφυγαν απ’ την Κρήτη για όλες τις γωνιές της Ελλάδος ακόμα και έως την Αλβανία, γι’ αυτό υπάρχουν ακόμα και έως τις μέρες μας άλογα της Κρήτης (με αίματα της Κρήτης) σε όλη την Ελλάδα. Τα επόμενα χρόνια πουλήθηκαν ένας μεγάλος αριθμός αλόγων σε εμπόρους στην υπόλοιπη Ελλάδα, μιας και τα γεωργικά μηχανήματα αντικατέστησαν εργασία και μεταφορά των ζώων, αλλά και τα έθιμα αλλοιώθηκαν στην πάροδο του χρόνου (με τον τζεβρέ, τους ιππικούς αγώνες κ.τ.λ.), έτσι την δεκαετία του 80’ είχε διασωθεί στην Κρήτη ένας μικρός αριθμός αλόγων, ευτυχώς παρέμειναν κάποια καθαρόαιμα και πολύ καλά αγωνιστικά άλογα, στα οποία βασιστήκαμε και μπορούμε να χαιρόμαστε ότι σήμερα βρισκόμαστε σε πάρα πολύ καλό δρόμο. Να ευχαριστήσουμε τους ανθρώπους αυτούς που κράτησαν αυτά τα άλογα και έτσι δεν επέτρεψαν να χαθεί το συγκεκριμένο είδος που συνδέεται με την πανάρχαια ιστορία του νησιού μας.

Το γεωργαλίδικο άλογο ονομάστηκε «Άλογο Μεσσαράς» λόγω του ότι στον κάμπο της Μεσσαράς υπήρχε ο μεγαλύτερος πληθυσμός του σε σχέση με την υπόλοιπη Κρήτη.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ