Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής

«Το ταξίδι που δεν ζήσαμε» της Νινέττας Οράτου

Γράφει η Βασιλική Μολφέση

 

Καταπληκτικό , καλογραμμένο και με γλαφυρό ύφος είναι το μυθιστόρημα της Νινέττας Οράτου με τίτλο «Το ταξίδι που δεν ζήσαμε». Η υπόθεσή του αναφέρεται στον έρωτα της Μυρσίνης και του Στρατή που για πολλά χρόνια έχασε το δρόμο της ευτυχίας, ατενίζοντας την κορυφή γεμάτη χρήμα, δόξα , κενότητα και ματαιοδοξία.

 

Η αγάπη, η αφοσίωση και η θυσία της Μυρσίνης την κάνουν αξέχαστη στο νου του αναγνώστη , υμνώντας την απλοϊκότητα, την ειλικρίνεια, χωρίς τις ψεύτικες μάσκες που υποκρύπτουν σκοπούς και συμφέροντα.

Εντύπωση προκαλεί η τόσο όμορφη λογοτεχνική γραφή της συγγραφέως , το πλούσιο λεξιλόγιο, οι λυρικές εκφράσεις και οι εικόνες ομορφιάς της φύσης της Κρητικής γης με την ομορφιά του ουρανού, τη λεβεντιά των αετών στις βουνοκορφές, τα βαθουλωτά φαράγγια, τα πέτρινα αγροτικά σπίτια, τα μοναστήρια, τα παρεκκλήσια, τις εύφορες πεδιάδες, τα τραγούδια και τους θρύλους και τις ομορφιές της Αθήνας επίσης.

Έντονες και παραστατικές εικόνες γεμάτες αρώματα και χρώματα της εποχής, κίνηση, μόδα αλλά και εικόνες της φύσης από το θερισμό, τα αμπέλια, τις ελιές , το πράσινο και τα αγριολούλουδα. Κάθε πρόταση, κάθε σελίδα ένα μάθημα ανθρωπιάς, ένας ύμνος στην ομορφιά της φύσης, με ποιητικές εκφράσεις, με πλούσια γραφή σε καλολογικά στοιχεία , παρομοιώσεις , προσωποποιήσεις και όμορφες εικόνες, που η συγγραφέας πλέκει μια εξαιρετική υπόθεση, γεμάτη συναισθήματα, συγκίνηση, αφοσίωση, θυσία, αγάπη, έρωτα, ηθικές αξίες και ιδανικά, λεβεντιά , ντομπροσύνη και ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.

Ένα υπέροχο βιβλίο που αφυπνίζει τον άνθρωπο, να γεύεται και να ζει με την καρδιά του την κάθε στιγμή, αφού η ζωή είμαι μικρή και μέσα στο τρέξιμο της καθημερινότητας, το κυνήγι των υλικών αγαθών , χάνει την ουσία, την ομορφιά και ξεχνά να αισθάνεται και να αγγίζει ψυχικά τον συνάνθρωπό του. Ξεχνά πως είναι άνθρωπος και αφήνεται στα πάθη, μια ψευδαίσθηση, που σκοτώνουν ανθρώπους και συνειδήσεις για το χρήμα και την κοινωνική άνοδο.

Προτρέπει τον αναγνώστη να δίνει σημασία στο χρόνο του και πως μέσα σε αυτόν να φτιάχνει όμορφα πράγματα, τον εαυτό του κυρίως, να καλυτερεύει, να βοηθά τους συνανθρώπους του, να απολαμβάνει τη φύση, να δημιουργεί ό,τι τον κάνει να αισθάνεται καλά και δείχνει πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγει ο άνθρωπος από τη φυλακή της ζωής του, τη φυλακή της συνήθειας που χτίζει γύρω του, από τα τείχη και τα κάστρα που ορθώνει ο ίδιος στις σκέψεις και στα συναισθήματά του. Ακόμη τον προτρέπει να φροντίζει έτσι, ούτως ώστε ο χρόνος που του κλέβει τη δροσιά της νιότης και τη δύναμη του κορμιού να μην του κλέβει την αγάπη και τη λαχτάρα της καρδιάς. Ένα εξαιρετικό βιβλίο που υμνεί την ομορφιά, την ελπίδα για το αύριο, τα ιδανικά, την πίστη σε ένα καλύτερο μέλλον, σε έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο όμορφο, χωρίς κοινωνικές αντιθέσεις, με αντιρατσιστικά μηνύματα, ένας ύμνος στην αλληλεγγύη, στην ανθρωπιά και στην αγάπη. Την κεντρική του ιδέα τη δίνει η παρακάτω παράγραφος από το στόμα της ηλικιωμένης και μοναχικής ηρωίδας του βιβλίου, Χρυσάνθης:

«Έζησα με πολύ αγάπη στη ζωή μου. Κατάφερα να συγχωρήσω αυτούς που με πλήγωσαν και αγάπησα τον εαυτό μου. Και ξέρεις τώρα πια στα ογδόντα πέντε μου, νιώθω ευγνωμοσύνη για το σώμα μου που με στήριξε, για όλα όσα μου δανείστηκαν για να ζω, για την κάθε μέρα που μου χαρίστηκε, για την κάθε στιγμή, για το κάθε πρωινό ξύπνημα που μου δίνει τη χαρά να απολαμβάνω έναν ήλιο θεό να φωτίζει τη γη που μου ορίστηκε να ζήσω. Έμαθα να αγαπώ τα απλά και τα όμορφα που φέρνει η ζωή».