Το βιβλίο στα χέρια και την άποψη της Βασιλικής

«Το χαμόγελο του δράκου» της Αλκυόνης Παπαδάκη

 

Γράφει η Βασιλική Μαλφέση

 

Υπέροχο, λυρικό και με έντονα συναισθήματα είναι το νέο μυθιστόρημα της Αλκυόνης Παπαδάκη με τίτλο «Το χαμόγελο του δράκου». Η συγγραφέας με την καυστική και ταυτόχρονα ποιητική της πένα τονίζει την υποκρισία, τις σκέψεις και τις πράξεις του ανθρώπου κατά το συμφέρον του και επικεντρώνεται ιδιαίτερα στις σχέσεις μάνας και κόρης. Άλλο ένα βιβλίο της με ουσιαστικά μηνύματα ζωής για τον άνθρωπο και τη συμπεριφορά του , ως προς τον εαυτό του αλλά και τους γύρω του. Πόσο λάθος είναι μερικές φορές οι γονείς που προκειμένου να δουν τα παιδιά τους στη θέση που εκείνοι θέλουν, δεν λαμβάνουν υπόψη τη ψυχολογία , το χαρακτήρα ή τα ελαττώματά τους και δημιουργούν περισσότερα προβλήματα στην οικογένειά τους, συμπαρασύροντας και άλλους ανθρώπους μαζί. Πως πολλές φορές χρησιμοποιείται «ο φόβος με διάφορες στολές, τη γαλιφιά, την κακία, την επίθεση, τη δουλικότητα, προκειμένου να κυριαρχήσει στη ψυχή και τη ζωή του άλλου , τονίζοντας πως η διαφορά του ανθρώπου από τ΄ άλλα πλάσματα της γης, είναι «γιατί μπορεί να σηκώσει το πεπρωμένο του με το κεφάλι ψηλά».

Επίσης μιλάει για το πάθος που όταν αφήνεται ανεξέλεγκτο καταστρέφει την οικογένεια και τη ζωή πολλές φορές οικείων ανθρώπων, αλλά και για τη δύναμη και το πείσμα, όταν η ψυχή ξεχωρίζει και καταφέρνει να αφήνει πίσω όλα τα κακά, να κάνει καινούρια αρχή και πολύ περισσότερο, όταν μπορεί να ξορκίζει τους “δράκους της” και να φτιάξει το χαμόγελο τους, να φτάσει στην κατανόηση, στη συγχώρεση και στη λύτρωση. Με αμέτρητες προσωποποιήσεις, παρομοιώσεις, όμορφες εικόνες και τη φύση να συμμετέχει στα συναισθήματα και στη ζωή των μοναχικών ηρώων του βιβλίου, η συγγραφέας συνθέτει μια εξαιρετική υπόθεση με κεντρικές ηρωίδες την ισχυρή Δονατέλλα, την ήρεμη Κρινιώ, την πανούργα Κάσσω και την ευαίσθητη Λενιώ, τρεις γενιές γυναικών, που στο πέρασμα της ζωής τους, με τις αδυναμίες, τα πάθη και τα λάθη τους, πονούν, πληγώνουν και πληγώνονται, αναλογιζόμενες «φλογερά φιλιά, μαραμένους πόθους, αναστεναγμούς χαράς, δάκρυα πόνου, χαμένα όνειρα, αμέτρητες προσδοκίες κι εκείνα τα αναπάντητα κι ανώφελα γιατί». Ιδιαίτερη ηρωίδα η Λενιώ που ζωγραφίζοντας «το χαμόγελο του δράκου» σκέφτεται «μέσα απ΄ αυτό το χαμόγελο θα βγαίνει η ελευθερία της ψυχής μου. Πληγωμένη ίσως. Τσαλακωμένη αλλά χαμογελαστή». Ήρωες που περνούν οδύνες, λαχτάρες, αγωνίες για ένα τίποτα στο τέλος. Όμως «ξεχωρίζουν αυτοί που βαθιά μες στη ψυχή τους ξέρουν πως πίσω απ΄αυτό το απατηλό τίποτα κρύβει το πρόσωπό του ο Θεός. Πως πίσω από αυτή τη ματαιότητα κρύβεται όλη η γοητεία της ζωής». Και δυο ξεχωριστές ποιητικές παραγράφους: «Ποιος σου είπε ότι δεν έδωσε ο Θεός φτερά στους ανθρώπους; Μόνο που τα δικά τους φτερά είναι κρυμμένα βαθιά στην ψυχή τους. Πρέπει μόνοι τους να ψάξουν, να τ΄ ανακαλύψουν, να τα ξεδιπλώσουν και να πετάξουν στην ομορφιά». «Κι η ψυχή μου , η αναίσθητη, περί άλλα τυρβάζει… Σιγοτραγουδά και είναι έτοιμη να σύρει το χορό… Είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να πνίγεται το σκάφος, να σε έχει παρασύρει ένα τεράστιο κύμα κι εσύ να ψάχνεις για κοχύλια; Ποιος ξέρει… Μπορεί να είναι αυτό το μυστικό για να μην πνιγείς».