ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Όχι το διαζύγιο εις βάρος των παιδιών μας

 

Είναι γεγονός  ότι η κρίση επιβάρυνε σοβαρά τον θεσμό του γάμου, ο οποίος ούτως ή άλλως στην σύγχρονη εποχή ήταν επιβαρυμένος από σωρεία προβλημάτων.

Στο παρόν άρθρο όμως δεν μας αφορά να αναλύσουμε τα πολλαπλά αίτια ενός διαζυγίου αλλά να ασχοληθούμε με τα αθώα θύματα του, τα παιδιά.

 

Ας έλθουμε λοιπόν κατευθείαν στο θέμα λέγοντας πως το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουν γονείς είναι ότι τα παιδιά παρατηρούν με προσοχή κάθε τους κίνησή τους και παίρνουν μαθήματα θετικά ή αρνητικά, τις λεγόμενες προσλαμβάνουσες, κι ενώ πολλά από τα λόγια τους μπορεί να ξεχαστούν, πράξεις τους ωστόσο δεν ξεχνιούνται ποτέ.

Το κυριότερο λοιπόν που πρέπει να προσέξει η διαζευγμένη μητέρα είναι να αποφύγει μια ολομέτωπη μάχη με τον πρώην σύζυγο γύρω από την επιμέλεια των ανήλικων παιδιών τους. Τα παιδιά δεν είναι κτήμα κανενός. Επομένως το πρόβλημα δεν είναι ποιος θα τα «κατέχει» αλλά ποιος θα τα φροντίζει και θα τα αγαπάει. Και σ’ αυτό και οι δυο γονείς είναι υπεύθυνοι να συνεισφέρουν, ανεξάρτητα με ποιον ζουν τα παιδιά τον περισσότερο καιρό.

Εν συνεχεία η διαζευγμένη μητέρα πρέπει να φροντίσει ώστε να «διαζευχθεί» και συναισθηματικά από τον πρώην σύζυγό της και να προσπαθήσει να διατηρήσει μια ανοικτή και πολιτισμένη επικοινωνία μαζί του για όλα τα θέματα που αφορούν τα παιδιά. Σκληρός δικαστικός αγώνας γύρω από την επιμέλεια των παιδιών, που γίνεται από μνησικακία ή για εκδίκηση του συζύγου, καθιστά αδύνατη την μετέπειτα επικοινωνία και τραυματίζει ανεπανόρθωτα τις παιδικές ψυχές. Ανεξάρτητα από το πόσο η διαζευγμένη μητέρα περιφρονεί τον πρώην σύζυγό της, τα παιδιά είναι κομμάτι της ζωής και εκείνου. Ποτέ δεν θα πρέπει να μιλάει αρνητικά ή ταπεινωτικά για τον πατέρα τους ή να προκαλεί τα παιδιά να πάρουν το μέρος της στη διαμάχη μ’ εκείνον.

Όταν οι διαζευγμένοι γονείς είναι υγιείς ψυχολογικά δείχνουν ευγένεια και σεβασμό μεταξύ τους. Και τότε τα παιδιά εισπράττουν το μήνυμα πως τα σέβονται κι αυτά. Μέσω του ανοιχτού διαλόγου των διαζευγμένων γονέων τους, τα παιδιά ενθαρρύνονται στο να λένε την αλήθεια για το πώς βλέπουν τον πατέρα τους ή τη μητέρα τους και δεν καταφεύγουν στο να κατηγορούν έναν από τους δυο σε μια προσπάθεια να ευχαριστήσουν τον άλλο. Επιπλέον, η ανοιχτή επικοινωνία των γονέων παρέχει ένα μοντέλο επικοινωνίας ενηλίκων που τα παιδιά θα χρειαστούν όταν μεγαλώσουν.

Σχετικά με την οικονομική συνεισφορά των γονέων, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τα παιδιά δικαιούνται την οικονομική στήριξη και των δύο, και αξίζουν την καλύτερη δυνατή ζωή. Τελικά, η διαζευγμένη μητέρα πρέπει να κατανοήσει πως όποιοι νόμοι κι αν ψηφιστούν για να υποχρεώνουν τον διαζευγμένο σύζυγο ν’ αναλάβει τις υποχρεώσεις του απέναντι στα παιδιά του, τα δικαστήρια δεν μπορούν να επιβάλλουν την αγάπη. Αυτή πηγάζει από μέσα μας. Και η διαζευγμένη μητέρα που έχει έμφυτη αγάπη για τα παιδιά της πρέπει να κάνει ό,τι εξαρτάται από την ίδια ώστε τα παιδιά να εισπράττουν αγάπη και από τον πατέρα τους. Πρέπει επίσης ν’ αναγνωρίσει στα παιδιά το αναφαίρετο δικαίωμα να εκφράζουν άφοβα την αγάπη και για τον πατέρα τους.

Ένας άλλος τομέας που πρέπει να προσέξει η διαζευγμένη μητέρα είναι η σχέση της με άλλον άνδρα. Κανείς βέβαια δεν μπορεί να της στερήσει το δικαίωμα στη ευτυχία μέσω ενός καινούργιου συντρόφου. Όμως πρέπει να συνειδητοποιήσει πως τώρα πρέπει να λάβει υπ’ όψη της και τα αισθήματα των παιδιών της. Κατ’ αρχήν δεν είναι ανάγκη να συστήνει στα παιδιά της τον κάθε άνδρα με τον οποίο θα συναντηθεί μια ή δυο φορές. Πρέπει να περιμένει μέχρι που να είναι σίγουρη ότι η καινούργια της σχέση έχει προοπτική μονιμότητας, προτού γνωρίσει κάποιον στα παιδιά της. Επίσης, πρέπει να αντισταθεί στον πειρασμό ή στην ανάγκη να κάνει το φίλο της βοηθό γονέα, ζητώντας του, π.χ. να πάρει την κόρη από το σχολείο όταν σχολάσει, μιας και είναι ο δρόμος του από κει!

Στην περίπτωση που η διαζευγμένη μητέρα είναι σίγουρη για το σύντροφό της και αποφασίσει να τον γνωρίσει στα παιδιά της, πρέπει να αναμένει μικρότερη ή μεγαλύτερη αντίδραση απ’ αυτά. Τα παιδιά δεν θέλουν να μοιράζονται το χρόνο και την αγάπη της μητέρας τους με κανένα άλλο πρόσωπο. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα συμπεριφέρονται εχθρικά και με μνησικακία προς το δεσμό της μητέρας τους. Γι’ αυτό χρειάζεται η κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία των παιδιών προτού έλθει στο προσκήνιο ο καινούργιος σύντροφος.

Εν κατακλείδι πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας ότι  οι απότομη αλλαγή θα δημιουργήσει προβλήματα στην ψυχή του παιδιού μας τα οποία εμείς καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε με τον δυνατό λιγότερα επώδυνο τρόπο: